Zanurzenie testowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zanurzenie testowe - maksymalna głębokość zanurzenia okrętu podwodnego dopuszczalna podczas operacji jednostki w trakcie pokoju, określona przez stocznię na etapie projektowania okrętu i zweryfikowana podczas przeprowadzanych po wybudowaniu okrętu testów stoczniowych w morzu. Wymagania w zakresie zanurzenia testowego nowego typu okrętu podwodnego ustalane są przez zamawiającą budowę okrętu flotę, stając się jednym z elementów, które projektanci nowej jednostki muszą wziąć pod uwagę w procesie opracowywania projektów, zwłaszcza zaś w trakcie matematycznych obliczeń wytrzymałości kadłuba sztywnego okrętu. Zanurzenie testowe jest jednak różne od bezwzględnej, maksymalnie dopuszczalnej konstrukcyjnie głębokości zanurzenia okrętu podwodnego, poniżej której występuje wysokie ryzyko zniszczenia okrętu przez otaczające go ciśnienie wody. Innymi słowy: poniżej maksymalnej konstrukcyjnie dopuszczalnej głębokości zanurzenia, występuje głębokość zgniecenia (ang.: crush depth, collapse depth), na której zmiażdżenie kadłuba musi być oczekiwane. Stosunek konstrukcyjnego zanurzenia maksymalnego do zanurzenia testowego, oznaczana jest mianem marginesu bezpieczeństwa zanurzenia okrętu podwodnego.

W amerykańskiej marynarce wojennej, podczas drugiej wojny światowej, współczynnik marginesu bezpieczeństwa wynosił 1,5, co oznaczało że zanurzenie testowe stanowi 2/3 zanurzenia maksymalnego. Współcześnie, margines bezpieczeństwa w US Navy wynosi 1,7. W niemieckiej marynarce wojennej głębokość zgniecenia obliczana ówcześnie dostępnymi metodami wynosiła 250 metrów, przy marginesie bezpieczeństwa 2,5, co oznaczało głębokość zanurzenia testowego wynoszącą 100 metrów, jednakże niejednokrotnie w trakcie tej wojny pod nieprzyjacielskim atakiem niemieckie U-Boot bezpiecznie wynurzały się z głębokości między 150, a 180 metrów. Przy wykorzystaniu współczesnych metod obliczeniowych, maksymalną głębokość zanurzenia niemieckich okrętów podwodnych tamtego czasu określono na 280 metrów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]