Zdów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdów
Kaplica parafii Najświętszej Maryi Panny Różańcowej i św. Franciszka z Asyżu w Zdowie
Kaplica parafii Najświętszej Maryi Panny Różańcowej i św. Franciszka z Asyżu w Zdowie
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat zawierciański
Gmina Włodowice
Liczba ludności (2008) 536
Strefa numeracyjna (+48) 34
Tablice rejestracyjne SZA
SIMC 0146838
Położenie na mapie gminy Włodowice
Mapa lokalizacyjna gminy Włodowice
Zdów
Zdów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zdów
Zdów
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Zdów
Zdów
Położenie na mapie powiatu zawierciańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu zawierciańskiego
Zdów
Zdów
Ziemia50°36′13″N 19°31′38″E/50,603611 19,527222

Zdówwieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Włodowice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

W okolicach tej wsi wypływa Białka (dopływ Krztyni), niewielka rzeka dorzecza Pilicy.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Zdow wymienia w latach (1470-1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś założona została w średniowieczu na prawie polskim i początkowo była własnością królewską, a później wsią szlachecką[2].

W XIV wieku miejscowość podlegała właścicielom pobliskiego zamku w Bobolicach. W 1394 król polski Władysław Jagiełło na prośbę Andrzeja właściciela Bobolic przenosi jego dobra: Zdów, Ogorzelnik, folwark Lgota, Tomiszowice, Niegowę, Wysoką, Tarnowę z prawa polskiego na prawo magdeburskie[2].

Wieś wymieniana w historycznych dokumentach podatkowych. W połowie XV wieku Zdów wymienił polski historyk Jan Długosz w swoim dziele Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis. Miejscowość leżała wówczas w parafii Włodowice i należała do Jakuba Trzaski. Znajdowały się w niej łany kmiece, które odprowadzały dziesięcinę plebanowi z Włodowic. Regest poborowy powiatu lelowskiego z 1490 również odnotowuje Zdów. W 1581 miejscowość leżała w parafii Niegowa i należała do niejakiego Krezy, posiadał on łan zamieszkany przez 3 kmieci[3][1].

Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze rosyjskim i leżała w Królestwie Polskim. W XIX wiecznym Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego wymieniona jest jako wieś i folwark leżące w powiecie będzińskim w gminie i parafii Niegowa w guberni piotrkowskiej. W 1827 w miejscowości znajdowało się 40 domów i 302 mieszkańców. W 1890 miejscowy folwark został oddzielony od dóbr Bobolice. W 1895 wieś liczyła 40 domów zamieszkanych przez 286 mieszkańców natomiast folwark liczył 5 domów oraz 16 mieszkańców[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Długosz 1864 ↓.
  2. a b Leszczyńska-Skrętowa 1980 ↓.
  3. a b Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich t. XIV, hasło "Zdów". nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, 1895. s. 541. [dostęp 2018–08–16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]