Zamek w Skałacie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Skałacie
Ilustracja
Zamek w Skałacie
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Miejscowość Skałat
Typ budynku zamek
Ukończenie budowy 1630 r.
Zniszczono XVII w., 1914-18
Odbudowano XVIII w., 1918-39
Pierwszy właściciel Krzysztof Wichrowski
Obecny właściciel Karol Chodkiewicz, Koreccy, Wichrowscy, Jan Firlej, Józef Scipio del Campo, Kalinowscy, Anna z Lanckorońskich Kalinowska, Poniatowscy herbu Ciołek, Maria z hr. Wodzickich Scypionowa, Rozenstockowie
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Zamek w Skałacie
Zamek w Skałacie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Skałacie
Zamek w Skałacie
Ziemia49°25′N 25°58′E/49,416667 25,966667

Zamek w Skałaciezamek wybudowany około 1630 roku, przez Krzysztofa Wichrowskiego, miecznika halickiego[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Podczas wojen kozackich zamek był zniszczony i odbudowany dopiero w XVIII w. Warownia została doszczętnie zniszczona podczas I wojny światowej[1].

Właściciele[edytuj | edytuj kod]

Zamek kolejno przechodził w ręce: Chodkiewiczów, Koreckich i Wichrowskich. Córka Wichrowskiego - Weronika wyszła za mąż za kasztelana sanockiego Jana Firleja[2]. Następnie: Firlejów[1], Scipio del Campów, Kalinowskich, Anny z Lanckorońskich Kalinowskiej i Poniatowskich[3]. W XVIII w. był on własnością Marii z hr. Wodzickich Scypionowej, a od 1869 r. zamkiem władał Suesskind Rozenstock i jego synowie[3], którzy byli w jego posiadaniu do I wojny światowej[2].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Zamek założony został na planie czworoboku z pięciobocznymi basztami w narożnikach. Wjazd do zamku prowadził przez kamienną bramę z dwoma furtkami po bokach, na której umieszczono kamienne płyty z historią budowli a także rzeźbę rycerza stojącą na szczycie bramy. Rycerz ten oparty na tarczy, na której znajdują się herby Jelita, Rawicz, Leliwa i Scypion. Ten fragment zamku pochodzi z 1795 r.[2] Pod koniec XIX w. istniały obronne fosy i wały oraz brama wjazdowa murowana, której szczyt zdobią trzy figury z kamienia. Wewnątrz wałów stał dom mieszkalny; obecni właściciele postawili tu piękny i obszerny dom murowany[3]. Wszystko, co obecnie istnieje to rezultat rekonstrukcji prowadzonej w okresie międzywojennym[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Aleksander Strojny, Krzysztof Bzowski, Artur Grossman: Ukraina zachodnia: tam szum Prutu, Czeremoszu.... Kraków: Wyd. Bezdroża, 2005, s. 282. ISBN 83-921981-6-6.
  2. a b c Skalat. [dostęp 4.9.13].
  3. a b c Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. X. Warszawa: 1880-1902, s. 664.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. X, Warszawa, 1880–1902, s. 664.
  • Aleksander Strojny, Krzysztof Bzowski, Artur Grossman, Ukraina zachodnia: tam szum Prutu, Czeremoszu..., Kraków: Wyd. Bezdroża, 2005, s. 282, ISBN 83-921981-6-6, OCLC 750033004.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]