Zbigniew Pronaszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zbigniew Pronaszko
Zbigniew Pronaszko Polish painter.jpg
Zbigniew Pronaszko 1949
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1885
Data i miejsce śmierci 8 lutego 1958 Kraków
Narodowość polska
Dziedzina sztuki Sztuki plastyczne
Styl Formizm i Kapizm
Ważne dzieła Współtwórca teatru Cricot.
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Nagrobek Zbigniewa Pronaszki na Cmentarzu Salwatorskim zniszczony przez wichurę w 2010.

Zbigniew Pronaszko (ur. 27 maja 1885 w Derebczynie k. Jampola na Podolu, zm. 8 lutego 1958 w Krakowie [1]) – polski malarz, rzeźbiarz, scenograf, współtwórca teatru awangardowego Cricot.

Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1917 wspólnie z bratem Andrzejem Pronaszko i Tytusem Czyżewskim założył grupę artystyczną Ekspresjoniści Polscy (później przemianowana na Formistów). W latach 1919–1920 pracował dla warszawskiego teatru Reduta jako scenograf, zaś w 1925–1926 dla teatru im. Bogusławskiego. Brał udział we wszystkich oficjalnych zagranicznych wystawach polskiej sztuki. Od roku 1945 profesor krakowskiego ASP.

Jego twórczość malarska związana jest z formizmem i koloryzmem. W 1953 otrzymał nagrodę państwową II stopnia [2]. W 1954, w 10 rocznicę Polski Ludowej został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski [3]. W 1949 Prezydent RP Bolesław Bierut nadał mu Order Sztandaru Pracy II klasy [4].

Niektóre prace[edytuj | edytuj kod]

  • 1917: rzeźba Popiersie T. Czyżewskiego
  • 1922: projekt pomnika Adama Mickiewicza
  • 1928: obraz Pejzaż z Cagnes

Przypisy

  1. Zbigniew Pronaszko na www.artyzm.com. [dostęp 2012-11-28].
  2. Dziennik Polski, rok IX, nr 173 (2948), s. 7.
  3. Uchwała Rady Państwa z dnia 15 lipca 1954 r. o nadaniu odznaczeń państwowych, Monitor Polski 954 nr 112 poz. 1564
  4. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 lipca 1949 r. w sprawie nadania Orderu "Sztandar Pracy", Monitor Polski, 1950 nr 6 poz. 58

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]