Zbigniew Rau (prawnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Rau
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

3 lutego 1955
Łódź

Minister spraw zagranicznych
Okres

od 26 sierpnia 2020

Przynależność polityczna

bezpartyjny (z rekomendacji PiS)

Poprzednik

Jacek Czaputowicz

Wojewoda łódzki
Okres

od 8 grudnia 2015
do 11 listopada 2019

Przynależność polityczna

bezpartyjny (z rekomendacji PiS)

Poprzednik

Jolanta Chełmińska

Następca

Tobiasz Bocheński

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Brązowa Odznaka „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej” Odznaka Honorowa „Krzyż Pamięci Szlaku Nadziei”
Zbigniew Rau odbierający z rąk przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej Wiesława Kozielewicza zaświadczenie o wyborze na posła IX kadencji (2019)
Minister spraw zagranicznych Zbigniew Rau i sekretarz stanu USA Antony Blinken w punkcie recepcyjnym przyjmującym uchodźców ukraińskich w Korczowej (2022)

Zbigniew Włodzimierz Rau (ur. 3 lutego 1955 w Łodzi) – polski polityk, prawnik i nauczyciel akademicki.

Profesor nauk prawnych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Łódzkiego, kierownik Katedry Doktryn Polityczno-Prawnych oraz Centrum Myśli Polityczno-Prawnej im. Alexisa de Tocqueville’a UŁ. Senator VI kadencji (2005–2007), wojewoda łódzki (2015–2019), poseł na Sejm IX kadencji (od 2019), minister spraw zagranicznych w drugim rządzie Mateusza Morawieckiego (od 2020).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1977 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Pracował początkowo jako bibliotekarz stażysta i młodszy bibliotekarz w Bibliotece Uniwersytetu Łódzkiego. W 1980 wstąpił do NSZZ „Solidarność”.

W 1982 uzyskał stopień doktora nauk prawnych na Wydziale Prawa i Administracji UŁ. Od 1981 długoletni stypendysta i wykładowca uczelni w Niemczech, Holandii, Wielkiej Brytanii, USA i Australii[1]. Pracował m.in. w Max-Planck-Institut für Geschichte w Getyndze, w Trinity College w Cambridge oraz na Uniwersytecie Teksańskim w Austin. Przełożył i opatrzył komentarzem polskie wydanie Dwóch traktatów o rządzie Johna Locke’a z 1992[2].

W 1995 został pracownikiem naukowym Uniwersytetu Łódzkiego. W 1996 habilitował się na WPiA UŁ, pracę habilitacyjną stanowiła rozprawa pt. Contractarianism versus Holism: Reinterpreting Locke’s Two Treatises of Government[3]. Rok później został kierownikiem Zakładu Doktryn Polityczno-Prawnych. Od 1998 był pełnomocnikiem rektora ds. Filii Uniwersytetu Łódzkiego w Tomaszowie Mazowieckim. Z funkcji tej zrezygnował po uzyskaniu w 2019 mandatu poselskiego[4]. Od 2001 kierował Katedrą Filozofii Prawa i Etyki w Salezjańskiej Wyższej Szkole Ekonomii i Zarządzania w Łodzi. W 2005 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk prawnych. Został kierownikiem Katedry Doktryn Polityczno-Prawnych na UŁ, a w 2007 objął funkcję kierownika Centrum Myśli Polityczno-Prawnej im. Alexisa de Tocqueville’a. Został też członkiem rady naukowej kwartalnika „Prawo i Więź[5].

W 2005 był członkiem Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku uzyskał mandat senatora VI kadencji z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu piotrkowskim. Reprezentował polski parlament w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy[6]. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 nie ubiegał się o reelekcję. We wrześniu 2008 znalazł się we władzach stowarzyszenia Ziemia Łódzka XXI[7]. Wchodził także w skład rady ogólnopolskiej ruchu Polska XXI. Był uczestnikiem seminariów lucieńskich organizowanych przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego[8].

8 grudnia 2015 został powołany na stanowisko wojewody łódzkiego[9]. W 2018 kwestionował dopuszczalność sprawowania urzędu prezydenta Łodzi przez Hannę Zdanowską w związku z wyrokiem skazującym ją na karę grzywny. Deklarował działania nadzorcze w ramach kompetencji wojewody w razie jej ponownego zwycięstwa w wyborach samorządowych, których jednak nie podjął[10].

W wyborach w 2019 z ramienia PiS uzyskał mandat posła IX kadencji z okręgu łódzkiego[11]. W związku z tym wyborem 11 listopada 2019 zakończył urzędowanie na funkcji wojewody[12]. W Sejmie objął funkcję przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych[13]. W 2020 był przewodniczącym delegacji polskiego parlamentu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy[14]. Został też członkiem rady programowej Warsaw Enterprise Institute[15].

26 sierpnia 2020 prezydent RP Andrzej Duda na wniosek premiera Mateusza Morawieckiego powołał go na stanowisko ministra spraw zagranicznych[16].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jako autor
  • Contractarianism versus Holism: Reinterpreting Locke’s Two Treatises of Government, University Press of America, Lanham 1995.
  • From communism to liberalism: Essays on the individual and civil society, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 1998.
  • Liberalizm. Zarys myśli politycznej XIX i XX wieku, Fundacja Aletheia, Warszawa 2000.
  • Forgotten freedom. In search of the historical foundation of liberalism, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2004.
Jako redaktor i współredaktor
  • The Reemergence of Civil Society in Eastern Europe and the Soviet Union, Westview Press, Boulder 1991.
  • Księga cnót (wybór i wstęp), Księgarnia Akademicka, Kraków 2006.
  • Umowa społeczna i jej krytycy w myśli politycznej i prawnej, wraz z Maciejem Chmielińskim, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2010.
  • Tocquevillian Ideas: Contemporary European Perspectives, wraz z Markiem Tracz-Trynieckim, University Press of America, Lanham 2014.
  • Bellum iustum versus bellum sacrum. Uniwersalny spór w refleksji średniowiecznej. Konstancja 1414–1418, wraz z Tomaszem Tulejskim, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2014.
  • Magna Carta. A Central European Perspective of our Common Heritage of Freedom, wraz z Przemysławem Żurawskim vel Grajewskim i Markiem Tracz-Trynieckim, Routledge, Londyn 2016.
  • Doktryna Polaków: Klasyczna filozofia polityczna w dyskursie potocznym, wraz z Katarzyną Staszyńską, Maciejem Chmielińskim i Krzysztofem Zagórskim, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego i Wydawnictwo Naukowe Scholar, Łódź-Warszawa, 2018.
Tłumaczenia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. DOKTRYNA POLAKÓW: Klasyczna filozofia polityczna w dyskursie potocznym. scholar.com.pl. [dostęp 2020-07-30].
  2. John Locke: Dwa traktaty o rządzie. Zbigniew Rau (tłum., wstęp., kom.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992. ISBN 83-01-10836-3.
  3. Prof. dr hab. Zbigniew Włodzimierz Rau, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2022-09-11].
  4. Zbigniew Rau nie zarządza już tomaszowską filią UŁ. Nie jest już pełnomocnikiem rektora UŁ. naszemiasto.pl, 17 stycznia 2020. [dostęp 2022-02-15].
  5. Rada Naukowa. prawoiwiez.edu.pl. [dostęp 2018-08-18].
  6. Profil na stronie Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. [dostęp 2020-01-01]. (ang.).
  7. Łodzianie tworzą Polskę XXI. gazeta.pl, 30 września 2009. [dostęp 2017-12-20].
  8. Seminaria lucieńskie Lecha Kaczyńskiego. gpcodziennie.pl, 13 maja 2013. [dostęp 2020-07-30].
  9. Premier Beata Szydło powołała nowych wojewodów. mswia.gov.pl, 8 grudnia 2015. [dostęp 2017-12-20].
  10. Mija pięć miesięcy. Bez decyzji wojewody w sprawie prezydent Łodzi. tvn24.pl, 18 kwietnia 2019. [dostęp 2020-12-18].
  11. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-15].
  12. Premier odwołał ośmiu wojewodów. Zobacz listę nazwisk. dorzeczy.pl, 12 listopada 2019. [dostęp 2019-11-12].
  13. Zbigniew Rau przewodniczącym sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych. gazetaprawna.pl, 14 listopada 2019. [dostęp 2019-11-14].
  14. Delegacja Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. sejm.gov.pl. [dostęp 2020-07-30].
  15. Władze. wei.org.pl. [dostęp 2022-08-22].
  16. Zmiany w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 26 sierpnia 2020. [dostęp 2020-08-26].
  17. M.P. z 2001 r. nr 31, poz. 512.
  18. Postanowienie nr 13/OP/2017 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Dziennik Urzędowy MSWiA, 2 czerwca 2017. [dostęp 2019-01-17].
  19. Wojewódzkie obchody Święta Policji w Łodzi za nami. policja.pl, 1 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-21].
  20. Spotkanie Ministra Spraw Zagranicznych Zbigniewa Raua z uzbecką Polonią. gov.pl, 15 czerwca 2022. [dostęp 2022-09-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]