Zatrucie glikolem etylenowym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Efekt toksyczny rozpuszczalników organicznych
ICD-10 T52
T52.3 Glikole

Zatrucie glikolem etylenowym − do zatrucia dochodzi poprzez omyłkowe lub samobójcze wypicie płynu zawierającego glikol etylenowy, zawarty np. w niezamarzającym płynie chłodniczym stosowanym w samochodach takim jak "Borygo".

Glikol etylenowy ulega w organizmie metabolizowaniu poprzez dehydrogenazę alkoholową. Produktami przemiany są aldehyd glikolowy, kwas glikolowy, kwas glioksalowy, a także kwas szczawiowy. W moczu osób zatrutych stwierdza się także niewielkie ilości formaldehydu, świadczące o tym, że glikol ulega także przemianie do kwasu mrówkowego.

W przebiegu zatrucia dochodzi do rozwoju kwasicy metabolicznej, a także uszkodzenia nerek, wątroby i mózgu.

Glikol etylenowy łatwo wchłania się z przewodu pokarmowego. Początkowe objawy zatrucia to bóle i zawroty głowy, później dołączają się bóle brzucha, wymioty, czasem biegunka. Po okresie pobudzenia przypominającym upojenie alkoholowe, dochodzi do działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy i wystąpienia śpiączki z przyśpieszonym i pogłębionym oddechem.

Przyjmuje się, że dawką śmiertelną może być około 100 ml.

Decydujące dla rozpoznania tego zatrucia jest badanie zawartości glikolu etylenowego we krwi lub moczu.

Postępowanie[edytuj | edytuj kod]

Odtrutką w zatruciach glikolem etylenowym jest alkohol etylowy.

  • U osób przytomnych podaje się 50-80 ml 40% alkoholu etylowego.
  • U osób nieprzytomnych alkohol etylowy podaje się w stężeniu 5-10% w postaci wlewu kroplowego z 5% glukozą.
  • Konieczne jest zwalczanie kwasicy metabolicznej poprzez podawanie bikarbonatu lub trisaminolu.
  • W ciężkich zatruciach niezbędne staje się zastosowanie hemodializy.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.