Zdzisław Głowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Głowacki
Data i miejsce urodzenia 1919
Łódź
Data i miejsce śmierci 1987
Łódź
Alma Mater Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie
Dziedzina sztuki malarstwo
Epoka socrealizm, w późniejszym okresie taszyzm

Zdzisław Głowacki (ur. 1919 w Łodzi, zm. 1987 tamże) – polski malarz oraz nauczyciel akademicki związany przede wszystkim ze sztuką socrealistyczną.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczął studia w 1938 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, ale przerwał je wybuch II wojny światowej. Po wojnie artysta wrócił na studia, które ukończył w 1947 w pracowni prof. Hanny Rudzkiej-Cybisowej[1]. W 1949 rozpoczął pracę na Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego) jako asystent Leona Ormezowskiego[2]. Pracował na uczelni jako wykładowca, pełnił też tam funkcję prorektora i trzykrotnie rektora[1] w latach 1963–1971[2].

Był jednym z założycieli grupy artystycznej "Piąte Koło". Brał udział w wielu wystawach artystycznych, m.in.: w Festiwalach Sztuk Plastycznych w Sopocie, Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w Warszawie (1955), w III Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (1959) czy w Salonie Nowej Kultury i Galerii "Krzywe Koło" w Warszawie - gdzie wystawiał m.in. razem z Teresą Tyszkiewicz[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Głowacki był kolorystą i należał do przeciwników kierunku konstruktywistycznego, który reprezentował jeden z założycieli PWSSP w Łodzi Władysław Strzemiński[2]. Na twórczość Głowackiego, uważanego za czołowego i ideowego socrealistę, składają się w dużej części realistycznie malowane portrety polskich oraz zagranicznych działaczy komunistycznych, m.in. takich jak Julian Marchlewski, Róża Luksemburg, Franciszek Jóźwiak[3] czy Józef Stalin[4], oraz liczne, propagandowe sceny zbiorowe z Włodzimierzem Leninem czy Feliksem Dzierżyńskim. Jednak po pierwszej zagranicznej podróży jaką odbył do Włoch w drugiej połowie lat 50., zaczął odchodzić od socrealizmu, aby skupić się na koncepcji taszystowskiej[1]. Jego malarstwo z czasem zaczęło nosić elementy fakturalne i wyraźnie zmierzało w kierunku poszukiwań strukturalnych. W 1967, razem z Tadeuszem Śliwińskim, Tadeuszem Wolańskim i Tomaszem Jaśkiewiczem, wystawił wspólną instalację na III Sympozjum "Złotego Grona" w Zielonej Górze. Została ona wówczas przyjęta z wielkim uznaniem przez środowiska nowej sztuki. Pomimo eksperymentowania z nowymi kierunkami sztuki, kontynuował malarstwo portretowe[1][2].

Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach: Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego Szczecinie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Historii Miasta Łodzi oraz w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Głowacki Zdzisław - malarz, Polska, baza artystów Agra-Art, 1 lutego 2018 [dostęp 2018-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2018-02-01].
  2. a b c d e f Zdzisław Głowacki - G, 1 lutego 2018 [dostęp 2018-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2018-02-01].
  3. Zdzisław Głowacki | artdone, artdone.wordpress.com [dostęp 2018-02-01] (pol.).
  4. Stalin jako dziadunio - zdjęcie nr 2, „archive.is”, 1 lutego 2018 [dostęp 2018-02-01].

‎‎