Zbigniew Buczkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Buczkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1951
Warszawa
Zawód aktor
Współmałżonek

Jolanta Buczkowska

Lata aktywności od 1972

Zbigniew Buczkowski (ur. 20 marca 1951 w Warszawie) – polski aktor filmowy, estradowy, telewizyjny i teatralny, scenarzysta i reżyser.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Zdzisławy i Mariana Buczkowskich[1], którzy pracowali w PLL LOT[2]. Jego ojciec był pilotem, który zginął w katastrofie lotniczej w listopadzie 1951[3]. Ma dwóch braci[4], starszego o trzy lata Waldemara i młodszego o dwa lata Mariana[5]. Jego ciotką ze strony matki była Lucyna Szczepańska, a wujem – Feliks Szczepański[6].

Mieszkał obok wytwórni filmowej przy ulicy Chełmskiej, gdzie statystowała sąsiadka, z której pomocą w wieku 10 lat wystąpił pierwszy raz jako statysta w filmie[7][8]. W młodości przez trzy lata trenował boks w klubie Legia Warszawa[9].

W 1970 ukończył Technikum Mechaniczno-Elektryczne w Warszawie[10]. Dwa lata później zadebiutował jako aktor na wielkim ekranie epizodyczną rolą kelnera w filmie Janusza Kondratiuka Dziewczyny do wzięcia[11]. Zaważyło to na decyzji porzucenia wyuczonego zawodu, by poświęcić się aktorstwu. Grał niewielkie role w kolejnych filmach, a w 1977 pojawił się w głównej roli w filmie Tomasza Zygadło Rebus[11]. Zdawał do szkoły filmowej, jednak nie dostał się[12].

Na początku lat 80. zadebiutował na deskach Teatru Komedia w Warszawie rolą w sztuce Jonasza Kofty i Stefana Friedmanna Fachowcy, czyli po prostu robota w reżyserii Jerzego Gruzy. Od 17 grudnia 1983 występował w podwójnej roli – Naukowca i skrzypka Stasia – w sztuce Andrzeja Kondratiuka Koniec ery menelików w reżyserii Janusza Kondratiuka[13]. W 1986 zdał egzamin eksternistyczny[14]. Po prawie trzech latach zakończył współpracę z Komedią, chcąc skupić się na karierze filmowej[15].

Największą popularność przyniosły mu role w serialach telewizyjnych: Henryka Lermaszewskiego w Domu[16], Wiesława Graczyka w Graczykach i Zbyszka Pyciakowskiego w Świętej wojnie.

W 2011 nagrał album studyjny pt. Koło kina, na którym znalazły się kompozycje Andrzeja Rutkowskiego do słów Jacka Cygana i Marka Gaszyńskiego[17].

W październiku 2014 wydał autobiografię pt. Pisz pan książkę![18].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Buczkowski z żoną, 2008

Od 1981 żonaty z Jolantą[19]. Mają córkę Hannę (ur. 1982) i syna Michała (ur. 1984)[20]. Mieszka w Piasecznie[21].

7 października 2010 został prawomocnie skazany przez Sąd Okręgowy w Suwałkach na karę grzywny 6 tys. złotych za wyłudzenie zaświadczenia ukończenia kursu na prawo jazdy[22].

Zbigniew Buczkowski na otwarciu XXXV Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2010
Wywiad ze Zbigniewem Buczkowskim w Hotelu Gdynia podczas XXXV Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2010.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Role gościnne
Produkcja filmowa

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odcisk dłoni i podpis Zbigniewa Buczkowskiego w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach
  • 2003 – odciśnięcie dłoni na Promenadzie Gwiazd podczas VIII Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach
  • 2004 – Kryształowy Granat dla najlepszego aktora komediowego w plebiscycie publiczności na VIII Festiwalu Filmów Komediowych w Lubomierzu
  • 2009 – Monidło nagroda dla najlepszego aktora niezawodowego wręczana podczas festiwalu Jana Himilsbacha w Mińsku Mazowieckim

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Buczkowski 2015 ↓, s. 38.
  2. Buczkowski 2015 ↓, s. 43.
  3. Przemysław Semczuk: Sprawa kapitana Buczkowskiego. Newsweek.pl, 2009-08-02. [dostęp 2010-07-20].
  4. Buczkowski 2015 ↓, s. 18.
  5. Buczkowski 2015 ↓, s. 39.
  6. Buczkowski 2015 ↓, s. 152–153.
  7. Buczkowski 2015 ↓, s. 17.
  8. Tygodnik Życie na Gorąco nr 11, 13 marca 2014, s. 16–17
  9. Buczkowski 2015 ↓, s. 87.
  10. Buczkowski 2015 ↓, s. 50.
  11. a b Buczkowski 2015 ↓, s. 20
  12. Buczkowski 2015 ↓, s. 54.
  13. Informacje na temat spektaklu „Koniec ery menelików”. e-teatr.pl. [dostęp 2010-08-03].
  14. Buczkowski 2015 ↓, s. 60.
  15. Buczkowski 2015 ↓, s. 122–123.
  16. Buczkowski 2015 ↓, s. 185.
  17. Zbigniew Buczkowski – Koło Kina. tvp.info. [dostęp 2011-07-13].
  18. Pisz pan książkę!, empik.com.
  19. Buczkowski 2015 ↓, s. 74.
  20. Buczkowski 2015 ↓, s. 76.
  21. Buczkowski 2015 ↓, s. 7.
  22. Aktor Zbigniew B. prawomocnie skazany.. gazeta.pl, 2010-10-07.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]