Zbigniew Bogacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Bogacki
„Zbyszek”
Ilustracja
Zbigniew Bogacki (z lewej, 1938)
p.porucznik p.porucznik
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1918
Warszawa
Data i miejsce śmierci 29 lutego] 1992
Sopot
Przebieg służby
Lata służby 19381945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki 30 Dywizja Piechoty AK
Kedyw (wojsko)
Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie
Zgrupowanie "Brześć"
Główne wojny i bitwy powstanie warszawskie
kampania wrześniowa
30 Dywizja Piechoty AK
Obrona twierdzy brzeskiej (1939)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941) Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Krzyż Armii Krajowej Krzyż Partyzancki

Zbigniew Bogacki herbu Prawdzic ps. „Zbyszek”, „Zbych” (ur. 14 grudnia 1918 w Warszawie[1], zm. 29 lutego 1992 w Sopocie) – żołnierz Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie ziemiańskiej, wychował się w rodzinnym majątku ziemskim w Borkach koło Radomia. Ukończył Gimnazjum Staszica i Liceum Mickiewicza w Warszawie. W 1938 wstąpił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie[2]. W 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej, podczas której walczył w obronie twierdzy brzeskiej[3]. W czasie II wojny światowej należał do AK, gdzie został przydzielony do Kedywu Okręgu Warszawskiego[4]. W ramach Kedywu znajdował się w oddziale dywersyjno-bojowym DB-19 obejmującym Obwód V Mokotów[4].

Brał udział w akcji pod murami getta 23 kwietnia 1943[5] oraz akcji „Budy” przeciwko żandarmom 2 grudnia 1943[6]. Był egzekutorem podczas akcji likwidacji Albrechta Eitnera 1 lutego 1943[7]. Egzekucja stanowiła część akcji Główki. W lipcu 1944 otrzymał przydział do 30 Poleskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej[8], gdzie dowodził 1 kompanią II batalionu 82 pułku piechoty AK[9]. Od lipca 1944 do końca wojny walczył pod dowództwem Tomasza Zana.

W czerwcu 1945 roku, aby uciec przed represjonowaniem byłych żołnierzy AK, zmienił nazwisko na Rogacki i wyjechał do Gdańska. W 1954 roku wrócił do nazwiska Bogacki i ujawnił się władzom PRL jako żołnierz AK. W konsekwencji, w spreparowanym procesie został skazany na 4 lata więzienia za szpiegostwo. W 1956 roku przeprowadzono rewizję procesu, podczas którego został uniewinniony[10]. W 1964 roku współtworzył w Gdańsku Spółdzielnię Remko-Service zajmującą się międzyrejsowymi i awaryjnymi remontami statków, która została znacjonalizowana w 1970 roku[11].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z łączniczką AK Stanisławą Bijak. Miał dwie córki: aktorkę Joannę Bogacką i Iwonę Bogacką-Piękoś.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stalski, M., 1992. Kilka Szkiców z Przeszłości. Sopot. str. 56
  2. Piskunowicz 1997 ↓, s. 12.
  3. Stalski, M., 1992. Kilka Szkiców z Przeszłości. Sopot. str. 57
  4. a b Witkowski, H., 1984. Kedyw Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej w latach 1943-1944. Warszawa: Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, str. 129
  5. Piskunowicz 1997 ↓, s. 21.
  6. Piskunowicz 1997 ↓, s. 23.
  7. Akcja "Eitner", www.info-pc.home.pl [dostęp 2017-11-20].
  8. Gnat-Wieteska, Z., 1993. 30 Poleska Dywizji Piechoty Armii Krajowej. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks
  9. Hołub, Cz., 1991. Okręg Poleski ZWZ-AK str. 176
  10. Stalski, M., 1992. Kilka Szkiców z Przeszłości. Sopot. str. 61
  11. Stalski, M., 1992. Kilka Szkiców z Przeszłości. Sopot. str. 62
  12. Autor Zbiorowowy. Biogramy i wspomnienia. Gdynia: Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej w Sopocie str. 22

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Piskunowicz: Mokotowski Oddział Kedywu Okręgu Warszawa AK. Warszawa: Instytut Historii PAN, 1997.