Zenon Komender

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zenon Komender
Zenon Komender profil.jpg
Data i miejsce urodzenia 21 października 1923
Częstochowa
Data i miejsce śmierci 12 kwietnia 1993
Warszawa
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 21 lipca 1982
do 12 listopada 1985
Przynależność polityczna Stowarzyszenie „Pax”
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Sztandaru Pracy II klasy Medal 30-lecia Polski Ludowej

Zenon Komender, ps. Wacław Tomczyński, Zaremba, Dobosz (ur. 21 października 1923 w Częstochowie, zm. 12 kwietnia 1993 w Warszawie) – polski mechanik, ekonomista, polityk, publicysta.

Życiorys[edytuj]

Studiował na Politechnice Wrocławskiej (1946). Przez lata działał w Stowarzyszeniu „Pax”, od 1965 wchodził w skład prezydium zarządu głównego, w latach 1956–1962 był szefem organizacji wojewódzkich w Katowicach i Gdańsku, w latach 1980–1982 wiceprzewodniczącym, następnie do 1989 przewodniczącym zarządu głównego.

Podczas II wojny światowej żołnierz NOW i AK, w latach 1944–1945 więziony przez władze sowieckie, później także przez polskie (1947–1953) za działalność w konspiracyjnym Stronnictwie Narodowym. W okresie 1953–1956 pracował w przedsiębiorstwach budowlanych na Wybrzeżu Gdańskim; w latach 1962–1981 sprawował kierownicze funkcje w Zjednoczonych Zespołach Gospodarczych Inco-Veritas.

Od 1981 do 1982 był ministrem handlu wewnętrznego i usług (w 1982 członkiem Prezydium Rządu); w latach 1982–1985 wicepremierem, w okresie 1982–1986 przewodniczył Radzie ds. Rodziny przy Radzie Ministrów. W latach 1985–1989 zajmował stanowisko zastępcy przewodniczącego Rady Państwa. Od 1969 do 1989 sprawował mandat posła na Sejm PRL V, VI, VII, VIII i IX kadencji. W latach 1982–1989 był przewodniczącym Koła Poselskiego „Pax” (w Sejmie VIII i IX kadencji). Członek Prezydium Tymczasowej Rady Krajowej PRON w 1982[1].

W 1983 wybrany na wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu. W latach 1988–1990 wchodził w skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[2], od 1989 przewodniczył działającej przy tej radzie Komisji ds. Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Stalinowskich.

Odznaczenia[edytuj]

Publikacje[edytuj]

  • O programie rozwoju społeczno-ekonimicznego, Warszawa 1970
  • Praca pokoleń, Warszawa 1977
  • Refleksje nad przebytą drogą, Warszawa 1986
  • Zgodnie z realiami, t. 1. Wybór publicystyki społeczno-gospodarczej, lata 1959–1970, Warszawa 1988

Przypisy

Bibliografia[edytuj]