Zamach w Mińsku (2008)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamach bombowy w Mińsku 4 lipca 2008
ilustracja
Państwo  Białoruś
Miejsce Mińsk
Data 4 lipca 2008
Godzina 0:25
Ofiary śmiertelne 0 osób
Ranni 54 osoby
Położenie na mapie Mińska
Mapa lokalizacyjna Mińska
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Ziemia53°54′52,34″N 27°32′17,01″E/53,914539 27,538058

Zamach bombowy w Mińsku 4 lipca 2008 roku miał miejsce podczas koncertu przy pomniku Miasta-Bohatera z okazji Święta Niepodległości Białorusi. Podłożony wówczas przez niewykrytego dotąd sprawcę (sprawców) ładunek wybuchowy domowej roboty ranił 54 osoby, w tym 3 ciężko. Wśród rannych było dwoje małych dzieci. Czworo z poszkodowanych to cudzoziemcy – troje Ukraińców i jedna Rosjanka[1].

Obecny niedaleko od miejsca tragedii Prezydent Republiki Białorusi Alaksandr Łukaszenka nie odniósł żadnych obrażeń i pośpieszył do miejsca wybuchu, lecz opuścił je wkrótce, by – jak zaznaczyły jego służby prasowe – nie przeszkadzać w akcji ratunkowej[2].

Pomimo wybuchu, koncert nie został przerwany, podobnie jak jego transmisja telewizyjna. Tłumaczy się to faktem, że wybuch uszedł uwadze większości zgromadzonych z powodu wielkiego tłumu i głośnej muzyki. Także pierwsze relacje pojawiły się w Internecie i innych mediach dopiero po kilku godzinach od zdarzenia[3].

Rankiem następnego dnia w pobliżu miejsca wybuchu odkryto drugi podobny ładunek. W sprawie wszczęto śledztwo z art. 339 kodeksu karnego (Chuligaństwo)[4][5].

Białoruscy politycy opozycyjni przestrzegli administrację przed próbą instrumentalizacji zamachu[6], podobne obawy wyrażali też niektórzy polscy komentatorzy. Echem zamachu stały się dymisje w administracji prezydenckiej. Ze stanowiskami pożegnali się: szef administracji Hienadź Niewyhłas oraz sekretarz Rady Bezpieczeństwa Wiktar Szejman[7].

Przez pierwszy rok trwania śledztwa w tej sprawie odciski palców pobrano od 1,3 miliona osób, a więc od ponad 13% ludności kraju. Pomimo tego sprawców nie wykryto[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]