Zawady Oleckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54°7′19″N 22°16′25″E
- błąd 38 m
WD 54°6'N, 22°13'E
- błąd 20879 m
Odległość 908 m
Zawady Oleckie
wieś
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat olecki
Gmina Kowale Oleckie
Strefa numeracyjna 87
Tablice rejestracyjne NOE
SIMC 0760633
Położenie na mapie gminy Kowale Oleckie
Mapa konturowa gminy Kowale Oleckie, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Zawady Oleckie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Zawady Oleckie”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Zawady Oleckie”
Położenie na mapie powiatu oleckiego
Mapa konturowa powiatu oleckiego, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Zawady Oleckie”
Ziemia54°07′19″N 22°16′25″E/54,121944 22,273611

Zawady Oleckie (Zawada, niem. Schwalgenort, do 1938 Sawadden) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie oleckim, w gminie Kowale Oleckie.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Wieś założona w 1541 r., wtedy to starosta książęcy Kasper von Aulack sprzedał Jakubowi Litwinowi 3 włóki sołeckie, w celu założenia na 30 włókach wsi czynszowej na prawie chełmińskim.

Szkoła we wsi powstała 1757 r., niebawem jednak uległa likwidacji i ponownie została uruchomiona na przełomie XVIII i XIX wieku. W 1938 roku w Zawadach mieszkało 340 osób. W 1938 władze hitlerowskie zmieniły nazwę na Schwalgenort.

Zawady Oleckie w różnych okresach stanowiły wspólną jednostkę administracyjną z Małą Zawadą (Klein Sawadden, od 1938 Kleinschwalgenort), Leśnictwem Szwałk, osadą Górka oraz Ilgenthalem (Ilgental), gdzie w 1705 roku założono osadę szkatułową.

Ilgental – nieistniejąca już osada, gdzie 11 października 1708 roku leśniczy G. F. Dinge otrzymał 2 włóki lasu między dużym i małym jeziorem Ilgental w celu założenia młyna. Czynsz, płacony od św. Trójcy 1717 roku, ustalono w wysokości 40 marek czynszu od młyna i 20 marek od ziemi. Dinge otrzymał także jeszcze za dodatkową opłatą 20 morgów łąki i mógł korzystać z wolnego połowu ryb dla własnych potrzeb w Dużym Jeziorze Ilgental (obecnie inna nazwa jeziora)[1].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ilgental, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 258.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]