Zekier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zekier - pierścień łuczniczy. Wynaleziony został na Wschodzie i stosowany do łuku refleksyjnego. Napinanie cięciwy tego typu łuku wymagało dużej siły fizycznej, a także ochrony opuszka kciuka którym ją naciągano. Do tego służył zekier.

Istnieją dwa podstawowe typy zekierów:

  • Chiński - o cylindrycznym kształcie.
  • Muzułmański - asymetryczny, z językiem wybiegającym w kierunku czubka palca.

Wykonywano je z rogu, kości, kości słoniowej, kamienia bądź metalu. Zekiery były noszone w skórzanych futerałach.

Zekierem nazywano też ozdobną agrafę służącą do przypinania do kołpaka kity z piór.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Swoboda, Sztuka posługiwania się krótkim łukiem refleksyjnym za pomocą pierścienia łuczniczego, Drukarnia Spartan, Gdynia 2011, s. 171.
  • Włodzimierz Kwaśniewicz, Leksykon broni białej i miotającej, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2003, s. 293.
  • Jerzy Werner, Polska broń. Łuk i kusza, Ossolineum 1974.