Zbigniew Zieliński (pułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Zieliński
Ilustracja
Zbigniew Zieliński podczas uroczystości odsłonięcia pamiątkowych kamieni poświęconych leśnikom w Cielętnikach
pułkownik pułkownik
Data urodzenia 1927
Przebieg służby
Jednostki 74 Pułk Piechoty AK,
Konspiracyjne Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
powstanie antykomunistyczne w Polsce 1944–1953
Późniejsza praca Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (1991-1992)
następca:
Janusz Odziemkowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego (nadany po 1992) Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złoty Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej” Medal Pro Patria

Zbigniew Zieliński (ur. w 1927) – pułkownik Wojska Polskiego, członek Armii Krajowej i żołnierz wyklęty jako członek Konspiracyjnego Wojska Polskiego. Działacz społeczny, założyciel i pierwszy kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych oraz sekretarz stanu w rządach premierów Jana Krzysztofa Bieleckiego, Jana Olszewskiego i Waldemara Pawlaka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej był żołnierzem batalionu „Las” 74 Pułku Piechoty Armii Krajowej, nosił konspiracyjny pseudonim „Sęk”. Po wojnie należał do tzw. drugiej konspiracji (antysowieckiej) w Konspiracyjnym Wojsku Polskim pod dowództwem komendanta Stanisława „Warszyca” Sojczyńskiego[1].

Ukończył wyższe studia ekonomiczne i politechniczne w zakresie inżynierii i planowania przestrzennego miast i regionów.

W czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zorganizował przy warszawskiej Kurii Metropolitalnej nielegalne duszpasterstwo kombatantów, żołnierzy z okresu II RP, PSZnZ, AK, NSZ, BCH, WiN i KWP. W latach 80. był inicjatorem pierwszego w Polsce pomnika generałów Stefana Grota-Roweckiego i Leopolda Okulickiego we Włoszczowie oraz, już w III RP, pomnika Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie, a także ponad 30 innych pomników i tablic upamiętniających Polskie Państwo Podziemne i konspirację niepodległościową[2].

W 1990 roku był jednym ze współtwórców w utworzeniu Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, a także pierwszym oficjalnym delegatem Rządu III Rzeczypospolitej do gen. Stanisława Maczka i uczestnikiem delegacji do głównej kwatery NATO, a także współautorem ustawy o kombatantach i od 1991 pierwszym Kierownikiem Urzędu ds. Kombatantów, który sprawował do 1992. Później pełnił funkcję doradcy w innych centralnych instytucjach rządowych. Jest prezesem honorowym leśników-kombatantów (Koła Leśników i Kombatantów przy Ministerstwie Środowiska), działaczem społecznym Naczelnej Organizacji Technicznej w zakresie inżynierii budownictwa i ochrony środowiska, oraz Prezesem Klubu Przyjaciół Muzeum Niepodległości. Autor i współautor 36 książek, a także około 280 publikacji z dziedziny inżynierii, wojskowości, ochrony środowiska, urbanistyki, architektury i historii I i II wojny światowej[2].

Prelegent na wyższych uczelniach w kraju i za granicą. Inicjator sześciu dokumentalnych filmów zrealizowanych i emitowanych w TVP. Uczestnik wielu audycji radiowych i telewizyjnych, konferencji naukowych, kongresów, także międzynarodowych m.in. w Helsinkach „na rzecz zapobiegania konfliktom zbrojnym na świecie”.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Publikacje zwarte (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Sztab wojskowy. Zarys historyczny. 1961
  • Taktyka w kampanii rosyjskiej. 1961
  • Walczyli o wolność Polski. 7 Dywizja AK. 1998
  • Jędrusiowa dola. 1999
  • 7 dywizja Armii Krajowej. 2004
  • Cierniste drogi żołnierzy AK. 2004 i 2013
  • Baza leśnych ludzi. 2005
  • Jedni z najdzielniejszych. Żołnierze 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty WP 1919-1939, 74 Pułku Armii. 2006
  • Leśnicy na frontach II wojny światowej. 2007
  • Komandosi spod znaku Armii Krajowej. 2008
  • „Marcin” – major Mieczysław Tarchalski 1903-1981. 2008
  • Skąd twój ród komendancie „Marcinie”. 2008
  • Droga na Monte Cassino w świetle dokumentów sztabowych. 2009
  • Gen. bryg. Stanisław Sojczyński „Warszyc” i jego żołnierze z AK i KWP. 2010
  • Ostatni szwoleżer II Rzeczypospolitej gen. bryg. Marian Nitecki. 2010

Filmy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Anna Kondek. Kombatanci uhonorowani odznaczeniami. „Kombatant”. Numer 4 (256), s. 5, Kwiecień 2012. Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. 
  2. a b c Honorowi Obywatele. Urząd Gminy Włoszczowa, 2012-10-30. [dostęp 2013-06-25].
  3. M.P. z 1999 r. Nr 31, poz. 481