Zdzisław Kędzia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zdzisław Kędzia
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1943
Radom
Profesor nauk prawnych
Specjalność: prawa człowieka, prawo konstytucyjne
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Doktorat 1972 – nauki prawne
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Habilitacja 1980 – nauki prawne
Instytut Nauk Prawnych PAN
Profesura 17 kwietnia 1992
Przewodniczący
Komitet Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych
Okres zatrudn. 2012-2014
Kierownik Katedry Prawa Konstytucyjnego WPiA UAM
Okres spraw. 2005–2015
Następca Hanna Suchocka

Zdzisław Kędzia (ur. 2 lipca 1943 w Radomiu[1]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalista w zakresie prawa konstytucyjnego i praw człowieka, nauczyciel akademicki.

Życiorys[edytuj]

Jest absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1966). W 1972 otrzymał stopień doktora nauk prawnych na macierzystym wydziale. Habilitował się w 1980 w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. W 1992 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk prawnych. W latach 1973-2006 był pracownikiem naukowym Instytutu Nauk Prawnych PAN, a do 1991 dyrektorem Poznańskiego Centrum Praw Człowieka[2]. Był zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego w Wyższej Szkole Pedagogiki i Administracji im. Mieszka I w Poznaniu. Jest profesorem zwyczajnym Katedry Prawa Konstytucyjnego Wydziału Prawa i Administracji UAM (w latach 2005-2015 był jej kierownikiem) oraz w Wyższej Szkole Bankowej we Wrocławiu[3]. Jest honorowym profesorem Uniwersytetu w Hagen (1996).

Pełnił funkcję eksperta ds. praw człowieka i prawa konstytucyjnego podczas obrad Okrągłego Stołu. W późniejszych latach pełnił funkcję doradcy rzecznika praw obywatelskich (1987-1991), doradcy-eksperta w Sejmie RP (1989-1991) oraz starszego doradcy ministra spraw zagranicznych ds. praw człowieka (1990-1991). W latach 1991-1994 był członkiem zastępczym Europejskiej Komisji na rzecz Demokracji przez Prawo w Wenecji. W biurze Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Praw Człowieka w Genewie pełnił funkcje starszego doradcy (1994-1999) oraz dyrektora ds. badań i rozwoju (1999-2005)[4].

W 2008 został wybrany na członka Komitetu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych, a w latach 2012-2014 pełnił funkcję przewodniczącego tegoż Komitetu[5]. W 2016 został wybrany na prezydenta Europejskiego Międzyuniwersyteckiego Centrum Praw Człowieka i Demokratyzacji (ang. EIUC, European Inter-University Centre for Human Rights and Democratization) na kadencję 2016-2020[6].

W sierpniu 2017 został członkiem rady programowej Archiwum im. Wiktora Osiatyńskiego, które jest „obywatelskim centrum analiz prawnych oraz społecznością ludzi zaangażowanych w budowanie Polski praworządnej, w której władza działa w granicach prawa, dla dobra publicznego, przestrzegając praw i wolności obywatelskich oraz zobowiązań międzynarodowych”[7].

Wybrane publikacje[edytuj]

  1. Burżuazyjna koncepcja praw człowieka, Wrocław-Warszawa: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1980.
  2. Materiały do ćwiczeń z podstaw nauk politycznych, Poznań: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza. Instytut Nauk Politycznych, 1970.
  3. Parlament socjalistyczny. Ustrój wewnętrzny, Warszawa: Państ. Wydaw. Naukowe, 1975.
  4. Prawa, wolności i obowiązki człowieka i obywatela w nowej polskiej konstytucji, Poznań: PCPC, 1990.
  5. Współczesne wyzwania wobec praw człowieka w świetle polskiego prawa konstytucyjnego, Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 2009[1].

Przypisy