Zewulun Orlew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Zevulun Orlev)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zewulun Orlew
Zevulun Orlev official.jpg
Data urodzenia 9 listopada 1945
Minister ds. socjalnych
w II rządzie Ariela Szarona
Okres od 2003
do 2004
Przynależność polityczna Narodowa Partia Religijna

Zewulun Orlew (hebr. זבולון אורלב, ur. 9 listopada 1945) - izraelski polityk i żołnierz. Członek Knesetu i minister z ramienia Narodowej Partii Religijnej (Mafdal).

Życiorys ogólny[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Rechowot, obecnie mieszka w Jerozolimie, jest żonaty i ma czwórkę dzieci. Ukończył studia z nauk humanistycznych i społecznych na Uniwersytecie Hebrajskim i pedagogikę w koledżu Moreshet Ja'akow. Potem został nauczycielem, a także dyrektorem generalnym w ministerstwie edukacji.

Jest bohaterem wojennym - otrzymał medal za doskonałą służbę podczas Wojny Jom Kippur[potrzebne źródło].

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Orlew jest członkiem Mafdalu, głównej partii politycznej propagującej ruch religijnego syjonizmu. Jako członek Knesetu, Orlew skupia się na sprawach socjalnych i ekonomicznych, jest autorem wielu uregulowań prawnych. Został m.in. laureatem nagrody dla najlepszego legislatora w piętnastym Knesecie.

Minister ds. socjalnych[edytuj | edytuj kod]

Po wyborach w 2003 roku do szesnastego Knesetu, Orlew został ministrem pracy i spraw socjalnych w drugim rządzie Ariela Szarona. Jednakże dwa najważniejsze ekonomicznie ministerstwa: finansów i spraw wewnętrznych trafiły w ręce liberałów, Binjamina Netaniahu i Abrahama Poraza. Orlew nie był w stanie zatrzymać realizacji planu Netaniahu, zakładającego m.in. cięcia w wydatkach na cele socjalne oraz prywatyzację na masową skalę. W efekcie tego Orlew był wielokrotnie krytykowany za swe ministerialne działania.

Orlew vs. Eitam[edytuj | edytuj kod]

Swego czasu głośny był konflikt wewnątrzpartyjny pomiędzy Effi Eitamem a Orlewem. Ten drugi postrzegany był jako lider frakcji pragmatycznej w Mafdalu, w przeciwieństwie do Eitama - zwolennikiem twardego stanowiska i nie zmieniającego swoich poglądów i przekonań. Orlew oskarża Eitama o skupianie się tylko na kwestii osadnictwa, a ten odwdzięcza mu się posądzeniami o nie wypełnianie obowiązków religijnych, brak wsparcia dla osadników z Gush Katif i brakiem chęci dla rozwiązania problemów socjoekonomicznych. Eitam miał zwłaszcza pretensje do Orlewa o pozostanie w rządzie Szarona, nazywając go "Meimadnikiem" (członkiem ugrupowania lewicowego Żydów religijnych Meimad) i "uzależnionym od stołka". Orlew odpowiedział, iż jedyną drogą do przeszkodzenia w realizacji planu Szarona jest pozostanie w rządzie i próby dokonania tego "od środka". Jednocześnie zwracał uwagę na konieczność ochrony innych interesów Mafdalu, takich jak religijna edukacja czy usługi. Zarazem podkreślał konieczność przeciwstawiania się skrajnie nacjonalistycznym i mesjanistycznym poglądom Eitama. Wkrótce potem jednak ministrowie z Narodowej Partii Religijnej również opuścili rząd Szarona.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]