Zapalnik uderzeniowy
Zapalnik uderzeniowy – urządzenie zapalające lub powodujące wybuch materiału wybuchowego natychmiast po uderzeniu w twardą powierzchnię (np. ścianę, pancerz, ziemię).
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Ten typ zapalnika stosowany jest najczęściej w pociskach artyleryjskich lub ręcznych wyrzutniach rakiet, rzadziej w granatach ręcznych. Zapalniki mogą być mechaniczne, elektryczne i chemiczne, a w zależności od czasu zadziałania: o działaniu natychmiastowym, bezwładnościowym, ze zwłoką oraz wielonastawowe[1]. Ze względu na miejsce połączenia z pociskiem mamy głowicowe, denne i boczne[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Encyklopedia techniki wojskowej 1987 ↓, s. 832.
- ↑ Mała Encyklopedia Wojskowa 1971 ↓, s. III/600.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 247. ISBN 83-86028-01-7.
- Jerzy Modrzewski (red.): Encyklopedia techniki wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07275-2.
- Józef Urbanowicz (red.): Mała encyklopedia wojskowa (R–Ż). T. III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.