Zbigniew Modliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Modliński
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1903
Wolsztyn
Data i miejsce śmierci 8 czerwca 1982
Warszawa
Dyrektor Dyrekcji Kolei w Gdańsku
Okres od 1945
do 1949
Poprzednik Johannes Wolff
Następca Jan Krynicki
Odznaczenia
Ribbon Ribbon Order Sztandaru Pracy 1 klasy Order Sztandaru Pracy II klasy POL Złota Odznaka Za Zasługi dla Transportu PRL BAR SWE Royal Order of the Polar Star (1748-1975) - Knight BAR.png

Zbigniew Modliński (ur. 3 stycznia 1903 w Wolsztynie, zm. 8 czerwca 1982 w Warszawie) – polski inżynier i menedżer kolejowy.

Rodzina i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Modliński urodził się w Wolsztynie, w którym później mieszkał. Ojciec, Klemens Modliński był burmistrzem Wolsztyna. Modliński początkowo uczył się w szkole podstawowej i gimnazjum w Wolsztynie. Maturę w 1921 pisał jednak w Krotoszynie[1].

Studia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo studiował na wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego, jednakże po roku przeniósł się do Wyższej Szkoły Technicznej Wolnego Miasta Gdańska (Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig), gdzie studiował inżynierię budownictwa. W czerwcu 1927 uzyskał stopień inżyniera[1] na Wydziale Komunikacyjno-Budowlanym tejże uczelni.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

15 października 1928 rozpoczął pracę w DOKP Gdańsk, w dziale inwestycji. W 1932 został kierownikiem tego działu. W latach 1936–1939 pracował jako członek kierownictwa Francusko-Polskiego Towarzystwa Kolejowego[1], budującego Magistralę Węglową Śląsk-Porty. Był naczelnikiem oddziału drogowego w Bydgoszczy (1939).

Podczas okupacji był inżynierem miejskim w Łukowie. W 1944 pełnił funkcję naczelnika budowy i utrzymania kolei w Resorcie Komunikacji, Poczty i Telegrafów PKWN. 1 stycznia 1945 został dyrektorem departamentu budowy i utrzymania kolei w ministerstwie komunikacji[1].

5 lutego 1945 został dyrektorem DOKP Gdańsk, początkowo z siedzibą w Bydgoszczy. Jako dyrektor DOKP był autorem koncepcji SKM w Trójmieście oraz głównym inicjatorem elektryfikacji linii kolejowej do Gdańska. Inwestycje te powstały jednak już po kadencji inżyniera Modlińskiego (SKM w 1952 a elektryfikacja linii Warszawa-Gdańsk w 1969). Następnie pełnił funkcję naczelnego dyrektora eksploatacji Generalnej Dyrekcji Kolei Państwowej (1949–1962), dyrektora generalnego (1951-1952) i podsekretarza stanu (1952-1957) w ministerstwie kolei, podsekretarza stanu w ministerstwie komunikacji (1957-1965). Na emeryturze, na którą przeszedł w 1965, był wykładowcą na Politechnice Warszawskiej. W 1946 był jednym z organizatorów Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji[2].

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim szwedzkiego Orderu Gwiazdy Polarnej, Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy II i I klasy, honorowym tytułem "Zasłużony Kolejarz PRL", złotą odznaką "Za zasługi dla transportu PRL".

Zmarł 8 czerwca 1982 roku w Warszawie[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Kotlarz, Henryk Dąbrowski, Edward Wieczorek: Magistrala Węglowa. Rybnik: Eurosprinter, 2008, s. 309. ISBN 978-83-926946-0-1.
  • Jubileusz 75-lecia mgr inż. Zbigniewa Modlińskiego, Drogi Kolejowe, nr 2 luty 1978

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Grzegorz Kotlarz, Henryk Dąbrowski, Edward Wieczorek: Magistrala Węglowa. s. 309.
  2. Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej: SITK RP (pol.). [dostęp 2011-01-07].