Zezé Moreira

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
{{{imię i nazwisko}}}
{{{imię i nazwisko org}}}
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{opis grafiki}}}]]
{{{opis grafiki}}}
Pełne imię i nazwisko {{{pełne imię i nazwisko}}}
Data i miejsce urodzenia {{{data urodzenia}}}
{{{miejsce urodzenia}}}
Data i miejsce śmierci {{{data śmierci}}}
{{{miejsce śmierci}}}
Pozycja obrońca
Informacje klubowe
Klub {{{klub}}}
Numer w klubie {{{numer w klubie}}}
Kariera juniorska
Lata Klub
{{{kariera juiorska}}}
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
{{{kariera seiorska}}}
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
{{{kariera reprezetacyja}}}
Kariera trenerska
Lata Klub
{{{kariera treerska}}}
Dorobek medalowy
{{{medale}}}
Odznaczenia
{{{odznaczenia}}}
[{{{www}}} Strona internetowa]

Alfredo Moreira Júnior znany bardziej jako Zezé Moreira (ur. 16 października 1907 w Miracema – zm. 10 kwietnia 1998 w Rio de Janeiro) – były brazylijski piłkarz, a po zakończeniu kariery trener. Podczas kariery występował na pozycji obrońcy.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera piłkarska Zezé Moreira przypadła na lata 20. i 30. Rozpoczynał w Sport Club Brasil, z którego przeniósł się do Flamengo Rio de Janeiro, w którym występował w latach 1925–1934 i 1935–1936. Z Flamengo zdobył mistrzostwo stanu Rio de Janeiro – Campeonato Carioca w 1925 i 1927 roku.

W latach 1934–1935 występował w Palestra Itália São Paulo, z którym zdobył mistrzostwo stanu São Paulo – Campeonato Paulista w 1934 roku. Ostatnim klubem Zezé Moreiry było Botafogo Rio de Janeiro, gdzie zakończył piłkarską karierę w 1940 roku.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Zezé Moreira, tak jak jego młodszy brat Aymoré Moreira, został trenerem piłkarskim. Karierę trenerską zaczął w Botafogo Rio de Janeiro w 1948. Już w pierwszym roku pracy wywalczył mistrzostwo Stanu Rio de Janeiro – Campeonato Carioca. Po odejściu z Botafogo w 1949, w pierwszej połowie lat 50. trenował Fluminense Rio de Janeiro i ponownie Botafogo. Z Fluminense wygrał mistrzostwa Stanu Rio de Janeiro w 1951 roku.

W 1952 roku zaczął trenować reprezentację Brazylii. Z canarinhos wygrał Mistrzostwa Panamerykańskie 1952. Bilans jego pierwszej kadencji to: 4 zwycięstwa i remis, przy bilansie bramkowym 14-2. W latach 19541955 drugi raz trenował reprezentację, m.in. podczas Mistrzostw Świata w Szwajcarii. Ekipa canarinhos odpadła po porażce w ćwierćfinale z reprezentacją Węgier. Bilans jego kadencji to: 7 zwycięstw, 2 remisy i 1 porażka, przy bilansie bramkowym 23-8. Łączny bilans jego dwóch kadencji to: 11 zwycięstw, 3 remisy i 1 porażka, przy bilansie bramkowym 37-10.

Kolejnymi etapami jego kariery trenerskiej były: Botafogo, Fluminense, Club Nacional de Football, Vasco da Gama, Corinthians Paulista, Sport Recife. Z Fluminense wygrał mistrzostwo Stanu Rio de Janeiro – Campeonato Carioca w 1959 i Turniej Rio-São Paulo w 1960 roku. W latach 19681969 zaliczył drugą przygodę z urugwajskim Nacionalu Montevideo, po czym trenował São Paulo FC, z którym wywalczył Mistrzostwo Stanu São Paulo – Campeonato Paulista w 1970 roku.

W 1971 roku zdecydował się na wyjazd do Europy. W Portugalii pracował w Belenenses (19711972), z którym zajął 7 miejsce w lidze portugalskiej. Po powrocie do Brazylii pracował w Fluminense, Bahii oraz Cruzeiro, z którym sięgnął po Copa Libertadores 1976. Potem prowadził jeszcze dwukrotnie Bahię oraz Canto do Rio Niterói, w którym zakończył karierę trenera.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Miniencyklopedia Piłka Nożna nr 6/2004, Historia meczów reprezentacji Brazylii cz. 4 (1952–1956) Oficyna wydawnicza ATUT, Wrocław 2004, ISSN 1644-8189, str. 97–101.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]