Przejdź do zawartości

Zbigniew Ihnatowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zbigniew Ihnatowicz
Imię i nazwisko

Zbigniew Marian Ihnatowicz

Data i miejsce urodzenia

20 lipca 1906
Postawy

Data i miejsce śmierci

5 sierpnia 1995
Warszawa

Narodowość

polska

Dziedzina sztuki

architektura
urbanistyka

Epoka

modernizm

Ważne dzieła

Centralny Dom Towarowy w Warszawie

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej
Odznaka Nagrody Państwowej
Centralny Dom Towarowy (1966)
Bar Wenecja (1958–1961)

Zbigniew Marian Ihnatowicz (ur. 20 lipca 1906 w Postawach, zm. 5 sierpnia 1995 w Warszawie) – polski architekt i urbanista, przedstawiciel modernizmu, nauczyciel akademicki; członek Stowarzyszenia Architektów Polskiej (1934) i Towarzystwa Urbanistów Polskich (1937), współtwórca Zakładów Artystyczno-Badawczych (1954), profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1973), profesor Politechniki Białostockiej; sędzia kolegialny Międzynarodowej Unii Architektów (UIA)[1]; jeden z najwybitniejszych architektów doby modernizmu w Polsce[2].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Syn Walentego[3]. Ukończył Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie, a następnie podjął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Tytuł inżyniera architekta uzyskał w 1933 roku. Po studiach prowadził działalność projektową w pracowniach Kazimierza Skórewicza i Juliusza Żórawskiego (do 1934 roku). Pracował również w Biurze Planu Regionalnego Warszawy (1934–1939).

W czasie II wojny światowej przebywał w niemieckim obozie jenieckim Oflag VII A Murnau. Brał tam udział w międzynarodowym konkursie jenieckim na domy mieszkalne.

Po uwolnieniu z obozu krótko pracował we Frankfurcie nad Menem, potem wyjechał do Paryża, gdzie podjął pracę w atelier Pierre Jeannereta[4]. W 1946 roku wrócił do polski i został projektantem w Głównym Urzędzie Planowania Przestrzennego (1946–1949) oraz jako główny architekt w biurach projektowych: Centralnym Biurze Studiów i Projektów Typowych Budownictwa Przemysłowego, w latach 1951–1964 w Biurze Projektów Budownictwa Przemysłu Chemicznego „Prochem” (dawne Biuro Projektów Budownictwa Przemysłowego). Razem z Jerzym Sołtanem kierował Zakładami Artystyczno-Badawczymi działającymi przy warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zajmował się również działalnością dydaktyczną. Od 1958 roku był zastępcą profesora na wydziale Architektury Wnętrz, w 1962 został docentem etatowym a w 1973 profesorem ASP. Wykładał również na Wydziale Architektury Politechniki Białostockiej. W 1967 roku był wizytującym profesorem na Uniwersytecie Lavala w Quebecu. Po przejściu w 1976 roku na emeryturę, do 1982 roku wykładał jeszcze na Politechnice Białostockiej, działając także w Zakładach Artystyczno-Badawczych[4].

Do najważniejszych realizacji architektonicznych Ihnatowicza należą:

W 1934 roku otrzymał status członka zwyczajnego Stowarzyszenia Architektów Polskich. Przewodniczył Prezydium Kolegium Sędziów Konkursowych SARP i zasiadał w radzie SARP. Ponadto był członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich (1937–1956) oraz Rady Naukowej Instytutu Wzornictwa Przemysłowego (1953–1954) i Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej przy Naczelnym Architekcie Warszawy (1957–1959).

Artykuły oraz reprodukcje projektów Ihnatowicza ukazywały się zarówno w publikacjach polskich, jak i zagranicznych.

Realizacje architekta, szczególnie te, które powstały w pracowni Sołtana, uważa się za obiekty wyprzedzające swoją epokę. Projekty Ihnatowicza charakteryzowała zawsze dbałość o odpowiednie zintegrowanie budynków z otoczeniem oraz troska o nadanie im właściwego wyrazu artystycznego. Jego realizacje zajmują ważne miejsce w historii polskiej myśli architektonicznej[potrzebny przypis].

Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 274-5-20,21)[5].

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Źródło:[6].

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.). Warszawa: Wydawnictwo „Interpress”, 1993, s. 228. ISBN 83-223-2644-0.
  2. Andrzej K. Olszewski: Dzieje sztuki polskiej 1890–1980 w zarysie. Warszawa: Wydawnictwo „Interpress”, 1988, s. 78. ISBN 83-223-2124-4.
  3. a b M.P. z 1953 r. nr 54, poz. 647 „za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie budownictwa przemysłowego”.
  4. a b c Zbigniew Ihnatowicz culture.pl [dostęp 2024-07-15].
  5. Cmentarz Stare Powązki: LEOPOLD PIEŃKOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-09-24].
  6. In memoriam - Pamięci Architektów Polskich - Zbigniew Marian Ihnatowicz [online], www.archimemory.pl [dostęp 2024-07-15].
  7. Nagrody Państwowe za osiągnięcia w dziedzinie nauki, postępu technicznego, literatury i sztuki. „Życie Warszawy”. Rok XII, Nr 173 (3656), s. 7, 22 lipca 1955. Warszawa: Instytut Prasy „Czytelnik”. [dostęp 2024-07-15].