Zbiornik Rybiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbiornik Rybiński
Ilustracja
Zbiornik Rybiński w kwietniu
Położenie
Państwo  Rosja
Obwód  jarosławski
Miejscowości nadbrzeżne Czerepowiec, Rybińsk
Morfometria
Powierzchnia 4580 km²
Wymiary
• max długość
• max szerokość

142 km
56 km
Głębokość
• średnia
• maksymalna

5,5 m
30 m
Objętość 25,5 km³
Hydrologia
Rzeki zasilające Andoga, Mołoga, Sogoła, Suda, Szeksna, Uchra, Wołga
Rzeki wypływające Wołga
Rodzaj jeziora zaporowe
Położenie na mapie obwodu jarosławskiego
Mapa konturowa obwodu jarosławskiego, u góry nieco na lewo znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Zbiornik Rybiński”
Położenie na mapie Rosji
Mapa konturowa Rosji, po lewej nieco u góry znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Zbiornik Rybiński”
Ziemia58°23′35,0″N 38°22′03,6″E/58,393056 38,367667

Zbiornik Rybiński (ros. Рыбинское водохранилище, Rybinskoje wodochraniliszcze) – duże jezioro zaporowe w Rosji przy ujściu rzek Szeksna i Mołoga do Wołgi.

Budowa rybińskiego węzła energetycznego, dla którego utworzono Zbiornik Rybiński, rozpoczęła się w 1935 r. Oficjalne otwarcie nastąpiło 13 kwietnia 1941, ale napełnianie zbiornika trwało do 1947 r. W tym czasie zatopiono: 3645 km² lasów, 663 wioski i jedno miasto (Mołoga). Przesiedlono 130000 osób. Osobliwością zbiornika jest to, że przy niskim lustrze wody nad powierzchnię wody wynurzają się kopuły zatopionych cerkwi. Widoczne jest to zwłaszcza w okolicach dużej wsi Brejtowo oraz miasta Poszechonie.

Moc Rybińskiej Elektrowni Wodnej to 356,4 MW (stan na 2014)[1].

Transport wodny[edytuj | edytuj kod]

Porty: Czerepowiec, Wiesiegonsk. Za pośrednictwem rzeki Szeksny, Zbiornik Rybiński połączony jest z Kanałem Wołżańsko-Bałtyckim.

Rybołówstwo[edytuj | edytuj kod]

Zasoby rybne zbiornika obejmują, między innymi, gatunki takie jak sterlet, kilka zwyczajna, sielawa europejska, peluga, stynka, szczupak, węgorz europejski, sum, miętus, głowacz białopłetwy, sandacz, koza[2].

Pływające wyspy[edytuj | edytuj kod]

Zbiornik Rybiński w kwietniu

Od północno-zachodnich brzegów Zbiornika Rybińskiego często odrywają się duże płyty torfu, porośnięte roślinnością, a nawet mniejszymi drzewami. Te mikrobiosystemy dryfują swobodnie po całym akwenie, stanowiąc z jednej strony atrakcję dla pasażerów statków wycieczkowych, z drugiej utrudniając nawigację na torze wodnym, wytyczonym z daleka od brzegów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. История ГЭС (ros.). РусГидро. [dostęp 2018-05-12].
  2. РЫБИНКА (ros.). РЫБИНКА • РЫБАЛКА С КЛУБОМ «ВИКТОРИЯ». [dostęp 2018-05-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-26)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]