Zamek Lubowelski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
zamek Lubowelski
Ilustracja
Państwo

 Słowacja

Miejscowość

Lubowla

Ukończenie budowy

XIV wiek

Położenie na mapie kraju preszowskiego
Mapa konturowa kraju preszowskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „zamek Lubowelski”
Położenie na mapie Słowacji
Mapa konturowa Słowacji, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „zamek Lubowelski”
Ziemia49°18′55,17″N 20°41′57,87″E/49,315325 20,699408
Zamek w Lubowli, widok z lotu ptaka (2010)

Zamek Lubowelski[1] (słow. Hrad Ľubovňa lub Ľubovniansky hrad) – zamek we wschodniej Słowacji, obecnie w mieście Lubowla w kraju preszowskim, w historycznym regionie Spisz, wybudowany pod koniec XIII w. (pierwsza wzmianka z 1311 r.).

Obecnie częściowo jest trwałą ruiną, częściowo odbudowany. Na zamku jest udostępniona kopia aktu zastawu spiskiego. W zachowanych pomieszczeniach mieści się muzeum. W kaplicy zamkowej jest stała wystawa kopii polskich klejnotów koronacyjnych. Poniżej zamku znajduje się Muzeum Architektury Ludowej regionu spiskiego (skansen).

Historia zamku[edytuj | edytuj kod]

Budowę zamku na skalnym wzgórzu zlecił król Węgier Andrzej III. Powstał trzypiętrowy pałac (parter – magazyny, 1p – sala reprezentacyjna, 2p – komnaty mieszkalne) i stołp o ośmiu piętrach po stronie zachodniej. Nieco później po stronie wschodniej powstała kuchnia.

Pomiędzy 1323 a 1342 r. zamek stał się własnością rodziny Drugethów.

8 listopada 1412 r. Zygmunt Luksemburski zastawił część ziemi spiskiej w tym zamek Lubowelski za pożyczkę u króla Polski Władysława Jagiełły w kwocie 37 tys. kop groszy praskich. Na zamku podpisano akt zastawu. Zamek stał się siedzibą zarządców zastawionego terytorium.

W 1476 r. starostwo spiskie obejmuje z przerwą na lata 1506-1522 polski ród szlachecki Kmitów. Do końca średniowiecza została wydrążona studnia w południowo-wschodniej części wzgórza zamkowego.

Do 1528 r. w związku z rosnącym zagrożeniem tureckim rozbudowano mury obronne zamku, a mieszkańcy Starej Lubowli zbudowali w ich wschodniej części okrągłą basztę nazywaną rondlem o trzech charakterystycznych strzelnicach armatnich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polski egzonim uchwalony na 109. posiedzeniu KSNG, zmieniony na 111. posiedzeniu.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]