Zastal 410D

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
410D
410D-51 ze zbiorów Muzeum Przemysłu i Kolejnictwa na Śląsku
410D-51 ze zbiorów Muzeum Przemysłu i Kolejnictwa na Śląsku
Producent Polska Zastal
Lata budowy 1973–1975
Układ osi B
Masa służbowa 16[1] t
Długość ze zderzakami 6640[1] mm
Szerokość 2800[1] mm
Wysokość 3300[1] mm
Rozstaw osi skrajnych 2500[1] mm
Średnica kół 920[1] mm
Zapas paliwa 170[1] l
Typ silnika spalinowego SW400/L1[1]
Moc znamionowa 110[1] KM / 81 KW
Maksymalna siła pociągowa 47,088[1] kN
Rodzaj przekładni hydrokinetyczna/mechaniczna[1]
Prędkość konstrukcyjna 22,4[1] km/h
Nacisk osi na szyny 8 t
System hamulca powietrzny, niesamoczynny / ręczny – zaciągowy
Sterowanie wielokrotne brak
[2]
Portal Portal Transport szynowy

Zastal 410D – manewrowa lokomotywa spalinowa produkowana w Zaodrzańskich Zakładach Przemysłu Metalowego im. M. Nowotki w Zielonej Górze. Przeznaczona do wykonywania prac manewrowych na przyzakładowych bocznicach kolejowych. Łącznie w latach 1973–1975 wyprodukowano 51 egzemplarzy.

Historia[edytuj]

W 1969 roku[1] Biuro Techniczne Zaodrzańskich Zakładów Przemysłu Metalowego im. M. Nowotki w Zielonej Górze opracowało dokumentację projektową lokomotyw typu 410D i po jej zatwierdzeniu przystąpiono do budowy egzemplarza prototypowego, który był gotowy w 1972 roku. Rok później rozpoczęto produkcję seryjną. Lokomotywy 410D miały docelowo zastąpić starsze rodzime manewrowe lokomotywy spalinowe Ls40, Ls60 czy Ls75[2].

Opis konstrukcji[edytuj]

Spawana ostoja lokomotywy została wykonana z profilów walcowanych, zamontowane zostały wzmocnione czołownice z dwoma zderzakami tulejowymi i usprężynowanymi hakami cięgłowymi. W ostoi zostały wykonane wykroje maźnicze, w których osadzono bloki ślizgowe. Ostoja usprężynowana za pośrednictwem zespołu 4 płaskich resorów, oparta jest na dwóch zestawach kołowych, napędzanych wiązarami przez wał ślepy. Szprychowe koła są osadzone we wnętrzu ostoi. Nadwozie zostało wykonane z blach stalowych–spawanych, spalinowóz posiada przedział maszynowy i pojedynczą kabinę maszynisty. Po obu stronach przedziału maszynowego znajdują się pomosty komunikacyjne dla obsługi lokomotywy[2].

W lokomotywie zamontowano silnik SW400/L1 produkcji Wytwórni Silników Wysokoprężnych w Andrychowie o mocy 110 KM. Napęd jest przekazywany przez przekładnik hydrokinetyczny ZM130 oraz przekładnię mechaniczną 101PHA[1] z wałem ślepym połączoną korbami Halla z wiązarami przenoszącymi napęd na osie. W trakcie eksploatacji serii 410D ujawniono wadliwe działanie hydromechanicznego zmiennika momentu obrotowego oraz elektromagnetycznego sterowania sprzęgłem. Nie wystarczająca okazała się również moc silnika. Produkcję lokomotyw wstrzymano w wyniku braku zamówień spowodowanych wadami fabrycznymi[2].

Zachowane egzemplarze[edytuj]

Jedna lokomotywa tej serii, 410D-51, znajduje się w zbiorach Muzeum Przemysłu i Kolejnictwa na Śląsku w Jaworzynie Śląskiej. Jest ostatnią wyprodukowaną z serii. W 1975 roku zakupiona przez Fabrykę Dywanów w Kowarach. W 2002 roku została sprzedana do Nadleśnictwa „Śnieżka”, gdzie wykorzystywana była na bocznicy Lasów Państwowych w Kostrzycy. W 2005 roku kupiło ją muzeum w Jaworzynie. Lokomotywa jest niesprawna technicznie, oczekuje naprawy głównej[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n Lokomotywy spalinowe. W: Katalog pojazdów szynowych. Poznań: Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Pojazdów Szynowych, 1986, s. D-22. (pol.)
  2. a b c d Lokomotywa spalinowa typu 410D. W: Bogdan Pokropiński: Lokomotywy spalinowe produkcji polskiej. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 2015, s. 50-52. ISBN 978-83-206-1731-3. (pol.)
  3. Miron Urbaniak, Karta Katalogu Muzealiów Historycznych Muzeum Przemysłu i Kolejnictwa na Śląsku - Lokomotywa spalinowa 410D-51, 2006.