Zdenko Knötgen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Zdenko Knoetgen)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Załoga oficerska SS Pułaski. W środku widoczny kapitan Zdenko Knötgen.

Zdenko Knötgen (ur. 2 lutego 1892 w Wiedniu, zm. 7 lutego 1959 w Grazu) – oficer marynarki austro-węgierskiej, kapitan żeglugi wielkiej, w latach 20. XX wieku kapitan polskich transatlantyków. Ostatnim, jakim dowodził tuż przed wojną i w jej trakcie, był MS „Sobieski”.

W 1911 ukończył Akademię Marynarki we Fiume[1], w czasie I wojny światowej służył w marynarce Austro-Węgier (Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine)[2], w okresie międzywojennym uzyskał polskie obywatelstwo i był kapitanem polskich transatlantyków. Pierwszym statkiem, jakim dowodził w Polsce w latach 1922‒1926, był masowiec „Wisła” (który został wyrzucony na mieliznę podczas sztormu 10 października 1926)[3]. Był bohaterem kilku opowiadań Karola Borchardta m.in. (Klejnoty i pretorianie). Jako syn Austriaka i Słowaczki słabo mówił po polsku, znany był jako „Kapitan Białe Mszy” co wzięło się z przekręconego przez niego powiedzenia o białych myszach. W trakcie II wojny światowej nieprzerwanie dowodził transatlantykiem Sobieski.

Kolekcjonował własnoręcznie schwytane i spreparowane motyle. Posiadał też oswojoną przez siebie samicę pająka ptasznika o imieniu Czikita[4]. Jego dewizą było Szczęśliwy, kto niepostrzeżenie przejdzie przez życie[5].

Po zakończeniu wojny kapitan Knötgen osiadł w Nowej Zelandii, by następnie przenieść się do Australii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marineakademie Jahrgänge. www.kuk-kriegsmarine.at. [dostęp 2009-01-27].
  2. Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine. dws.org.pl. [dostęp 2009-01-27].
  3. Jerzy Miciński, Księga statków polskich: 1918‒1945. T.1, Gdańsk: Polnord-Oskar, 1996, ​ISBN 83-86181-23-0​, s. 143‒149
  4. Karol Borchardt: Znaczy Kapitan, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1980, ​ISBN 83-215-5164-5​, s. 278
  5. Karol Borchardt: Szaman morski, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1985, ​ISBN 83-215-5190-4​, s.252