Zamach na redakcję Charlie Hebdo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamach na redakcję Charlie Hebdo w Paryżu
Ilustracja
Państwo  Francja
Miejsce Paryż
Data 7 stycznia 2015
Godzina 11:30
Liczba zabitych 12 osób[1][2]
Liczba rannych 11 osób[2]
Typ ataku strzelanina

"użyto:"

Sprawca Chérif Kouachi
Saïd Kouachi[3][4]
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Położenie na mapie Île-de-France
Mapa lokalizacyjna Île-de-France
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
48°51′33″N 2°22′13″E/48,859167 2,370278

Zamach w siedzibie tygodnika „Charlie Hebdo” w Paryżuatak terrorystyczny, który miał miejsce 7 stycznia 2015 roku w siedzibie magazynu satyrycznego „Charlie Hebdo”. W zamachu zginęło 12 osób[1]. Rozpoczął on serię kilku ataków terrorystycznych, które miały miejsce do 9 stycznia.

Tło[edytuj | edytuj kod]

Tygodnik satyryczny Charlie Hebdo założono w Paryżu w 1970 roku i ukazuje się co środę. Jest on bogato ilustrowany, składa się z licznych felietonów, zamieszcza również reportaże na temat sekt, skrajnej prawicy, katolicyzmu, islamizmu, judaizmu, polityki, kultury, etc. Cytując Charba, dyrektora wydawnictwa, redakcja gazety reprezentuje „wszelkie odłamy szeroko rozumianej lewicy, a nawet absenteistów[5]. Tytuł znany jest z ciągłego publikowania zjadliwych karykatur, nieoszczędzających żadnego wyznania religijnego, kpiących z religijnych i politycznych ekstremizmów, pomimo licznych pogróżek ze strony religijnych ekstremistów (zarówno chrześcijańskich, jak i islamskich i judaistycznych) czy też skrajnej prawicy. To na łamach tego tygodnika ironista Philippe Val po raz pierwszy użył ośmieszającego stereotyp określenia „polski hydraulik”, prowokując liczne dyskusje, czym przyczynił się do jego przezwyciężenia[6].

Tygodnik znajdował się na celowniku islamskich ekstremistów od lutego 2006 roku, kiedy to przedrukował karykatury Mahometa duńskiego dziennika „Jyllands-Posten” w akompaniamencie swoich własnych, nowych karykatur. Mimo iż w 2011 roku siedziba doszczętnie spłonęła, a dyrektor wydawnictwa Charb wielokrotnie otrzymywał pogróżki i musiał korzystać z policyjnej ochrony, tygodnik nie rezygnował z kontrowersyjnych publikacji[7].

Okoliczności serii ataków terrorystycznych[edytuj | edytuj kod]

7 stycznia 2015 roku około godziny 11:30 CET dwóch[8] uzbrojonych napastników wykrzykując „Allahu Akbar[9] otworzyło ogień w paryskiej redakcji magazynu „Charlie Hebdo” zabijając 12 osób, w tym dwóch policjantów[10][11] i raniąc 11, w tym cztery osoby ciężko[12].

Napastnicy według policji byli dobrze wyposażeni (m.in. w broń automatyczną) i przygotowani, działali spokojnie i metodycznie[13]. W porzuconym przez zamachowców samochodzie marki Citroën C3 znaleziono dowód osobisty jednego z nich, Saïda Kouachiego[12].

Po zamachu we Francji została ogłoszona przez prezydenta François Hollande’a trzydniowa żałoba narodowa[14].

Od dnia zamachu były prowadzone poszukiwania domniemanych sprawców zamachu – obywateli francuskich algierskiego pochodzenia[15] – braci Saïda i Chérifa Kouachich. Starszy z braci, Saïd Kouachi był szkolony przez Al-Kaidę w Jemenie[16][17]. Po dwudniowej ucieczce dwaj bracia zostali osaczeni w Dammartin-en-Goële.

8 stycznia rano nieznany sprawca zabił strzałem w plecy dwudziestosześcioletnią policjantkę w Montrouge i zranił kolejnego policjanta. 9 stycznia zabarykadował się w koszernym supermarkecie „Hyper Cacher” przy Porte de Vincennes z co najmniej pięcioma zakładnikami[18][19]. Okazało się, że jest to Amedy Coulibaly, twierdzący, że działa w imieniu Państwa Islamskiego, i domagający się uwolnienia braci Kouachich. Żądania te nie zostały podane do wiadomości publicznej do końca akcji policyjnych.

Podczas szturmów służb policyjnych 9 stycznia 2015 wszyscy trzej napastnicy zostali zabici[20]. Kolejnym poszukiwanym w związku z zamachem był 18-letni Hamyd Mourad[4], który dobrowolnie oddał się w ręce policji, by oczyścić się z podejrzeń. Poszukiwana jest żona Coulibaly'ego, Hayat Boumeddiene.

Ofiary[edytuj | edytuj kod]

Wśród zabitych znalazło się ośmiu członków redakcji[2]: rysownicy Stephane Charbonnier (Charb), Jean Cabut (Cabu), Georges Wolinski, Bernard Verlhac (Tignous)[13], Philippe Honoré[21], felietoniści Elsa Cayat i Bernard Maris (Oncle Bernard), korektor Mustapha Ourad, a także zaproszony do redakcji Michel Renaud, kierownik obsługi technicznej budynku (pracownik Sodexo France) Frédéric Boisseau i dwóch policjantów[13] Franck Brinsolaro i Ahmed Merabet.

Kolejnymi ofiarami wydarzeń związanych z atakiem na redakcję Charlie Hebdo byli Clarissa Jean-Philippe, policjantka w Montrouge i czworo zakładników z Hyper Cacher: Yoav Hattab, Philippe Braham, Yohan Cohen i François-Michel Saada[22][23]. Fabrice Nicolino, Riss, Philippe Lançon i Simon Fieschi, ciężko ranni w wyniku strzelaniny 7 stycznia, znajdowali się początkowo w stanie krytycznym. 9 stycznia ogłoszono jednak, że ich życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.

Manifestacje 10 i 11 stycznia[edytuj | edytuj kod]

11 stycznia w Paryżu odbyła się wielka manifestacja, podczas której w hołdzie ofiarom ataku na „Charlie Hebdo” i strzelaniny przy Porte de Vincennes ponad milion osób przeszło z Placu Republiki do Placu Nation. W manifestacji brał udział przewodniczący Rady Europejskiej Donald Tusk, a także wiele głów państw i szefów rządów, m.in. Ewa Kopacz, Angela Merkel, David Cameron, król Jordanii Abd Allah II[24]. Pomimo konfliktu izraelsko-palestyńskiego w manifestacji wspólnie brali udział prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmud Abbas i premier Izraela Binjamin Netanjahu.

Łączną liczbę demonstrantów w całej Francji szacuje się na ponad 4 miliony w ciągu dwóch dni, z czego ponad 1,5 mln w niedzielę 11 stycznia w Paryżu. Demonstracje i wiece solidarności odbywały się również w innych państwach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b At least 12 dead in Paris after attack on satirical newspaper (ang.). Reuters, 2015-01-07. [dostęp 2015-01-07].
  2. a b c Zamach na „Charlie Hebdo”. Tak przebiegał atak (pol.). TVN24, 2015-01-07. [dostęp 2015-01-07].
  3. Francja: zidentyfikowano mężczyzn podejrzanych o dokonanie zamachu (pol.). onet.pl, 2015-01-07. [dostęp 2015-01-07].
  4. a b Lamiat Sabin: Charlie Hebdo: Classmates protest innocence of suspect Hamyd Mourad, 18, with school alibi (ang.). W: Independent [on-line]. independent.co.uk, 2015-01-08. [dostęp 2015-01-09].
  5. Charlie Hebdo, c'est la gauche plurielle. „Le Courrier”, 9-04-2010. Genewa. ISSN 1424-1404 (fr.). 
  6. Catherine Raissiguie: Reinventing the Republic: Gender, Migration, and Citizenship in France. Stanford University Press, 2010. (ang.)
  7. Emmanuelle Anizon, Laurence Le Saux: Charb, dessinateur mort debout (fr.). www.telerama.fr, 7 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-03].
  8. Agencja AFP opisyała następująco przebieg wydarzeń: około godz. 11.20 dwóch mężczyzn ubranych na czarno i zamaskowanych, uzbrojonych w kałasznikowy, pojawiło się na ulicy Nicolas-Apper pod numerem 6., „TVN24.pl” [dostęp 2017-04-19].
  9. Les deux hommes criaient «Allah akbar» en tirant (fr.). L'essentiel, 2015-01-07. [dostęp 2015-01-08].
  10. At Least 12 Dead in Shooting Attack on Paris Satirical Newspaper (ang.). Time, 2015-01-07. [dostęp 2015-01-07].
  11. Satirical French magazine Charlie Hebdo attacked by gunmen (ang.). The Guardian, 2015-01-07. [dostęp 2015-01-08].
  12. a b EN DIRECT – Charlie Hebdo (fr.). www.lefigaro.fr, 2015-01-07. [dostęp 2015-01-07].
  13. a b c awl/ mc/ asa/, We Francji atak na biuro satyrycznego pisma „Charlie Hebdo”, 12 zabitych (synteza), Polska Agencja Prasowa, 7 stycznia 2015 [dostęp 2015-01-07].
  14. Tysiące ludzi wyszły na ulice. Media policja zidentyfikowała napastników (pol.). tvn24. [dostęp 2015-01-07].
  15. Francja: zamach na redakcję „Charlie Hebdo”. Obława na terrorystów (pol.). wiadomosci.onet.pl. [dostęp 2015-01-09].
  16. Amerykańskie media: jeden z zamachowców w Paryżu był szkolony przez Al-Kaidę (pol.). pap.pl. [dostęp 2015-01-09].
  17. Attentat à Charlie Hebdo : Saïd Kouachi entraîné par Al Qaïda au Yémen
  18. Figaro EN DIRECT
  19. tireur de Vincennes
  20. Terroryści zabici, nie żyje czworo zakładników. Bilans szturmów na drukarnię i paryski sklep (pol.). tvp.info. [dostęp 2015-01-09].
  21. Charlie Hebdo: les dessinateurs Cabu, Charb, Tignous et Wolinski sont morts (fr.). lefigaro.fr, 2015-01-07. [dostęp 2015-01-07].
  22. „«Charlie Hebdo», les dernières avancées de l'enquête”, www.liberation.fr, 10 stycznia 2015.
  23. „Il était très calme et il souriait” : ce qu'il s'est passé Porte de Vincennes (fr.). tempsreel.nouvelobs.com. [dostęp 2015-01-09].
  24. Marche républicaine: La longue liste de chefs d'Etat et de gouvernement présents à Paris (fr.). www.20minutes.fr. [dostęp 2015-01-16].