Zasada najmniejszego uprzywilejowania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zasada najmniejszego uprzywilejowania określana także jako zasada minimalnego uprzywilejowania lub po prostu najmniejsze uprzywilejowanie – w bezpieczeństwie teleinformatycznym, informatyce i innych dziedzinach, zasada wymagająca aby na danym poziomie abstrakcji każdy element systemu informatycznego (zależnie od poziomu może to być moduł, proces, użytkownik, program itp.) miał dostęp tylko do tych informacji i zasobów, które są niezbędne do spełnienia wyznaczonego mu celu lub zadania. Podobna zasada w odniesieniu do pojedynczych osób oraz większych jednostek obowiązuje także w wojsku oraz służbach specjalnych.