Zasada względności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zasada względności głosi, że prawa fizyki w dwóch inercjalnych układach odniesienia są takie same. Odkrył ją Galileusz. Jej konsekwencją są transformacje Galileusza.

Zasada względności stoi w pozornej sprzeczności z równaniami Maxwella, gdyż wydaje się, że wskazują one pewien wyróżniony układ odniesienia, w którym np. prędkość światła w próżni wynosi

gdzie

- przenikalność elektryczna próżni
- przenikalność magnetyczna próżni.

By "uratować" zasadę względności, Albert Einstein zaproponował teorię względności, według której prędkość światła jest stała we wszystkich układach odniesienia. O zasadzie względności pisał już wcześniej Henri Poincaré. Transformacje Galileusza zostały uogólnione do transformacji Lorentza.

Einstein stworzył następnie ogólną teorię względności. Opiera się ona m.in. na uogólnieniu zasady względności. Nie tylko układy inercjalne, ale i lokalnie inercjalne są równouprawnione. Równania pola grawitacyjnego są przez to kowariantne.