Zapalenie miedniczek nerkowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek
pyelonephritis
ICD-10 N10
Ostre cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek
ICD-10 N11
Przewlekłe cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek
ICD-10 N12
Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek nie określone jako ostre lub przewlekłe

Zapalenie miedniczek nerkowych (łac. pyelitis) – zakażenie powstałe w wyniku procesu chorobowego w pęcherzu moczowym, lub przeniesione z krwią z innych ognisk zakażenia ustroju.

Zapalenie to występuje częściej u kobiet, zwłaszcza u ciężarnych w drugiej połowie ciąży. Choroba zaczyna się zwykle parciem na mocz i jego częstego oddawania, oraz bólem w okolicy lędźwiowej. Podczas ostrego przebiegu choroby mogą występować dreszcze i wysoka gorączka przy której mogą wystąpić nudności, wymioty, uczucie ogólnego rozbicia. W innych przypadkach mogą utrzymywać się stany podgorączkowe przy których objawy ogólnoustrojowe nie są tak silne.

Chorobę rozpoznaje się po obecności w moczu krwinek białych (leukocyty) oraz wrażliwości nerek na ich wstrząsanie (podczas podskoków i uderzeń w okolicy nerek).

Podczas leczenia stosuje się sulfonamidy i antybiotyki, oraz z organizmu usuwa się ogniska zakażenia przewlekłego. Podawane są środki rozkurczowe i przeciwbólowe które poprawiają samopoczucie chorego i umożliwiają oddawanie moczu. Przewlekłe zapalenie miedniczek nerkowych może doprowadzić do zmian w miąższu nerek i wywołać miedniczkowe zapalenie nerek (łac. pyelonephritis), które wiązane jest w znacznym stopniu z powstaniem nadciśnienia tętniczego i zapalnych zmian w nerce. Leczenie tych wszystkich objawów powinno być prowadzone bardzo starannie i konsekwentnie. Przy braku dolegliwości bólowych nie powinno zaprzestawać się wykonywania okresowej kontroli po przebytym zapaleniu miedniczek nerkowych, a szczególnie po przeziębieniu i innych zakażeniach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1969 - Mała encyklopedia zdrowia, wydanie V.