Zastawka pnia płucnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zastawka pnia płucnego
Ssakzastawki.png
Zastawki w sercu człowieka, półschemat (c - zastawka pnia płucnego)
Heart numlabels.svg
10 – prawa komora (biała strzałka wskazuje zastawkę pnia płucnego)
Łacina valva trunci pulmonalis
Angielski pulmonary valve

Zastawka pnia płucnego (łac. valva trunci pulmonalis) – zastawka tętnicza w sercu zapobiegająca cofaniu się krwi z pnia płucnego do prawej komory.

Anatomia[edytuj | edytuj kod]

Zastawka pnia płucnego składa się z trzech płatków półksiężycowatych (valvulae semilunales) przedniego, prawego i lewego, którym na ścianie pnia płucnego odpowiadają uwypuklenia tworząc razem trzy zatoki pnia płucnego (sinus trunci pulmonalis) [a].

Fizjologia[edytuj | edytuj kod]

Czynność zastawki pnia płucnego polega na zapobieganiu cofania się krwi z pnia płucnego do prawej komory serca.

faza skurczowa[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ zastawka trójdzielna jest zamknięta to płatki zastawki pnia płucnego rozstępują się w kierunku ściany tętnicy płucnej i krew jest wyrzucana do płuc.

faza rozkurczowa[edytuj | edytuj kod]

Cofająca się krew wypełnia płatki półksiężycowate powodując ich automatyczne zamknięcie oraz szczelne dociśnięcie ich brzegów do siebie.

Histologia[edytuj | edytuj kod]

Zastawka pnia płucnego składa się z trzech warstw[1]

  • środkowej zbudowanej z tkanki łącznej właściwej włóknistej
  • obwodowej[2] skierowana ku aorcie odpowiadającej jej błonie wewnętrznej zbudowanej z licznej włókien kolagenowych i sprężystych, nielicznych fibroblastów i miocytów gładkich
  • zewnętrznej skierowana ku komorom odpowiadającej wsierdziu, pokryte jest śródbłonkiem, które komórki leżą na ciągłej blaszce podstawnej i maja owalne lub okrągłe jądra, pod śródbłonkiem znajduje się trójwarstwowa cześć łącznotkankowa składająca się z:

Płatki półksiężycowate nie mają naczyń krwionośnych z wyjątkiem położonych w mięśniówce[2].

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

  • zastawka pnia płucnego może posiadać jeden, dwa, cztery lub pięć płatków [b]

Rozwój płodowy[edytuj | edytuj kod]

Rozwój zastawki pnia płucnego jest nierozerwalnie związany z rozwojem stożka tętniczego, który powstaje w 21 dniu z podziału cewy sercowej[3]. Po 7 tygodniu stożek tętniczy dzieli się spiralnie i tworzy wspólnie z workiem aortowym pień płucny i aortę. Równocześnie z powstaniem dwóch większych fałdów wspólnego pnia tętniczego dzielących go na pień płucny i aortę w pniu tym powstają dwa równolegle fałdy mniejsze. Po zrośnięciu się fałdów większych w przegrodę pnia wszystkie fałdy zostają przez nie przepołowione tworząc w pniu płucnym trzy fałdy - dwie powstałe z przepołowienia fałdów większych i jeden z fałdu mniejszego. Następnie części fałdów położonej wyżej zanikają, a części fałdów położone niżej zostają wydrążone od góry i przekształcają się w kieszonki otwarte do pnia płucnego[4].

Miejsce osłuchiwania[edytuj | edytuj kod]

  • dźwięk zamknięcia zastawki pnia płucnego bierze udział w tworzeniu drugiego tonu serca [3]
  • miejscem osłuchiwania zastawki pnia płucnego jest druga przestrzeń międzyżebrowa lewa przymostkowo [3]

Wady wrodzone zastawki pnia płucnego[edytuj | edytuj kod]

Choroby zastawki pnia płucnego[edytuj | edytuj kod]

Uwagi kliniczne[edytuj | edytuj kod]

  • na przedniej powierzchni klatki piersiowej zastawka pnia płucnego rzutuje się na lewy brzeg mostka na wysokości chrząstki żebrowej [3]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. niektórzy wyróżniają uwypuklenie tworzone przez 3 zatoki na pniu płucnym i nazywają opuszką pnia płucnego
  2. odmiana z jednym i odmiana z pięcioma płatkami występuje wyjątkowo rzadko

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Wojciech Sawicki, Jacek Malejczyk: Histologia. Warszawa: PZWL, 2012, s. 340. ISBN 978-83-200-4349-5.
  2. 2,0 2,1 Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia Człowieka. T. III. Warszawa: PZWL, 1993, s. 63-65. ISBN 83-200-1628-2.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Sobotta Atlas Anatomii człowieka. Friedrich Paulsen (red.); Jens Waschke (red.); Witold Woźniak (red. IV wyd. pol.); Kazimierz S. Jędrzejewski (red. IV wyd. pol.). T. 2. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2012, s. 4-14. ISBN 978-83-7609-709-1.
  4. Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia Człowieka. T. III. Warszawa: PZWL, 1993, s. 39-42. ISBN 83-200-1628-2.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Interna Harrisona. T. III. Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2001, s. 2436-2438. ISBN 83-88063-42-1.
  6. Interna Harrisona. T. III. Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2001, s. 2471. ISBN 83-88063-42-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.