Zakon Syjonu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zakon Syjonu – niepotwierdzony historycznie zakon działający rzekomo na terenie Europy od 1099 do XVII w. Współcześnie pod tą nazwą działa także francuska wspólnota ogłaszająca się spadkobiercami Egipcjan, templariuszy i masonów, prawdopodobnie założona po II wojnie światowej i zarejestrowana w 1956.

Zakon Syjonu a Kod Leonarda da Vinci[edytuj]

Po wydaniu książki Dana Browna Kod Leonarda da Vinci zakon stał się obiektem zainteresowania historyków i zwolenników teorii spiskowych. Dan Brown swoje informacje na temat Zakonu zaczerpnął z książek Richarda Leigha, Michaela Baigenta Henry'ego Lincolna: Święty Graal, Święta Krew i Testament Mesjasza. Według Browna założycielem Zakonu miał być w 1099 Gotfryd z Bouillon, potomek rodu Merowingów.

Zakon Syjonu współcześnie[edytuj]

Pierre Plantard w maju 1956 założył Zakon Syjonu (Prieuré de Sion) zajmujący się walką o budowę tanich mieszkań, jednak w ciągu roku organizacja upadła. Po kilku latach zakon został ponownie zarejestrowany. W 1979 Plantard wystąpił w BBC jako ekspert od historii templariuszy i ogłosił, że Zakon Syjonu jest rozległą organizacją liczącą tysiące ludzi, a jego członkowie posiadają sekret, który powaliłby chrześcijaństwo na łopatki, gdyby postanowili go ujawnić. Sam Plantard nazywał się przy tym Wielkim Mistrzem pochodzącym z rodziny królewskiej. Podawał się za potomka pochodzącego z rodu Merowingów, pierwszej dynastii królewskiej władającej Francją od V do VIII wieku. Z tego wywodził swoje prawo do tronu francuskiego.

Na potwierdzenie swojego pochodzenia w 1975 r. przybrał przydomek Saint-Clair. Cała mistyfikacja była na tyle zaaranżowana, że materiały na temat Zakonu Syjonu znajdowały się w bibliotekach, w tym w Bibliotece Narodowej w Paryżu. Materiały te były falsyfikatami rozniesionymi przez samego Pierre'a i jego współpracowników. W 1993 r. Pierre Plantard przed sądem pod przysięgą zeznał, że cała historia jest zmyślona, a po przeszukaniu jego mieszkania znaleziono kilka innych sfałszowanych dokumentów, w tym i takie, które miały świadczyć, że jest on królem Francji.

Bibliografia[edytuj]

  • M. Baigent R. Leigh H. Lincoln, Święty Graal, Święta Krew, Książka i Wiedza, Warszawa 2004