Zgromadzenie Filaretów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zgromadzenie Filaretów[1], potocznie: filareci (z gr. philáretos, miłośnik cnoty moralnej) – polskie tajne stowarzyszenie patriotyczne młodzieży wileńskiej założone przez filomatów, działające w latach 1820–1823.

Zgromadzenie Filaretów było najniższym hierarchicznie i zarazem najliczniejszym związkiem zależnym Towarzystwa Filomatycznego (do związku należeli filareci niżsi i filareci wyżsi, w 1822 związek liczył 172 członków)[1].

Jego prezesem był Tomasz Zan. Zlikwidowane wskutek masowych aresztowań przez władze rosyjskie w roku 1823. W wyniku procesu 9 filaretów skazano na zsyłkę w głąb Rosji: Mikołaj Kozłowski, Jan Heydatel, Jan Krynicki, Feliks Kołakowski, Jan Wiernikowski, Cyprjan Daszkiewicz, Hilary Łukaszewski, Jan Michaelewicz, Jan Jankowski.

Obecnie hasło filaretów (Ojczyzna, Nauka, Cnoty) używane jest w harcerstwie. Inicjały tego hasła (ONC) znajdują się na harcerskiej lilijce.[potrzebne źródło]

Znani filareci[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Literatura polska : przewodnik encyklopedyczny. Julian Krzyżanowski (red.). T. 1: A–M. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, s. 261–262. ISBN 83-01-05368-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Richard Otto Spazier. Historja powstania narodu polskiego w roku 1830 i 1831, Tom 1 s. 85

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]