Zaraza stadnicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zaraza stadnicza lub Dourine (łac. Exanhtema coitale paralyticum equorum) nazywana też syfilisem końskim - jest to pasożytnicza choroba koni wywoływana, przez świdrowca końskiego Trypanosoma equiperdum, należącego do rodziny świdrowców. Choroba występuje na całym świecie, Polska jest krajem wolnym od zarazy stadniczej od 1951 roku[1]. Źródłem zarażenia są chore zwierzęta, choroba przenosi się drogą płciową podczas krycia. W cyklu rozwojowym pasożyta brak jest żywiciela pośredniego. Do XX wieku uchodziła za chorobę nieuleczalną. Żywicielami są konie, muły, osły. Pasożytuje w krwi, płynie mózgowo-rdzeniowym a także zaraz po zarażeniu w śluzie pochwy.

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Przebieg zarazy stadniczej jest przewlekły. W przebiegu typowym charakteryzuje się następującymi okresami:

  • Okres pierwszy - zmiany chorobowe miejscowe. Dotyczą zewnętrznych narządów płciowych. Pojawiają się plamy bielacze.
  • Okres drugi - uogólnienie choroby jako efekt parazytemii. Zmiany skórne tzw. obrzęki talarowate
  • Okres trzeci - zaburzenia nerwowe, lewostronne zapadnięcie twarzy.

Typowo przebiegająca zaraza stadnicza jest obecnie charakterystyczna dla terenów na których ten pierwotniak występuje endemicznie.W Polsce i innych krajach Europy choroba przebiega w sposób atypowy, w którym brak poszczególnych objawów choroby oraz okresów czasowych.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Lech Jerzy Gundłach, Andrzej Bernard Sadzikowski. Inwazje pierwotniaków u koni. „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska Lublin - Polonia”. 61 (4), s. 31-44, 2006. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Furmaga: Choroby pasożytnicze zwierząt domowych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1983. ISBN 83-09-00671-3.