Zbigniew Ziobro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbigniew Ziobro
Zb. Ziobro.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1970
Kraków
Minister sprawiedliwości, prokurator generalny
Okres od 31 października 2005
do 7 września 2007
i ponownie od 11 września 2007 do 16 listopada 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Andrzej Kalwas
Następca Zbigniew Ćwiąkalski
Prezes Solidarnej Polski
Okres od 24 marca 2012
Przynależność polityczna Solidarna Polska

Zbigniew Tadeusz Ziobro (ur. 18 sierpnia 1970 w Krakowie) – polski polityk, z wykształcenia prawnik. W latach 2005–2007 minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. Poseł na Sejm IV, V i VI kadencji, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji, współzałożyciel i prezes Solidarnej Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1994 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po studiach odbył aplikację prokuratorską w Prokuraturze Okręgowej w Katowicach. W 1997 zdał egzamin prokuratorski, jednak nigdy nie podjął pracy jako prokurator czy asesor prokuratury.

Po ukończeniu studiów był zatrudniony m.in. w Generalnym Inspektoracie Celnym w latach 1998–2000. Następnie był doradcą ministra spraw wewnętrznych i administracji Marka Biernackiego.

W 1997 opracował ekspertyzę prawną zleconą przez klub parlamentarny Akcji Wyborczej Solidarność w sprawie rozstrzygnięcia prokuratora wojskowego dotyczącej umorzenia postępowania prowadzonego przeciwko pułkownikowi Ryszardowi Kuklińskiemu.

W II połowie lat 90. opublikował kilka artykułów z zakresu prawa karnego, m.in. w „Rzeczpospolitej”. W 1999 razem z Witoldem Gadowskim założył w Krakowie Stowarzyszenie Katon oraz utworzył Centrum Pomocy Ofiarom Przestępstw. Brał też udział przy pracach nad programem „Bezpieczny Kraków”, który został przyjęty przez Radę Miasta Krakowa w 1999.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Działalność do 2005[edytuj | edytuj kod]

Od grudnia 2000 pełnił funkcję sekretarza zespołu ds. nowelizacji kodyfikacji prawa karnego[1]. Od marca do lipca 2001 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, był jednym z najbliższych współpracowników ministra Lecha Kaczyńskiego. Odszedł z pracy w ministerstwie po jego zdymisjonowaniu.

W 2001 był współtwórcą Prawa i Sprawiedliwości. W tym samym roku został wybrany do Sejmu IV kadencji z okręgu krakowskiego. Zasiadał w komisji śledczej zajmującej się tzw. aferą Rywina. Był autorem raportu stwierdzającego, że odpowiedzialność za nieprawidłowości związane z pracami nad nowelizacją ustawy o radiofonii i telewizji ponoszą premier Leszek Miller, wiceminister kultury i szefowa doradców premiera Aleksandra Jakubowska, minister Lech Nikolski, prezes TVP Robert Kwiatkowski oraz sekretarz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Włodzimierz Czarzasty. Zostali oni zaliczeni do tzw. grupy trzymającej władzę. 24 września 2004 Sejm przyjął ten raport jako ostateczny raport komisji śledczej. W 2008 prokurator umorzył sprawę wobec przedawnienia karalności.

W wyborach samorządowych 27 października 2002 ubiegał się jako kandydat PiS o stanowisko prezydenta Krakowa (nie wszedł do drugiej tury). W wyborach parlamentarnych w 2005 ponownie uzyskał mandat posła z okręgu krakowskiego, zdobywając 120 188 głosów, uzyskując tym samym najwięcej głosów w okręgu. Był szefem kampanii wyborczej Lecha Kaczyńskiego ubiegającego się o urząd Prezydenta RP.

Minister sprawiedliwości[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Ziobro w czasie uroczystości pogrzebowych Lecha i Marii Kaczyńskich (2010)

31 października 2005 został powołany na stanowisko ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. Stanowiska te zachował również w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Z urzędu w tym czasie zasiadał w Krajowej Radzie Sądownictwa.

W 2006 otrzymał tytuł Człowieka Roku tygodnika „Wprost”[2].

14 lutego 2007 na specjalnej konferencji prasowej minister sprawiedliwości i jednocześnie prokurator generalny Zbigniew Ziobro oraz szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego Mariusz Kamiński, przedstawiając okoliczności zatrzymania Mirosława G., szefa Kliniki Kardiochirurgii Szpitala MSWiA, poinformowali, że prokurator przedstawił lekarzowi 20 zarzutów, w tym zarzut zabójstwa w zamiarze ewentualnym. Wypowiedź Zbigniewa Ziobry z tej konferencji (w szczególności słowa już nikt nigdy przez tego pana życia pozbawiony nie będzie[3]) stała się przyczyną wytoczenia mu przez zatrzymanego procesu cywilnego, który lekarz wygrał w obu instancjach. Na mocy orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z grudnia 2008 były minister sprawiedliwości został zobowiązany do publicznych przeprosin oraz uiszczenia zadośćuczynienia. W 2009 Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej[4]. Kardiolog nigdy nie został oskarżony o zabójstwo, w 2011 rozpoczął się natomiast jego proces karny o nieumyślne spowodowanie śmierci jednego z pacjentów[5]. W 2013 Mirosław G. został przez sąd uznany za winnego części zarzucanych mu czynów korupcyjnych i skazany nieprawomocnie na łączną karę jednego roku pozbawienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres dwóch lat próby oraz na karę grzywny[6].

W sierpniu 2007 Zbigniew Ziobro został pomówiony przez Andrzeja Leppera o to, jakoby był źródłem przecieku w sprawie akcji CBA w Ministerstwie Rolnictwa[7] (tzw. afera gruntowa). W sierpniu 2010 Andrzej Lepper został oskarżony o składanie fałszywych zeznań w tej sprawie, a były minister sprawiedliwości otrzymał w tej sprawie status oskarżyciela posiłkowego[8].

Wniosek posłów SLD z 28 sierpnia 2007 o postawienie go przed Trybunałem Stanu nie został rozpatrzony do końca ówczesnej kadencji. 7 września 2007 na wniosek Prezesa Rady Ministrów został odwołany z urzędu ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. Objął stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. 11 września 2007 ponownie powołano go na poprzednie stanowiska.

Działalność po 2007[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2007 otrzymał ponownie najwięcej głosów w okręgu krakowskim (164 681)[9]. 12 stycznia 2008 objął funkcję wiceprezesa Prawa i Sprawiedliwości.

W 2008 prokurator wystąpił o uchylenie jego immunitetu celem przedstawienia mu zarzutu przekroczenia uprawnień w związku z udostępnieniem Jarosławowi Kaczyńskiemu części akt sprawy tzw. mafii paliwowej w okresie urzędowania. 3 września tego samego roku Zbigniew Ziobro zrzekł się immunitetu poselskiego[10]. 4 listopada 2009 śledztwo przeciwko niemu zostało jednak umorzone z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa[11].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 został wybrany w okręgu wyborczym Kraków na eurodeputowanego. Otrzymał 335 933 głosy, co stanowiło drugi wynik w kraju (za Jerzym Buzkiem z PO)[12]. W PE zasiadł w Komisji Prawnej.

24 lipca 2010 został ponownie wybrany na jednego z wiceprezesów Prawa i Sprawiedliwości.

W 2010 wytoczył proces cywilny o ochronę dóbr osobistych Biance Mikołajewskiej i wydawcy pisma „Polityka” w związku z tekstem Jak PiS zbierał haki, w którym – powołując się na relacje i zeznania byłego szefa MSWiA Janusza Kaczmarka – wskazano, jakoby Zbigniew Ziobro jako minister sprawiedliwości szczególnie interesował się postępowaniami prokuratorskimi, w których przewijały się nazwiska polityków. Proces ten rozpoczął się w 2011 przed Sądem Okręgowym w Gdańsku[13].

4 listopada 2011 komitet polityczny PiS zdecydował o jego wykluczeniu z partii, razem z nim usunięto także Tadeusza Cymańskiego i Jacka Kurskiego[14]. Trzy dni później grupa kilkunastu parlamentarzystów Prawa i Sprawiedliwości (w mediach określana mianem „ziobrystów”) utworzyła odrębny od PiS klub parlamentarny pod nazwą Solidarna Polska[15]. Działacze skupieni wokół Zbigniewa Ziobry utworzyli również partię o tej nazwie, której kongres założycielski odbył się 24 marca 2012, a Zbigniew Ziobro został wybrany na prezesa ugrupowania. Partia przyjęła pełną nazwę „Solidarna Polska Zbigniewa Ziobro”. 14 grudnia 2013 ponownie wybrany na prezesa tej partii.

W maju 2014 z listy swojego ugrupowania bez powodzenia ubiegał się o europarlamentarną reelekcję[16]. W lipcu tego samego roku jego partia nawiązała współpracę z Polską Razem (tworząc wspólny klub parlamentarny Sprawiedliwa Polska), a następnie także z PiS[17].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Jerzego (lekarza) i Krystyny (stomatologa). Dzieciństwo i okres szkolny spędził w Krynicy. Jego ojciec był dyrektorem krynickiego sanatorium, do 1990 należał do PZPR, a od 1980 także do NSZZ „Solidarność”[18]. Wnuk Ryszarda Kornickiego, oficera AK i żołnierza WiN[19].

Jest żonaty z dziennikarką Patrycją Kotecką[20]. Mają syna Jana (ur. 2011)[21].

Przypisy

  1. Sławomir Cenckiewicz i inni, Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949–2005, Zysk i S-ka, Poznań 2013, s. 706–713, ISBN 978-83-7785-230-9
  2. Prezydent RP na gali „Człowiek Roku 2006”. prezydent.pl, 4 lutego 2007. [dostęp 12 lipca 2010].
  3. Już nikt nigdy tych słów wypowiadać nie będzie. gazeta.pl, 14 września 2008. [dostęp 2 czerwca 2011].
  4. Kasacja odrzucona. Ziobro musi przeprosić doktora Garlickiego. gazeta.pl, 29 października 2009. [dostęp 12 lipca 2010].
  5. Dr G. znów oskarżony. Teraz o śmierć pacjenta. tvn24.pl, 27 czerwca 2011. [dostęp 15 stycznia 2013].
  6. Doktor G. winny korupcji. Skazany na rok więzienia w zawieszeniu na dwa lata. newsweek.pl, 4 stycznia 2013. [dostęp 15 marca 2013].
  7. Lepper ma zarzuty karne za Ziobrę. tvn24.pl, 30 sierpnia 2010. [dostęp 24 kwietnia 2011].
  8. Ziobro będzie oskarżał Leppera. wprost.pl, 4 kwietnia 2011. [dostęp 24 kwietnia 2011].
  9. W samym Krakowie więcej głosów otrzymał Jarosław Gowin z PO.
  10. Ziobro zrzekł się immunitetu. gazeta.pl, 3 września 2008. [dostęp 12 lipca 2010].
  11. Ziobro nie ujawnił tajemnicy, śledztwo umorzone. gazeta.pl, 4 listopada 2009. [dostęp 12 lipca 2010].
  12. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2 czerwca 2011].
  13. Ruszył proces Zbigniewa Ziobry przeciwko tygodnikowi „Polityka”. polskatimes.pl, 13 kwietnia 2011. [dostęp 2 czerwca 2011].
  14. Ziobro, Kurski i Cymański wyrzuceni z PiS. wp.pl, 4 listopada 2011. [dostęp 4 listopada 2011].
  15. Ziobryści stworzyli własny klub parlamentarny – Solidarna Polska”. gazeta.pl, 7 listopada 2011. [dostęp 3 stycznia 2011].
  16. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 18 czerwca 2014].
  17. Jarosław Kaczyński podpisał porozumienie ze Zbigniewem Ziobro i Jarosławem Gowinem. wp.pl, 19 lipca 2014. [dostęp 23 sierpnia 2014].
  18. Katarzyna Surmiak-Domańska, Ziobro samego siebie. Rozmowa ze Zbigniewem Ziobrą, ministrem sprawiedliwości, „Gazeta Wyborcza” („Duży Format”) z 12 grudnia 2005
  19. Zerminator. wprost.pl, 11 czerwca 2004. [dostęp 5 marca 2013].
  20. Zaskakujące wyznanie Ziobry: tak, będę ojcem. onet.pl, 7 czerwca 2011. [dostęp 7 czerwca 2011].
  21. Zbigniew Ziobro został ojcem. niezalezna.pl, 1 listopada 2011. [dostęp 1 listopada 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]