Zielona mila (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: powieść o tym samym tytule.
Zielona mila
The Green Mile
Zielona mila
Gatunek dramat obyczajowy
Rok produkcji 1999
Data premiery 9 grudnia 1999
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 181 minut
Reżyseria Frank Darabont
Scenariusz Frank Darabont
Główne role Tom Hanks
Michael Clarke Duncan
Muzyka Thomas Newman
Zdjęcia David Tattersall
Montaż Richard Francis-Bruce
Produkcja David Valdes
Wytwórnia Castle Rock Entertainment
Darkwoods Productions
Warner Bros. Pictures
Dystrybucja Castle Rock Entertainment
Budżet 44 000 000 € (60 000 000 $)
Strona internetowa

Zielona mila (ang. The Green Mile) – amerykański film fabularny z 1999 roku, w reżyserii Franka Darabonta z Tomem Hanksem i Michaelem Duncanem w rolach głównych.

Scenariusz filmu oparty jest na powieści Stephena Kinga pod tym samym tytułem.

W roku 2000 film był nominowany do Oscara w czterech kategoriach (najlepszy aktor drugoplanowy, najlepszy film, najlepsza muzyka filmowa, najlepszy scenariusz adaptowany) nie zdobył jednak żadnej statuetki. Serwis Rotten Tomatoes przyznał mu wynik 80%[1].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Zielona mila jest historią opowiedzianą przez wiekowego Paula Edgecomba (Dabbs Greer) w domu spokojnej starości. Po obejrzeniu filmu pt.: „Top Hat” przypomina sobie pewne zdarzenia i opowiada swojej przyjaciółce o niezwykłym więźniu, którego spotkał w lecie 1935 roku, gdy pracował jako strażnik więźniów skazanych na karę śmierci w więzieniu w Luizjanie. Blok, na którym pracował, nazywany był zieloną milą ze względu na kolor linoleum leżącego na podłodze. Niemym bohaterem celi śmierci jest również krzesło elektryczne (zwane Starą Iskrówą, Old Sparky), oczekujące na swe ofiary.

Pewnego dnia na oddział trafia olbrzymi, czarnoskóry John Coffey (Michael Clarke Duncan), oskarżony o zamordowanie dwóch białych dziewczynek. Coffey okazuje się łagodnym olbrzymem, bojącym się ciemności i czasem płaczącym. Niedługo ujawnia swe niezwykłe zdolności uzdrawiające przez wyleczenie Paula Edgecomba z zapalenia pęcherza moczowego oraz ożywienie myszy.

Percy Wetmore (Doug Hutchison) jest wrednym, sadystycznym strażnikiem lubiącym sprawiać cierpienie innym. Ma również wysoko postawionego wujka (jest bratankiem żony gubernatora stanu), który „załatwił” mu tę pracę i nie bardzo można pozbyć się go z obecnego stanowiska. Za pozwolenie wykonania wyroku obiecuje przenieść się na inne miejsce. Podczas wykonania wyroku Percy umyślnie nie moczy gąbki, umożliwiającej lepszy przepływ prądu, ale nie spodziewa się takiego efektu. Więzień umiera przez długi czas w strasznych męczarniach, zapala się, co wywołuje panikę wśród świadków.

Strażnicy wykorzystują zdolności uzdrawiające Johna, by wyleczyć żonę naczelnika więzienia. Po powrocie do więzienia John przenosi jej chorobę na Percy’ego Wetmore’a. Pod wpływem Coffeya kompletnie oderwany od rzeczywistości Percy zabija jednego z więźniów – Dzikiego Billa, a następnie zostaje umieszczony w zakładzie dla obłąkanych. Paul utwierdza się w przekonaniu, że John jest niewinny, a proces był czysto formalny (znaleziono go tulącego do siebie martwe dziewczynki – czarny musi być winny, choć w rzeczywistości wcale ich nie zabił, tylko znalazł i próbował pomóc za pomocą swoich zdolności, prawdziwym mordercą był Dziki Bill), ale nie ma na to dowodów. Egzekucja musi się odbyć. Przed śmiercią John ogląda ten sam film, który oglądał Paul na początku filmu. Była to ostatnia egzekucja, w której uczestniczyli Paul i Brutus, przenieśli się do pracy w domu poprawczym.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Ekipa filmowa[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 2000 r.
    • Akademia Filmów Science Fiction, Fantasy & Horrorów (ang. Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films, USA) – Nagroda Saturna za:
      • najlepszy film akcji/przygodowy/thriller
      • najlepszy aktor drugoplanowy – Michael Clarke Duncan
      • najlepszą aktorkę drugoplanową – Patricia Clarkson
    • Nagroda BMI Film & TV (ang. BMI Film & TV Awards)
      • za muzykę do filmu – Thomas Newman
    • Black Reel Awards
      • za najlepszego aktora drugoplanowego – Michael Clarke Duncan
    • Blockbuster Entertainment Awards
      • za ulubionego aktora dramatycznego – Tom Hanks
    • Broadcast Film Critics Association Awards
      • za najlepszy scenariusz adaptowany – Frank Darabont
      • najlepszy aktor drugoplanowy – Michael Clarke Duncan
    • First Americans in the Arts Awards
      • za wybitną grę aktora drugoplanowego w filmie – Graham Greene
    • Stowarzyszenie Political Film Society, USA
      • kategoria: Prawa człowieka
  • 2001 r.
    • Mainichi Film Concours
      • nagroda czytelników za najlepszy film obcojęzyczny – Frank Darabont
    • Nagroda publiczności (ang. People’s Choice Awards), USA
      • ulubiony film dramatyczny
      • ulubiony film

Nominacje[edytuj | edytuj kod]

  • 2000 r.
    • Akademia Filmowa Oscary
      • najlepszy aktor drugoplanowy – Michael Clarke Duncan,
      • najlepszy film – David Valdes, Frank Darabont,
      • najlepsza muzyka filmowa – Robert J. Litt, Elliot Tyson, Michael Herbick, Willie D. Burton,
      • najlepszy scenariusz adaptowany – Frank Darabont.
    • Akademia Filmów Science Fiction, Fantasy & Horrorów (ang. Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films, USA) – Nagroda Saturna
      • najlepszy reżyser – Frank Darabont
      • najlepsza muzyka filmowa – Thomas Newman
    • Blockbuster Entertainment Awards
      • ulubiony dramatyczny aktor drugoplanowy – Michael Clarke Duncan
      • ulubiona dramatyczna aktorka drugoplanowa – Bonnie Hunt
    • Bram Stoker Awards
      • za najlepszy scenariusz – Frank Darabont
    • Broadcast Film Critics Association Awards
      • najlepszy film
    • Chicago Film Critics Association Awards
      • najlepszy aktor drugoplanowy – Michael Clarke Duncan
      • najlepiej zapowiadający się aktor – Michael Clarke Duncan
    • Directors Guild of America, USA
      • za wybitne osiągnięcia reżyserskie w filmie – Frank Darabont
    • Złote Globy (ang. Golden Globs)
      • za najlepszą grę aktora drugoplanowego w filmie – Michael Clarke Duncan
    • Złote Satelity (ang. Golden Satellite Awards)
      • za najlepszą grę aktora drugoplanowego, dramat – Doug Hutchison
    • Image Awards
      • za wyróżniającego się aktora filmowego – Michael Clarke Duncan
    • Filmowe nagrody MTV
      • Breakthrough Male Performance – Michael Clarke Duncan
  • 2001 r.
    • Nagroda Japońskiej Akademii (ang. Awards of the Japanese Academy)
      • za najlepszy film zagraniczny.

Miejsca zdjęć[edytuj | edytuj kod]

„Zieloną milę” filmowano w:

Utwory dźwiękowe z filmu[edytuj | edytuj kod]

Lista nie zawiera utworów skomponowanych przez Thomasa Newmana.

  1. Fred Astaire – „Cheek to Cheek”
  2. Gene Austin – „Did You Ever See A Dream Walking”
  3. Guy Lombardo – „Charmaine”

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Pierwotnie Tom Hanks miał grać również starego Paula Edgecomba, ale po charakteryzacji nie wyglądał na wystarczająco wiekowego mężczyznę. Dlatego do roli starego Paula Edgecomba zatrudniono Dabbsa Greera.
  • Tytuł filmu pochodzi od potocznej nazwy bloku śmierci „E”, zwanego potocznie ostatnią milą, natomiast „zielona” wzięła się od koloru podłogi w tym bloku.

Błędy[edytuj | edytuj kod]

  • Strażnicy noszą mundury, mimo że w czasach, w których rozgrywa się akcja filmu, strażnicy ich nie mieli.
  • Akcja książki rozgrywa się w 1932 roku, zaś filmu w 1935, choć krzesło elektryczne zostało użyte po raz pierwszy w Luizjanie (gdzie, na co wyraźnie wskazuje wiele rzeczy, dzieje się akcja) dopiero w 1941 roku.
  • W filmie słychać 3 piosenki Eddy’ego Howarda, które ten nagrał 4 października 1940 roku, a więc 5 lat po czasie, w którym miejsce ma akcja filmu.
  • Akcja filmu dzieje się w Luizjanie. W pierwszych ujęciach więzienia „Cold Mountain Penitentiary” w tle widać góry, mimo iż w Luizjanie nie ma żadnych gór.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]