Zdzisław Pazdro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Pazdro
Data i miejsce urodzenia 13 października 1903
Lwów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 23 lipca 1987
Warszawa, Polska
dziekan Wydziału Geologii UW
Okres urzędowania od 1 września 1962
do 31 sierpnia 1968
Poprzednik prof. dr Mikołaj Kostyniuk
Następca prof. dr Tadeusz Penkala
Odznaczenia
Order Odrodzenia Polski

Zdzisław Pazdro (ur. 13 października 1903 we Lwowie, zm. 11 lipca 1987 w Warszawie) – polski hydrogeolog.

Twórca polskiej szkoły hydrogeologicznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jako 15-letni uczeń IV Gimnazjum we Lwowie walczył w 1 Pułku Strzelców Lwowskich w obronie Lwowa (do kwietnia 1919). Dwa lata później, 5 sierpnia 1920, w wieku siedemnastu lat zgłosił się we Włocławku, na ochotnika, do walki z bolszewikami. Został odznaczony Krzyżem Obrony Lwowa, Odznaką Pamiątkową V odcinka Szkoły Sienkiewicza, Odznaką Pamiątkową Ochotników Artylerii 1920.

W roku 1921, po ukończeniu szkoły średniej, wstąpił na Wydział Matematyczno-Przyrodniczy Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Specjalizował się w geologii i paleontologii pod kierunkiem prof. Wojciecha Rogali i prof. Juliana Tokarskiego. Studia kończy w roku 1925. Doktoryzuje się w roku 1926 na podstawie pracy pt. Mszywioły z łupków menilitowych w Skalniku i ich znaczenie stratygraficzne. W roku 1934 habilitował się z geologii na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie na podstawie pracy pt. Pasmo Gór Czywczyńskiego. Po studiach wyjechał na roczny staż geologiczny na Uniwersytet w Lozannie do prof Maurycego Lugeona. W październiku 1936 otrzymał prawo veniam legendi z zakresu geologii na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie[1]. Do 1939 pracował jako asystent, starszy asystent i docent na Uniwersytecie Jana Kazimierza.

Podczas wojny w latach 1940-1941 pracował w Instytucie Politechnicznym we Lwowie na stanowisku pomocniczego pracownika nauki, a następnie w latach 1942-1944 na Kursach Technicznych we Lwowie na stanowisku asystenta. Podczas okupacji niemieckiej Lwowa był również zastępcą prezesa i kierownikiem działu szkolnictwa Zarządu Okręgowego Stronnictwa Narodowego. Od maja do sierpnia 1943 aresztowany przez gestapo, wypuszczony po wkroczeniu Armii Czerwonej do Lwowa. Został zatrudniony jako geolog w Ukraińskim Kombinacie Naftowym. W latach 1945-1946 aresztowany przez NKWD (po półrocznym śledztwie) za działalność patriotyczną, więziony w Złoczowie z zamiarem zesłania na wschód.

Quote-alpha.png
Uczony naraził się, stwierdzając publicznie, że PKWN - nie reprezentuje większości społeczeństwa polskiego i nie mając zgody rządu w Londynie - nie miał prawa podpisywać porozumienia o przesiedleniu. Zapowiedział też, że Polacy dobrowolnie opuszczą ziemie kresowe tylko w przypadku, gdy Moskwa otrzyma zgodę na ich objęcie od Anglii i Stanów Zjednoczonych. Następstwem tego typu otwartości w głoszeniu własnych poglądów mogło być tylko aresztowanie[2].

Na wniosek Politechniki Gdańskiej zwolniony z zesłania i powołany na kierownika Katedry Geologii na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Gdańskiej, na podstawie porozumienia między ZSRR a Polską o zwrocie kadr naukowych. W latach 1946-1958 był profesorem na Politechnice Gdańskiej, w roku 1958 na prośbę Rady Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego przeniósł się do Warszawy, gdzie objął kierownictwo Zakładu Hydrogeologii w Instytucie Hydrogeologii i Geologii Inżynierskiej.

W latach 1953-1954 pełnił funkcję dziekana Wydziału Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej[3], a w latach 1965-1968 pełnił funkcję dziekana Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego.

Był członkiem Komitetu Geologicznego PAN, przez kilkanaście lat pełnił funkcję prezesa Oddziału Warszawskiego PTG.

Pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie[4].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Hydrogeologia ogólna, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1964
  • (pod redakcją) Słownik hydrogeologii i geologii inżynierskiej, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1964

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Barczyk: Księga pamiątkowa absolwentow Wydziału Geologii. 1952 - 2002. Uniwersytet Warszawski. Wyd. I. Warszawa: 2002, s. 152-153. ISBN 83-917940-0-8.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowi profesorowie na Uniwersytecie lwowskim. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 245 z 24 października 1936. 
  2. Sławomir Kalbarczyk, Czystka na uczelniach. Zagłada polskiego środowiska naukowego we Lwowie po ’44, Biuletyn IPN, nr 3/2011
  3. Dawni Dziekani. wilis.pg.edu.pl. [dostęp 2015-11-01].
  4. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]