Zenon Suszycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zenon Turczynowicz Suszycki (ur. 8 grudnia 1840 w Juliampol, zm. 11 maja 1912 w Boguchwale)[1] – inżynier górnictwa, uczestnik walk niepodległościowych, powstaniec styczniowy, fundator Zakładu Naukowego w Boguchwale.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Tablica Zenona i Wandy Suszyckich na kaplicy grobowej w Boguchwale

Urodzony 8 grudnia 1840 w Juliampolu na Litwie. Absolwent Wydziału Matematyczno-Fizycznego w Moskwie, był zatrudniony w Skarbowo-Techniczym Urzędzie w powiecie borysowskim w guberni mińskiej. Mając 23 lata z Borysońska poszedł do powstania styczniowego. Ranny w bitwie pod Władykami (gub. wilejska), przedostał się za granicę. W Paryżu wstąpił do Wyższej Szkoły Górniczej Ecole des Mines, w której w 1870 uzyskał tytuł inżyniera górnictwa. Jego żoną była Wanda Suszycka. W 1885 zorganizował na terenie kopalni ropy w Ropiance koło Dukli pierwszą w Polsce zawodową szkołę wiertniczą – o nazwie Praktyczna Szkoła Wiercenia Kanadyjskiego. Był jej nie tylko organizatorem, ale i kierownikiem[2]. W 1887 objął zarząd i kierownictwo kopalni Bóbrka. Pełnił funkcję dyrektora i nauczyciela w Praktycznej Szkole Wiercenia Kanadyjskiego, którą w 1888 r. przeniósł z Ropianki do Wietrzna, gdzie nadzorował kopalnię[3].

W 1893, po wykupieniu kopalni Bóbrka, ustąpił ze stanowiska, rozwijając nadal w przemyśle naftowym działalność organizacyjną i handlową. Doszedł do wielkiej fortuny dzięki pracy w przemyśle naftowym, a zdobyte pieniądze zainwestował w majątek ziemski w Boguchwale – który postanowił przeznaczyć na fundację naukowo-rolniczą. W 1901 majątek boguchwalski przeszedł w ręce inż. Zenona Suszyckiego. Został fundatorem Naukowego Zakładu Gospodarczego im. Zenona i Wandy Suszyckich w Boguchwale dzięki żonie Wandzie z Zawadzkich (1844-1921), która po jego śmierci 11 maja 1912 w Boguchwale[4][5] zrealizowała jego prośbę[3]. Oboje zostali pochowani w kaplicy grobowej na cmentarzu w Boguchwale. Mieli córkę Marię Angerman[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrolog. Czas 1912 nr 216 z 13 maja s. 3
  2. Piotr Franaszek, Paweł Grata, Anna Kozicka-Kołaczkowska, Mariusz Ruszel, Grzegorz Zamoyski: Ignacy Łukasiewicz: Prometeusz na ludzką miarę. Warszawa: PIW, 2021, s. 157-158. ISBN 978-83-8196-351-0.
  3. a b Nic o nich – bez nich. Pomagać wsi i rolnikom Rzeszowszczyzny. „Dziennik Polski (dział «Podkarpacie»)”, 1998-07-24. 
  4. Kronika. „Głos Rzeszowski”. 20, s. 5, 1912-05-12. 
  5. Wykaz publikacji. [dostęp 2014-03-07].
  6. Nekrologia. Ś.p. Zenon SuszyckiCzas” 1912 nr 216 z 13 maja s. 3