Zenon Komender

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zenon Komender
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 października 1923
Częstochowa
Data i miejsce śmierci 12 kwietnia 1993
Warszawa
Zastępca przewodniczącego Rady Państwa
Okres od 6 listopada 1985
do 19 lipca 1989
Przynależność polityczna Stowarzyszenie „Pax”
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 21 lipca 1982
do 12 listopada 1985
Przynależność polityczna Stowarzyszenie „Pax”
Minister handlu wewnętrznego i usług
Okres od 31 października 1981
do 21 lipca 1982
Przynależność polityczna Stowarzyszenie „Pax”
Poprzednik Zygmunt Łakomiec
Następca Zygmunt Łakomiec
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Sztandaru Pracy II klasy Medal 30-lecia Polski Ludowej

Zenon Komender, ps. Wacław Tomczyński, Zaremba, Dobosz (ur. 21 października 1923 w Częstochowie, zm. 12 kwietnia 1993 w Warszawie) – polski mechanik, ekonomista, polityk, publicysta. Zastępca przewodniczącego Rady Państwa (1985–1989), wiceprezes Rady Ministrów (1982–1985), minister handlu wewnętrznego i usług (1981–1982), poseł na Sejm PRL V, VI, VII, VIII i IX kadencji, uczestnik obrad Okrągłego Stołu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Zenona Komendera na cmentarzu Bródnowskim

Podczas II wojny światowej należał do Szarych Szeregów, był też żołnierzem Narodowej Organizacji Wojskowej i ZWZ-AK, w latach 1944–1945 więziony przez władze Związku Radzieckiego. Po powrocie do Polski studiował na Politechnice Wrocławskiej. W 1946 roku został aresztowany za działalność w konspiracyjnym Stronnictwie Narodowym i skazany na 9 lat więzienia. Po odbyciu kary, w okresie 1953–1956 pracował w przedsiębiorstwach budowlanych na Wybrzeżu Gdańskim; w latach 1962–1981 sprawował kierownicze funkcje w Zjednoczonych Zespołach Gospodarczych Inco-Veritas. Od 1953 roku działał w Stowarzyszeniu „Pax”, od 1965 wchodził w skład prezydium zarządu głównego, w latach 1956–1962 był szefem organizacji wojewódzkich w Katowicach i Gdańsku, w latach 1980–1982 wiceprzewodniczącym, następnie do 1989 przewodniczącym zarządu głównego[1].

Od 1981 do 1982 był ministrem handlu wewnętrznego i usług (w 1982 członkiem Prezydium Rządu); w latach 1982–1985 wicepremierem, w okresie 1982–1986 przewodniczył Radzie ds. Rodziny przy Radzie Ministrów. W latach 1985–1989 zajmował stanowisko zastępcy przewodniczącego Rady Państwa. Od 1969 do 1989 sprawował mandat posła na Sejm PRL V, VI, VII, VIII i IX kadencji. W latach 1982–1989 był przewodniczącym Koła Poselskiego „Pax” (w Sejmie VIII i IX kadencji). Członek Prezydium Tymczasowej Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego w 1982[2].

W 1983 wybrany na wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W latach 1983–1988 przewodniczący Rady Obywatelskiej Budowy Pomnika Szpitala Centrum Zdrowia Matki Polki[3]. W latach 1986–1988 członek prezydium Społecznego Komitetu Odnowy Starego Miasta Zamościa[4]. W latach 1988–1990 wchodził w skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[5], od 1989 przewodniczył działającej przy tej radzie Komisji ds. Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Stalinowskich. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 35K-1-25).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • O program rozwoju społeczno-ekonomicznego, Warszawa 1970
  • Pracą pokoleń, Warszawa 1977
  • Refleksje nad przebytą drogą, Warszawa 1986
  • Zgodnie z realiami, t. 1. Wybór publicystyki społeczno-gospodarczej, lata 1959–1970, Warszawa 1988

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Plany pracy 2007 ↓, s. 269.
  2. Dziennik Polski”, r. XXXVIII, nr 223 (11 807), Kraków, 20 grudnia 1982, s. 2.
  3. Dziennik Łódzki”, nr 104 (10320), 27–29 maja 1983, s. 5.
  4. Andrzej Kędziora, Społeczny Komitet Odnowy Starego Miasta, Zamościopedia, 26 października 2014.
  5. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011.
  6. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]