Zbigniew Antoni Kruszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Antoni Kruszewski
Data i miejsce urodzenia

27 czerwca 1928
Warszawa

Zawód, zajęcie

politolog

Zbigniew Antoni Kruszewski (ur. 27 czerwca 1928 w Warszawie) – polski politolog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Tadeusza i Ireny z Grabowskich, wnuk esperantysty Antoniego Grabowskiego. Podczas II wojny światowej uczęszczał na tajne komplety Gimnazjum im. Tadeusza Czackiego, w 1943 wstąpił do Szarych Szeregów, gdzie przyjął pseudonim „Jowisz” i pełnił funkcję hufcowego. Uczestniczył w małym sabotażu i akcjach szkół bojowych, a także był dowódcą drużyny obserwującej ruchy wojsk niemieckich na linii wschód-zachód. Po wybuchu powstania warszawskiego walczył w Śródmieściu Południowym, a następnie został przeniesiony do Komendy Głównej Szarych Szeregów, gdzie powierzono mu organizację poczty polowej[1]. Aresztowany przez Gestapo w Wilanowie zbiegł podczas transportu i przedostał się na Mokotów, skąd przeniósł meldunki na Siekierki i Sadybę[2]. Po powrocie do Śródmieścia został awansowany do stopnia kaprala i przydzielony do kompanii dowodzonej przez por. Kazimierza Leskiego ps. „Bradl” na odcinek „Sławbor” batalionu „Miłosz”[1]. Po upadku walk powstańczych opuścił Warszawę razem z 72 pułkiem piechoty Armii Krajowej wchodzącego w skład 28 Dywizji Piechoty Armii Krajowej im. Stefana Okrzei. Z Ożarowa Mazowieckiego został przetransportowany do stalagu X B w Sandbostel, gdzie pracował w trudnych warunkach w kopalni torfu. Po wyzwoleniu przez wojska kanadyjskie wchodzące w skład 2 Armii Brytyjskiej dostał się do Holandii, gdzie wstąpił do 1 Dywizji Pancernej Polskich Sił Zbrojnych dowodzonej przez gen. Stanisława Maczka. Następnie przez Francję do Włoch, gdzie został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego i przydzielony do 12 Pułku Ułanów Podolskich. Po demobilizacji podjął decyzję o pozostaniu na emigracji, wyjechał do Londynu, gdzie należał Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia[2], studiował w Wyższej Szkole Nauk Politycznych. Działał w polskim harcerstwie i Polskim Ruchu Wolnościowym Niepodległość i Demokracja[3], w 1952 podjął decyzję o przeprowadzeniu się do Stanów Zjednoczonych. Studiował na Wydziale Stosunków Międzynarodowych w Northwestern University, a następnie na University of Chicago, gdzie uzyskał stopień doktora filozofii na podstawie pracy o powojennej zmianie polskich granic. Od 1968 przez dwa lata był asystentem profesora na Wydziale Stosunków Międzynarodowych University of Texas w El Paso, następnie do 1972 był starszym wykładowcą na tej uczelni. W 1972 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego, jest działaczem Kongresu Polonii Amerykańskiej[3]. Pełnił funkcję prezesa Ogólnoamerykańskiego Związku Studentów Polskich w Stanach Zjednoczonych oraz sekretarzem Komitetu Politycznego Kongresu Polonii w stanie Illinois. Mieszka w El Paso[2].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]