Zespół Kehrera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zespół Kehrera, zespół pięciu objawów, choroba wdowiadysfunkcja seksualna rozwijające się u kobiet w wyniku zaburzeń współżycia seksualnego[1].

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Podstawą powstania zaburzeń jest brak zaspokojenia potrzeb seksualnych u kobiet z prawidłowym poziomem libido i do tej pory bez zaburzeń w sferze seksualnej. Do sytuacji, które mogą sprzyjać powstawaniu zespołu, należą[1]:

  • różnice w temperamencie seksualnym partnerów
  • częsta nieobecność partnera
  • współżycie seksualne nie kończące się orgazmem
  • konflikty i zaburzenia więzi partnerskiej
  • zaburzenia seksualne u partnera (ograniczające lub uniemożliwiające prawidłowe współżycie seksualne)

Nawiązanie romansu przez kobietę i odbywanie prawidłowych stosunków płciowych z partnerem zastępczym nie powoduje ustąpienia objawów, gdyż u podłoża zaburzenia leży poczucie odrzucenia przez konkretnego partnera i zachowanie więzi emocjonalnej ze strony kobiety[2].

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Rozwój zespołu charakteryzują dwie fazy. W pierwszej dochodzi do nadmiernego pobudzenia psychoruchowego i napięcia oraz rozdrażnienia[1][2], a zespół objawów przypomina zespół napięcia przedmiesiączkowego[1]. Druga faza to rozwój dolegliwości somatycznych[2], nazywany fazą pięciu objawów[1]. Objawy dotyczą narządów miednicy mniejszej i można je zakwalifikować do pięciu grup[3][1]:

  1. Bóle podbrzusza i bóle okolicy kości krzyżowej
  2. Żylaki naczyń miednicy małej, warg sromowych i podudzi, poszerzenie naczyń więzadeł szerokich, rozwijające się z hemoroidów
  3. Świąd sromu i pochwy, przeczulica w obrębie miednicy małej, a w niektórych przypadkach upławy
  4. Obrzęk i zgrubienie macicy, brak wydzieliny szyjkowej, zaburzenia miesiączkowania
  5. Pogrubienie, skurcze i bolesność więzadeł krzyżowo-macicznych

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Podstawą leczenia powinna być terapia partnerska i zmiana postawy partnera wobec współżycia seksualnego. W przypadku jej niepowodzenia zalecana jest metoda autostymulacji (autoerotyzmu). Jeśli pacjentka nie akceptuje masturbacji jako metody leczenia, wówczas można zaproponować farmakoterapię prowadzącą do obniżenia poziomu libido[1]. W przypadku nawiązania nowego, satysfakcjonującego związku partnerskiego objawy zanikają samoistnie z upływem czasu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Anna Jarosz: Zespół Kehrera, czyli kobieta niezaspokojona (pol.). W: Medonet [on-line]. Grupa Onet.pl SA. [dostęp 2014-10-26].
  2. a b c Katedra Zdrowia Kobiety ŚUM w Katowicach Krzysztof Nowosielski, Zaburzenia seksualne a norma i patologia
  3. Antoni Bromboszcz: Leksykon zespołów i objawów w ginekologii i położnictwie. Warszawa: PZWL, 1974, s. 104.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Lew-Starowicz: Leczenie czynnościowych zaburzeń seksualnych. Warszawa: Państ. Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1985. ISBN 83-200-0828-X.
  2. Zbigniew Lew-Starowicz: Leksykon seksuologiczny. Wrocław: Continuo, 2002. ISBN 83-86682-80-9.
  3. Ślósarz, W. Seksuolog odpowiada. Boję się, że zajdę w ciążę. Gazeta Wrocławska, 2.11.2001, s.20
  4. Ślósarz, W. Czytelnicy pytają – seksuolog odpowiada. Zdrowie niezaspokojonej kobiety. Gazeta Wrocławska, 17.8.2001, s.21


Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.