Zdzisław Czeszejko-Sochacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Czeszejko-Sochacki
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1927
Rokitno
Data i miejsce śmierci 24 maja 2002
Warszawa
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Okres od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Komandorski II Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi

Zdzisław Czeszejko-Sochacki (ur. 10 kwietnia 1927 w Rokitnie na Wołyniu, zm. 24 maja 2002 w Warszawie) – profesor zwyczajny dr hab. nauk prawnych, specjalista w dziedzinie prawa konstytucyjnego, adwokat (1953–1993), radca prawny (1951–1969), Prezes Naczelnej Rady Adwokackiej (1972–1981) poseł na Sejm PRL VIII kadencji, ambasador Polski w Konfederacji Szwajcarskiej (1986–1990), sędzia Trybunału Konstytucyjnego (1993–2001), członek Rady Krajowej PRON w 1983[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 10 kwietnia 1927 w Rokitnie na Wołyniu. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po ukończeniu studiów w 1951 odbywał aplikację sądową w Opolu. W 1953 zdał egzamin adwokacki i rozpoczął praktykę adwokacką. Od 1951 do 1969 także radca prawny.

Stopień naukowy doktora nauk prawnych uzyskał w 1974, a doktora habilitowanego w 1988. Profesor zwyczajny od 1998. Prowadził pracę naukową i dydaktyczną na Uniwersytecie Opolskim, Prywatnej Wyższej Szkole Businessu i Administracji w Warszawie, a także od 1996 do końca życia na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Białymstoku (Zakład Prawa Konstytucyjnego).

Pełnił kolejno funkcje sekretarza, wicedziekana i dziekana Rady Adwokackiej w Opolu w latach 1953–1967. Od 1967 do 1970 sekretarz Rady Adwokackiej w Warszawie, a od 1970 do 1972 dziekan tej Rady. Prezes Naczelnej Rady Adwokackiej w latach 1972–1981.

Członek Zrzeszenia Prawników Polskich, prezes Zarządu Głównego ZPP w latach 1981–1985. Wiceprezydent Międzynarodowego Zrzeszenia Prawników Demokratów (1981–1985) oraz członek-założyciel Polskiego Towarzystwa Legislacji (od 1998 członek zarządu).

Wybrany w 1993 na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Funkcję pełnił do 1 grudnia 2001, kiedy to przeszedł w stan spoczynku. Na początku 2002 powołany do składu Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów.

Zmarł 24 maja 2002 w Warszawie.

Jego dorobek naukowy stanowi prawie 40 monografii i studiów z zakresu adwokatury, prawa sądowego, konstytucyjnego i parlamentarnego, a także teorii i praktyki prawodawstwa. Autor ponad 100 artykułów i publikacji naukowych z dziedziny prawa.

Wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi (m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1974), Złotym Krzyżem Zasługi (1969) i Wielką Srebrną Honorową Odznaką „Za zasługi dla Austrii”[2]). 2 grudnia 2001 prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

W opublikowanym w „Rzeczpospolitej” artykule Piotr Pałka napisał, że od 1949 Zdzisław Czeszejko-Sochacki był tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa Polski Ludowej o pseudonimie „Lech”[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Trybuna Robotnicza”, nr 109 (12 961), 10 maja 1983, s. 6.
  2. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej
  3. Piotr Pałka: Sędzia we własnej sprawie. rp.pl, 11 maja 2007.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdzisław Czeszejko-Sochacki, Sądownictwo konstytucyjne w Polsce na tle porównawczym, Warszawa 2003, Biuro Trybunału Konstytucyjnego, ​ISBN 83-87515-28-0​.