Zenon Ziembiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zenon Ziembiewicz – postać fikcyjna, główny bohater powieści Granica Zofii Nałkowskiej.

Zenon Ziembiewicz był synem Waleriana oraz Joanny Ziembiewiczów. Mieszkał w ubogiej szlacheckiej rodzinie, w związku z czym sam zarabiał na swoją edukację. Gdy był uczniem ósmej klasy gimnazjum, zakochał się w Elżbiecie Bieckiej, której udzielał korepetycji. Po ukończeniu szkoły, dzięki uzyskanemu stypendium, rozpoczął studia w Paryżu. Po I wojnie światowej rozpoczął pisanie artykułów dla polskiej gazety "Niwa". Dokładnie rok przed ukończeniem studiów, podczas wakacji spędzonych w Boleborzy, poznał Justynę Bogutównę, która została jego kochanką. Jednakże przed ponownym wyjazdem do Paryża spotkał Elżbietę, w związku z czym jego uczucia do niej odżyły. W Paryżu obronił pracę doktorską, wrócił następnie do Polski i został redaktorem "Niwy". Ponownie spotkał Justynę, która po raz kolejny została jego kochanką i zaszła z nim w ciążę. Poddała się jednak aborcji, czego później żałowała. Gdy Elżbieta Biecka dowiedziała się o tym, przebaczyła Ziembiewiczowi, po czym wzięli ślub. Niedługo potem urodził im się syn, Walerian. Kilka miesięcy później Zenon Ziembiewicz został prezydentem miasta. Jednakże pod wpływem presji psychicznej, wywołanej m.in. nieustannymi próbami ukrywania swego romansu z Justyną Bogutówną, utratą wzroku i mowy (w rezultacie oblania jego twarzy przez Bogutównę żrącym kwasem), a także oskarżeniem go o wydanie polecenia strzelania do manifestujących robotników (co nie było prawdą), popełnił samobójstwo. Po jego śmierci Elżbieta wyjechała za granicę, a syna pozostawiła pod opieką babki.

Bibliografia[edytuj]