Zdzisław Kwiatkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Kwiatkowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1924
Włodzimierz Wołyński
Data i miejsce śmierci 15 lipca 2010
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 19441981
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg LWP
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Medal Za udział w walkach o Berlin Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” Odznaka Honorowa PCK I stopnia Odznaka Honorowa PCK II stopnia Srebrny Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”

Zdzisław Kwiatkowski (ur. 10 czerwca 1924 we Włodzimierzu Wołyńskim, zm. 15 lipca 2010 w Krakowie) – generał brygady LWP.

Do 1940 uczył się w gimnazjum mechanicznym we Włodzimierzu Wołyńskim, potem przeniósł się z rodzicami do Hrubieszowa, gdzie był robotnikiem i gońcem. W sierpniu 1944 wstąpił do WP w Lublinie, referent w wydziale żywnościowym. Od stycznia do marca 1945 w Oficerskiej Szkole Polityczno-Wychowawczej w Lublinie, po którym został mianowany podporucznikiem przez naczelnego dowódcę WP Michała Żymierskiego i zastępcą dowódcy kompanii łączności ds. polityczno-wychowawczych w 8. Zapasowym Pułku Piechoty w Rzeszowie. Od grudnia 1945 porucznik i zastępca dowódcy batalionu ds. polityczno-wychowawczych. Od grudnia 1946 kapitan, jesienią 1949 ukończył z wyróżniemiem studia w moskiewskiej Akademii Ogólnowojskowej, po których, jako oficer dyplomowany, został mianowany majorem i szefem sztabu - zastępcą dowódcy 5. Kołobrzeskiego Pułku Piechoty w Szczecinie. 1951-1962 w sztabie Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, m.in. szef wydziału, szef oddziału i I zastępca szefa sztabu tego okręgu. W 1957 skończył liceum ogólnokształcące dla pracujących w Bydgoszczy i zdał maturę z wyróżnieniem, a 1960-1966 studiował na UMK w Toruniu i został magistrem historii. Od grudnia 1962 do grudnia 1966 dowódca 8. Dywizji Zmechanizowanej w Koszalinie, w październiku 1963 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki w obecności ministra obrony narodowej Mariana Spychalskiego. Od 1 IV 1967 do 30 IX 1970 komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. T. Kościuszki we Wrocławiu, potem był zastępcą szefa sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego. Od 1973 do 1981 szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Krakowie. We wrześniu 1981 pożegnany przez wiceministra obrony narodowej gen. broni Józefa Urbanowicza i przeniesiony do rezerwy ze względu na stan zdrowia.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 346-349.