Zbigniew Rudziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Rudziński
Data i miejsce urodzenia 23 października 1935
Czechowice
Pochodzenie polskie
Data i miejsce śmierci 9 maja 2019
Warszawa
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, pedagog
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Zbigniew Rudziński (ur. 23 października 1935 w Czechowicach, zm. 9 maja 2019 w Warszawie[1]) – polski kompozytor i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Gry na fortepianie uczył się początkowo prywatnie, a następnie w Państwowej Szkole Muzycznej w Warszawie (1949−1956). W latach 1952–1953 studiował filologię angielską na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1956–1962 studiował kompozycję w klasie Piotra Perkowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W latach 1965–1966 studiował w Paryżu u Nadii Boulanger w ramach stypendium Rządu Francuskiego. W 1968 założył zespół „Ad Novum” specjalizujący się w wykonywaniu muzyki współczesnej. W latach 1970–1971 studiował w Holandii jako stypendysta Rządu Holenderskiego.

Zbigniew Rudziński w latach 1962–1968 pełnił funkcję dyrektora działu muzycznego Warszawskiego Studia Filmów Dokumentalnych. Od 1973 wykładał kompozycję, instrumentację symfoniczną oraz współczesne techniki kompozytorskie w Akademii Muzycznej w Warszawie, z tytułem docenta (1975), a następnie z tytułem profesora zwyczajnego (od 1989). W latach 1980–1981 był dziekanem Wydziału Kompozycji, w latach 1981–1984 prorektorem warszawskiej uczelni.

Prowadził wykłady podczas International Conference on New Musical Notation na State University Ghent w Belgii (1974), International Seminar for Composers w Ohrid w Jugosławii (1975), International Summer Composition Courses (1977 – Wenecja, 1978 – Olsztyn, 1979 – Kazimierz nad Wisłą), Internationales Jugend Festspieltreffen w Bayreuth w Niemczech (1983−89), w Akademii Sibeliusa w Helsinkach (1987), Royal Academy of Music w Londynie (1990) i Keimyung University w Daegu w Korei Południowej (1993, 1996, 2000−2005).

Od 1960 był członkiem Związku Kompozytorów Polskich – członkiem Zarządu Głównego (1968−1980), skarbnikiem (1981−1982) oraz sekretarzem generalnym ZKP (1985−1986). Pełnił funkcję dyrektora Composer’s Workshop w Bayreuth (1983−1989).

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Spuścizną Rudzińskiego jest bogata twórczość kameralna, w tym wiele utworów na instrumenty perkusyjne. Napisał kilka zbiorów piosenek dla dzieci, niektóre z nich do dzisiaj obecne są w szkolnych programach muzyki. Skomponował wiele dzieł symfonicznych oraz 2 opery. Równolegle tworzył muzykę do filmów, oraz słuchowisk radiowych, a także filmów animowanych dla dzieci.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1960 – Nagroda na Konkursie Kompozytorskim z okazji 150-lecia Konserwatorium Warszawskiego za „Sonatę na 2 kwartety smyczkowe, *fortepian i kotły”
  • 1962 – II Nagroda (I nie przyznano) na Konkursie Młodych Związku Kompozytorów Polskich za „Epigramy” na flet, chór i perkusję
  • 1979, 1985 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za działalność pedagogiczną
  • 1986 – Nagroda Prezesa Rady Ministrów za twórczość dla dzieci i młodzieży
  • 1988 – Nagroda na Neue Musiktheater-Werkstatt w Berlinie za operę „Manekiny”
  • 1991 – Nagroda Związku Kompozytorów Polskich

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Utwory kameralne[edytuj | edytuj kod]

  • „Trio na 2 klarnety i fagot” (1958)
  • „Sonata na klarnet i fortepian” (1959)
  • „Sonata na 2 kwartety smyczkowe, fortepian i kotły” (1960)
  • „Epigramy” na flet, 2 chóry żeńskie i perkusję (1962)
  • „Trio smyczkowe” (1964)
  • „Studium na c” na zespół o dowolnym składzie instrumentów (1964)
  • „Impromptu” na 2 fortepiany, 3 wiolonczele i perkusję (1966)
  • „Kwartet” na 2 fortepiany i perkusję (1969)
  • „Tutti e solo” na sopran, flet, róg i fortepian (1973)
  • „Campanella” na zespół perkusyjny (1977)
  • „Trytony” na zespół perkusyjny (1979-80)
  • „Suita polska” na 8 żeńskich głosów (lub chór żeński) i fortepian (1990)
  • „Trzy portrety romantyczne” na 12 saksofonów (1991)

Utwory na fortepian[edytuj | edytuj kod]

  • „Sonata na fortepian” (1975)

Pieśni[edytuj | edytuj kod]

  • „Cztery piosenki ludowe” na sopran i fortepian (1955)
  • „Cztery pieśni” na baryton i zespół kameralny (1960-61)
  • „Trzy pieśni” na tenor i 2 fortepiany (1968)
  • „Kap...kap...kap...”, 13 piosenek dla dzieci na głos z fortepianem (1975-80)
  • „Księga godzin”, 5 romantycznych pieśni na mezzosopran i trio fortepianowe (1983-84)
  • „To nie są sny”, 6 pieśni na mezzosopran i fortepian (1987)
  • „Posłuchaj...” na sopran i fortepian (1993)

Utwory na orkiestrę[edytuj | edytuj kod]

  • „Contra fidem” na orkiestrę symfoniczną (1963-64)
  • „Moments musicaux” I na orkiestrę symfoniczną (1965)
  • „Moments musicaux II” na orkiestrę symfoniczną (1967)
  • „Moments musicaux III” na orkiestrę symfoniczną (1968)
  • „Symfonia” na chór męski i orkiestrę (1969)
  • „Muzyka nocą” na małą orkiestrę (1970)
  • „Requiem ofiarom wojen” [wersja I] na recytatora, chór i orkiestrę (1971)
  • „Requiem ofiarom wojen” [wersja II] na chór i orkiestrę (1971)
  • „Struny na ziemi” na sopran i orkiestrę smyczkową (1982)

Utwory sceniczne[edytuj | edytuj kod]

  • „Manekiny”, opera (1981)
  • „Antygona”, opera (2001)

Muzyka filmowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1963 – „Wiano” (reż. Jan Łomnicki) – autor muzyki
  • 1971 – „Jak będziemy mieszkać w roku 2000” (reż. Jerzy Kaden) /film dokumentalny/ – autor muzyki
  • 1971 – „Sierpień – zapis kronikalny” (reż. Kazimierz Karabasz) – autor muzyki
  • 1976–1977 – „Gucio i Cezar” /film animowany/ – autor muzyki
  • 1984 – „Cień już niedaleko” (reż. Kazimierz Karabasz) – autor muzyki, wykonanie muzyki

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sonata for piano, OLYMPIA OCD 316
  • Sonata (wyk. Andrzej Dutkiewicz – fortepian) MUZA Polskie Nagrania
  • „Requiem for he war victims” MUZA Polskie Nagrania SX 1595

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]