Zbrodnia w Lublińcu Starym i Nowym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbrodnia w Lublińcu Starym i Nowym - zbrodnia dokonana 21 marca 1945 przez oddział ludowego Wojska Polskiego na ukraińskiej ludności cywilnej ze wsi Stary Lubliniec i Nowy Lubliniec, która odmówiła opuszczenia terytorium Polski i wyjazdu do ZSRR.

Podczas akcji przeprowadzonej przez 2 Samodzielny Batalion Operacyjny Wojsk Wewnętrznych zamordowano w obu wsiach co najmniej 59 cywilnych osób[1]. Prawdopodobnie w akcji brał udział również oddział istribitielnych batalionów. Podczas akcji spalono także większość zabudowań mieszkalnych i gospodarczych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Karol Grünberg, Bolesław Sprengel Trudne sąsiedztwo. Stosunki polsko-ukraińskie w X-XX wieku, Warszawa 2005, ​ISBN 83-05-13372-9​, s.659: "Żołnierze dopuszczali się różnych aktów przemocy na ludności. Tak np. 1 marca 1945 r. żołnierze 2 Samodzielnego Batalionu Operacyjnego Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW) zamordowali co najmniej pięćdziesięciu dziewięciu mieszkańców wsi Stary i Nowy Lubliniec"

Literatura[edytuj | edytuj kod]