Zamek w Dąbrowicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Dąbrowicy
Państwo  Ukraina
Miejscowość Dąbrowica
Typ budynku zamek
Kolejni właściciele Holszańscy
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu rówieńskiego
Zamek w Dąbrowicy
Zamek w Dąbrowicy
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Dąbrowicy
Zamek w Dąbrowicy
Ziemia51°34′N 26°34′E/51,566667 26,566667

Zamek w Dąbrowicy – zamek zbudowany przez ród książąt Holszańskich[1] nad rzeką Horyń[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość znana była już w 1224 roku. W XIII wieku Dąbrowica została stolicą udzielnych książąt ruskich[2]. Od XIV w. była własnością litewskich książąt Holszańskich, którzy od XV wieku zaczęli się nazywać Dąbrowickimi[2], do momentu, gdy ostatnia z rodu Maria Holszańska wyszła za mąż najpierw za Montholta, później Michała Tyszkiewicza, kasztelana łuckiego a po raz trzeci za kniazia Andrzeja Kurbskiego[2].

W XVII wieku był już zrujnowany a pod koniec XVIII wieku istniały tylko wały i resztki murów[3].

Właściciele[edytuj | edytuj kod]

Maksymilian Studniarski pisał o Wysocku, własności książąt z Dąbrowicy: Początkowo własność ruskich książąt dąbrowickich. Wśród nich znany w dziejach jest Hleb Jurowicz, książę dąbrowicki), prawnuk Michała Świętopełka, który brał udział w głośnej bitwie jerelskiej Światosława Wszełowodowicza, w. ks. kijow. nad połowieckim kn. Kobiakiem. Drugi kniaź Aleksander Wsiewołodowicz Dąbrawicki stał się nie mniej sławnym wskutek chlubnego zgonu swego nad rzeką Kałką. Z podbiciem Rusi przez Mongołów poznikały dzielnice nadhoryńskie i dopiero gdy z koleją czasu Litwa, wypędziwszy Tatarów, stała się po nich spadkobierczynią krajów ruskich, znowu znikłe nadhoryńskie grody dźwigać się zaczynają. W XV wieku Dąbrowica jest już własnością koronną, którą z ręki hospodara rządzili namiestnicy. Wiemy, że takim namiestnikiem w 1467 był tu Timofiej Władymirowicz kn. Massalski, okolniczy smoleński. Wkrótce potem włość tę z hospodarskiego daru otrzymali ks. Olgimuntowiczowie Holszańscy. Włość ta była kolosalnie wielką, zajmowała cały obszar dawniejszego ks. dąbrowickiego, składała się bowiem z tzw. „dzwonu” dąbrowickiego (tu wyraz „dzwon” zbiega się ze znaczeniem parafii, klucza), ze Stolina, Sechów (dziś Tomaszogrodu), Strzelska, Kurasza i Wysocka. Niedostaje nam wiadomości, którego z kn. Holszańskich łaska hospodarska obdarzyła temi dobrami i do jakiego roku mianowicie nadanie to odnieść należy...

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spis treści. [dostęp 3.10.13].
  2. a b c d Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I. Warszawa: 1880-1902, s. 931.
  3. Grzegorz Rąkowski, Wołyń. Przewodnik po Ukrainie Zachodniej. Część I, Pruszków: Rewasz, 2005, s. 152, ISBN 83-89188-32-5, OCLC 69330692.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I, Warszawa, 1880–1902, s. 931

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]