Zezé Moreira

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zezé Moreira
Imię i nazwisko Alfredo Moreira Júnior
Data i miejsce
urodzenia
16 października 1907
Miracema, Brazylia
Data i miejsce
śmierci
10 kwietnia 1998
Rio de Janeiro, Brazylia
Pozycja obrońca
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)

1925-1934
1934-1935
1935-1936
1937-1940
Sport
Flamengo
Palestra Itália
Flamengo
Botafogo


2 (0)
13 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1948-1949
1951-1954
1952
1954-1955
1954-1955
1955-1956
1958-1962
1963
1965-1966
1966
1967
1968-1969
1970
1971-1972
1973
1975
1975-1977
1978-1979
1981
Botafogo
Fluminense
 Brazylia
Botafogo
 Brazylia
Botafogo
Fluminense
Nacional
Vasco da Gama
Corinthians Paulista
Sport Recife
Nacional
São Paulo
Belenenses
Fluminense
Bahia
Cruzeiro
Bahia
Bahia
Canto do Rio

Alfredo Moreira Júnior znany bardziej jako Zezé Moreira (ur. 16 października 1907 w Miracema – zm. 10 kwietnia 1998 w Rio de Janeiro) – były brazylijski piłkarz, a po zakończeniu kariery trener. Podczas kariery występował na pozycji obrońcy.

Kariera piłkarska[edytuj]

Kariera piłkarska Zezé Moreira przypadła na lata 20. i 30. Rozpoczynał w Sport Club Brasil, z którego przeniósł się do Flamengo Rio de Janeiro, w którym występował w latach 1925–1934 i 1935–1936. Z Flamengo zdobył mistrzostwo stanu Rio de Janeiro – Campeonato Carioca w 1925 i 1927 roku.

W latach 1934–1935 występował w Palestra Itália São Paulo, z którym zdobył mistrzostwo stanu São Paulo – Campeonato Paulista w 1934 roku. Ostatnim klubem Zezé Moreiry było Botafogo Rio de Janeiro, gdzie zakończył piłkarską karierę w 1940 roku.

Kariera trenerska[edytuj]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Zezé Moreira, tak jak jego młodszy brat Aymoré Moreira, został trenerem piłkarskim. Karierę trenerską zaczął w Botafogo Rio de Janeiro w 1948. Już w pierwszym roku pracy wywalczył mistrzostwo Stanu Rio de Janeiro – Campeonato Carioca. Po odejściu z Botafogo w 1949, w pierwszej połowie lat 50. trenował Fluminense Rio de Janeiro i ponownie Botafogo. Z Fluminense wygrał mistrzostwa Stanu Rio de Janeiro w 1951 roku.

W 1952 roku zaczął trenować reprezentację Brazylii. Z canarinhos wygrał Mistrzostwa Panamerykańskie 1952. Bilans jego pierwszej kadencji to: 4 zwycięstwa i remis, przy bilansie bramkowym 14-2. W latach 19541955 drugi raz trenował reprezentację, m.in. podczas Mistrzostw Świata w Szwajcarii. Ekipa canarinhos odpadła po porażce w ćwierćfinale z reprezentacją Węgier. Bilans jego kadencji to: 7 zwycięstw, 2 remisy i 1 porażka, przy bilansie bramkowym 23-8. Łączny bilans jego dwóch kadencji to: 11 zwycięstw, 3 remisy i 1 porażka, przy bilansie bramkowym 37-10.

Kolejnymi etapami jego kariery trenerskiej były: Botafogo, Fluminense, Club Nacional de Football, Vasco da Gama, Corinthians Paulista, Sport Recife. Z Fluminense wygrał mistrzostwo Stanu Rio de Janeiro – Campeonato Carioca w 1959 i Turniej Rio-São Paulo w 1960 roku. W latach 19681969 zaliczył drugą przygodę z urugwajskim Nacionalu Montevideo, po czym trenował São Paulo FC, z którym wywalczył Mistrzostwo Stanu São Paulo – Campeonato Paulista w 1970 roku.

W 1971 roku zdecydował się na wyjazd do Europy. W Portugalii pracował w Belenenses Lizbona (19711972), z którym zajął 7 miejsce w lidze portugalskiej. Po powrocie do Brazylii pracował w Fluminense, Bahii oraz Cruzeiro, z którym sięgnął po Copa Libertadores 1976. Potem prowadził jeszcze dwukrotnie Bahię oraz Canto do Rio Niterói, w którym zakończył karierę trenera.

Bibliografia[edytuj]

  • Miniencyklopedia Piłka Nożna nr 6/2004, Historia meczów reprezentacji Brazylii cz. 4 (1952–1956) Oficyna wydawnicza ATUT, Wrocław 2004, ISSN 1644-8189, str. 97–101.

Linki zewnętrzne[edytuj]