Zdzisław Nurkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Nurkiewicz
„Noc”, „Nieczaj”, „Bator”, „Błyskawica”
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1901
Włocławek
Data i miejsce śmierci 12 września 1980
Czatkowice
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki 31 Pułk Strzelców Kaniowskich,
27 Pułk Ułanów,
Obwód Nieśwież AK
Obwód Stołpce AK,
25 Pułk Piechoty AK
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
  • kampania wrześniowa
  • powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Wojska (czterokrotnie) Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy

Zdzisław Nurkiewicz ps. „Noc”, „Nieczaj”, „Bator”, „Błyskawica” (ur. 10 lutego 1901 we Włocławku, zm. 12 września[1] 1980 w Czatkowicach) – podporucznik kawalerii Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

W latach 1918-1919 służył jako ochotnik w 31 pułku strzelców kaniowskich, a kampanię wrześniową 1939 odbył w szeregach 27 pułku ułanów im. Króla Stefana Batorego w Nieświeżu. Został ciężko ranny. Dowódca Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, gen. bryg. Władysław Anders awansował go na chorążego i wnioskował o odznaczenie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

W czasie II wojny światowej aktywnie działał w konspiracji ZWZAK. W latach 1941-1942 w Obwodzie AK w Nieświeżu, kryp. „Strażnica”, „Niedźwiedzica”, a później w Obwodzie AK Stołpce.

W latach 1942-1944 działał w grupie ppor. K. Miłaszewskiego i organizował w Puszczy Nalibockiej dywizjon 27 pułku ułanów (nazywany przez miejscową ludność „Legionem Nurkiewicza” lub „Królem Nocy”)[2].

Od lipca 1944 do stycznia 1945 walczył w Puszczy Kampinoskiej, powstaniu warszawskim i w lasach opoczyńskich. Rozbudował dywizjon i był jego ostatnim dowódcą. W czasie walk był dwukrotnie ranny. Ostatnie boje toczył wspólnie z 25 pułkiem piechoty AK Ziemi Piotrkowskiej.

Po wojnie w 1959 został aresztowany przez funkcjonariuszy SB, a następnie skazany przez sąd w Zielonej Górze na karę śmierci, później zamienioną na 15 lat ciężkiego więzienia. Dopiero w marcu 2005 został całkowicie zrehabilitowany. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Krzeszowicach obok Krzyża Katyńskiego. Miał siedmioro synów i córkę.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

oraz wiele innych odznaczeń, medali i odznak oraz sportowych wyróżnień II RP.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Zapolski, www.nieczaj.republika.pl [dostęp 2017-11-28].
  2. Obszernie na temat tego okresu pisze: A.Pilch, Partyzanci trzech puszcz, Wydawnictwo Mireki 2013
  3. M.P. z 2010 r. Nr 98, poz. 1146
  4. Janusz Stankiewicz: Kawalerowie Orderu VIRTUTI MILITARI (pol.). [dostęp 6 stycznia 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]