Zbigniew Jasiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbigniew Jasiewicz (ur. 10 czerwca 1934 w Poznaniu) – polski etnolog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uzyskał tytuł magistra z zakresu archeologii.

Prowadził wieloletnie badania w Azji, m.in. przedmiotem jego zainteresowania byli Uzbecy. Zajmuje się także historią etnologii polskiej, rodziną oraz etnicznością.

Profesor doktor habilitowany, wieloletni wykładowca etnologii w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej na Wydziale Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracownik Zakładu Studiów Pozaeuropejskich.

W latach 1969–1975 prodziekan i dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego. Od 1979 kierownik Katedry Etnografii, którą w roku 1982 przekształcono w Instytut Etnologii, którym zarządzał do 1993 (rok wcześniej placówka uzyskała nazwę Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej).

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Studia historyczno-etnograficzne nad kowalstwem wiejskim w Wielkopolsce, Poznań 1963
  • Uzbecy: studia nad przeobrażeniami społeczno - kulturowymi w XIX i XX wieku, Poznań 1969
  • Rodzina wiejska na Ziemi Lubuskiej: studium przeobrażeń rodziny na podstawie badań etnograficznych w wybranych wsiach, Poznań 1977
  • Genealogia i powiązania krewniacze w etnograficznych badaniach nad rodziną, Poznań 1980

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, tom II: H–Ł (redaktor naukowy Janusz Kapuścik), Warszawa 1999, s. 167 (z fotografią)