Partia Zieloni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Zieloni 2004)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Partia Zieloni
Ilustracja
Skrót Zieloni
Lider Marek Kossakowski, Małgorzata Tracz
Data założenia 6 września 2003
Adres siedziby ul. Marszałkowska 53/46, 00-676 Warszawa
Ideologia polityczna zielona polityka
Poglądy gospodarcze zrównoważony rozwój
Liczba członków ok. 550 (czerwiec 2014)[1]
Członkostwo
międzynarodowe
Europejska Partia Zielonych
Młodzieżówka Ostra Zieleń
Barwy      zieleń
Obecni posłowie
0 / 460
Obecni senatorowie
0 / 100
Obecni eurodeputowani
0 / 51
Obecni radni wojewódzcy
0 / 555
Strona internetowa

Partia Zielonipolska partia polityczna o programie proekologicznym z naciskiem na prawa człowieka, sprawiedliwość społeczną oraz zrównoważony rozwój. Powstała na kongresie założycielskim w dniach 6–7 września 2003. Zarejestrowana sądownie 23 lutego 2004. Do kongresu, który odbył się w dniach 2–3 marca 2013, partia nosiła nazwę Zieloni 2004 (pozostała ona zastrzeżoną nazwą historyczną).

Program polityczny[edytuj | edytuj kod]

Zieloni podczas happeningu w 2018 w Warszawie

Podobnie, jak inne partie tego nurtu na świecie, Zieloni opierają swoje poglądy na czterech filarach: ekologizm, sprawiedliwość społeczna, demokracja oddolna oraz pacyfizm.

Aktualny program[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z programem przyjętym na ostatnim kongresie partii, jej działalność skupia się na poniższych postulatach[2].

„Ochrona zasobów ziemi naszym obowiązkiem”

  1. Całkowite odchodzenie od pozyskiwania energii z ropy, węgla i innych paliw kopalnych oraz pozyskiwanie jej w przynajmniej 50% z odnawialnych źródeł energii do 2030 r.
  2. Rezygnacja z planów budowy elektrowni jądrowych.
  3. Popieranie działań zmierzających do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych na świecie o co najmniej 40% do 2030 r. w porównaniu z poziomem z 1990 r.
  4. Zwiększenie efektywności energetycznej o 45% do 2050 r. w celu zwalczania zanieczyszczenia powietrza, ubóstwa energetycznego oraz przeciwdziałania zmianom klimatu.
  5. Zakończenie produkcji i sprzedaży nowych pojazdów spalinowych do 2030 r. i zastąpienie ich pojazdami niespalinowymi.
  6. Stworzenie krajowego programu budowy i odbudowy połączeń kolejowych na lata 2020-2030.
  7. Ochrona obecnych i stopniowe zwiększanie istniejących obszarów przyrodniczo cennych, np. Puszczy Białowieskiej.
  8. Ochrona zasobów wodnych i racjonalne ich użytkowanie poprzez prawidłową retencję i oszczędzanie.
  9. Zakaz hodowli zwierząt na futra i cyrków ze zwierzętami.

„Gospodarka dobra wspólnego”

  1. Wprowadzenie modelu gospodarki bazującego na takich wartościach jak godność człowieka, solidarność, praworządność, ekologiczna odpowiedzialność i demokracja.
  2. Gospodarka o obiegu zamkniętym (wtórnego wykorzystania surowców) i promowanie świadomych wyborów konsumenckich.
  3. Gwarancja miejsc w żłobkach i przedszkolach, umożliwiająca rodzicom powrót na rynek pracy.
  4. Rozpoczęcie procesu stopniowego skracania czasu pracy do 30 godzin tygodniowo.
  5. Stopniowe wprowadzanie podstawowego dochodu gwarantowanego.
  6. Sprzeciw wobec budowy niemiecko-rosyjskiego gazociągu Nord Stream 2.
  7. Równa płaca za tę samą pracę dla kobiet i mężczyzn.
  8. Ograniczanie rozwarstwienia płac w Europie oraz gwarancja minimalnej emerytury europejskiej.
  9. Zakaz reklam skierowanych do dzieci oraz promujących produkty parafarmaceutyczne.

„Równość i solidarność prawem każdego człowieka”

  1. Zieloni w 2018 jak co roku na Paradzie Równości w Warszawie
    Walka z dyskryminacją rasową, religijną, światopoglądową oraz z przyczynami ucieczki ludzi z ich własnych krajów.
  2. Zakaz eksportu broni do regionów konfliktów.
  3. Prawo do oddychania czystym powietrzem.
  4. Aktywna pomoc ludziom ze względu na wykluczenie z powodu biedy i zdarzeń losowych.
  5. Upowszechnienie opieki pielęgniarskiej, stomatologicznej i psychologicznej w żłobkach, przedszkolach i szkołach.
  6. Wsparcie dla osób samotnie wychowujących dzieci oraz opiekunów i opiekunek osób niepełnosprawnych.
  7. Wprowadzenie możliwości zawierania małżeństw przez pary jednopłciowe.
  8. Równy wiek emerytalny dla kobiet i mężczyzn na poziomie 65 lat z możliwością wcześniejszego o 5 lat przejścia na emeryturę.
  9. Obniżenie czynnego prawa wyborczego do 16 roku życia w wyborach samorządowych.
  10. Prawna dopuszczalność eutanazji dla osób nieuleczalnie chorych, które komisyjnie wyrażą zdecydowaną wolę zakończenia życia.

„Żywność dobrej jakości oparta o zrównoważone rolnictwo”

  1. Odejście od przemysłowej hodowli zwierząt, przejście do rolnictwa bez chemicznych trucizn do 2040 r. oraz niedopuszczenie upraw GMO.
  2. Wsparcie dla rolnictwa ekologicznego oraz lokalnej i bezpośredniej sprzedaży produktów rolnych.
  3. Zabezpieczenie trwałości rodzinnych gospodarstw rolnych i ochrona praw socjalnych rolników i rolniczek oraz zatrudnionych w gospodarstwie pracowników i pracownic.
  4. Edukacja i zwiększanie świadomości społeczeństwa w kwestiach spożycia żywności i jej wpływu na zdrowie ludzi – zwłaszcza chorób cywilizacyjnych, jak np. otyłość, cukrzyca, alergie.
  5. Bardziej sprawiedliwy system dopłat dla całego rolnictwa i zwiększenie dopłat dla rolnictwa zrównoważonego i lokalnego.

Postulaty formułowane w poprzednich latach[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości Zieloni w swoim programie postulowali m.in.:

Sprzeciwiają się przywróceniu kary śmierci oraz wprowadzeniu podatku liniowego, a także budowie elementów amerykańskich instalacji antyrakietowych w Polsce (tzw. tarcza antyrakietowa).

Program gospodarczy Zielonych opiera się na zrównoważonym rozwoju – koncepcji ekologicznej państwa opiekuńczego. Zrównoważony rozwój zakłada integrację celów społecznych, ekologicznych i ekonomicznych m.in. poprzez realizację ekologicznej reformy podatkowej. Domagają się skutecznego wdrażania zasady zanieczyszczający płaci. Według Zielonych wprowadzanie gospodarki podporządkowanej ekologii przynosi także rozwój małych i średnich przedsiębiorstw oraz nowe, zielone miejsca pracy w takich sektorach gospodarki, jak energetyka odnawialna, termorenowacja, rolnictwo ekologiczne, budownictwo ekologiczne (np. domy pasywne), transport przyjazny środowisku, odmaterializowywanie produkcji itp. Zieloni sprzeciwiają się budowie elektrowni jądrowych, powołując się na istniejące w ich ocenie powody ekonomiczne i ekologiczne. Zieloni zwracają też uwagę na zagrożenia związane ze stosowaniem metody szczelinowania hydraulicznego do wydobywania gazu z łupków.

Zieloni postulują wyrównywanie szans kobiet i mężczyzn w sferze ekonomicznej – równą płacę za wykonywanie tej samej pracy, zwiększanie udziału kobiet w zarządzaniu firmami adekwatne do poziomu wykształcenia itp. Zieloni są przeciwni budowaniu wzrostu gospodarczego na łamaniu praw człowieka i pracownika, niszczeniu środowiska czy inwestowaniu w przemysł zbrojeniowy i jądrowy.

Zieloni to partia alterglobalistyczna, popiera także wolne i otwarte oprogramowanie[3]. Popiera pogłębianie integracji europejskiej i projekt konstytucji UE bez odwołań do chrześcijaństwa w preambule[4]. Partia Zieloni prowadzi także kampanię na rzecz połączenia kolejowego Rail Baltica (m.in. przerzucenie na koleje tranzytowego ciężarowego transportu drogowego – „tiry na tory”) i alternatywnego przebiegu europejskiej drogi ekspresowej Via Baltica, omijającego bardzo cenną przyrodniczo Dolinę Rospudy[5].

Aktualne władze[edytuj | edytuj kod]

Aktualne władze wybrane zostały na kadencję 2018-2020 podczas kongresu sprawozdawczo-wyborczego, który odbył się 17-18 lutego 2018 r. w Warszawie[6].

Współprzewodniczący[edytuj | edytuj kod]

Marek Kossakowski
Małgorzata Tracz

Marek Kossakowski – działacz opozycji demokratycznej w PRL, redaktor i kolporter wydawnictw niezależnych, internowany w 1981 r. Uczestnik pacyfistycznego ruchu Wolność i Pokój, będącego prekursorem zielonej polityki w Polsce. Z zawodu dziennikarz, pracował w „Gazecie Wyborczej” (m.in. jako szef działu zagranicznego), „Rzeczpospolitej” i „Dzienniku”, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność na rzecz przemian demokratycznych i wolności mediów[7] i odznaką Zasłużony Działacz Kultury.

Małgorzata Tracz – absolwentka polonistyki i stosunków międzynarodowych Uniwersytetu Wrocławskiego, wykładowca na Wydziale Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej tej uczelni, prowadzi również galerię sztuki „La Belle Epoque”. Współzałożycielka Stowarzyszenia Aktywnych Społecznie „Trampolina”, członkini Stowarzyszenia Ekologicznego „Eko-Unia” oraz Stowarzyszenia Dolnośląski Kongres Kobiet, członkini Rady Programowej Kongresu Kobiet. Wspiera działania Dolnośląskiego Alarmu Smogowego od czasu jego powstania. W 2015 r. kandydowała do Sejmu Rzeczypospolitej jako liderka listy Zjednoczonej Lewicy we Wrocławiu zaś w 2018 w wyborach na prezydenta Wrocławia[7][8].

Zarząd[edytuj | edytuj kod]

  • Miłosława Stępień sekretara – anglistka i afrykanistka, literaturoznawczyni i kulturoznawczyni, doktorka[9] nauk humanistycznych, aktywistka społeczna w Koninie zajmująca się lokalną polityką miejską, a na szerszym forum jawnością w życiu publicznym i partycypacją obywatelską[7].
  • Mariusz Rusinek skarbnik – absolwent inżynierii środowiska na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu, biegły sądowy zawodowo zajmujący się nadzorem i realizacją infrastrukturalnych projektów budowlanych, związany z wrocławską kulturą i sztuką alternatywną oraz inżynierią miejską, prezes Stowarzyszenia SADSA[7].
  • Maciej Józefowicz rzecznik prasowy – kulturoznawca, amerykanista i specjalista ds. stosunków międzynarodowych; kiedyś dziennikarz i urzędnik państwowy, obecnie zajmuje się marketingiem[7].
  • Robert Sucharzewski koordynator prac Rady Krajowej – prawnik, przewodniczący szczecińskiego koła Partii Zieloni[7].
  • Wanda Majewska członkini Zarządu – była doradczyni ministra zdrowia oraz Komitetu Społecznego Rady Ministrόw, działa na rzecz ochrony środowiska jako podstawy zdrowia ludzi, reprezentując Zielonych na posiedzeniach komisji sejmowych poświęconych zdrowiu, środowisku i energii odnawialnej[7].
  • Urszula Zielińska członkini Zarządu – aktywistka zaangażowana w obronę Puszczy Białowieskiej, kampanię antysmogową „Polska Oddycha” oraz projekt ustawy „Ratujmy Kobiety”[7].

Rada Krajowa[edytuj | edytuj kod]

Radę Krajową Partii Zielonych tworzą[7]: Maciej Boryna (Szprotawa), Izabela Janicka (Poznań), Jakub Kobyliński (Łódź), Aleksandra Kołeczek (Warszawa), Marcel Kwaśniak (Kraków), Dagmara Misztela (Warszawa), Monika Paca (Katowice), Julia Rokicka (Wrocław), Maciej Psych Smykowski (Katowice), Adrian Sulikowski (Opole), Tomasz Wojciechowsk (Piła), Małgorzata Wójcik (Gdańsk).

Podmioty współpracujące[edytuj | edytuj kod]

  • Fundacja „Strefa Zieleni” propagująca trwały, zrównoważony rozwój ekonomiczny, społeczny i ekologiczny. Wspiera finansowo i merytorycznie działania zgodne z ideologią i programem Zielonych, zarówno partii politycznych jak i organizacji pozarządowych.
  • Stowarzyszenie „Ostra Zieleń” zajmujące się promowaniem praw człowieka, zrównoważonego rozwoju, demokracji, ochrony środowiska. Skupia głównie młodych działaczy proekologicznych.
  • Czasopismo „Zielone Wiadomości” poruszające tematy związane z ekologią, zrównoważonym rozwojem, demokracją, prawami człowieka, prawami mniejszości, przedstawiające alternatywy dla dominującego systemu społeczno-gospodarczego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założycielami Zielonych były osoby wywodzące się z różnych środowisk, zwłaszcza organizacji pozarządowych: ekologicznych, feministycznych, a także działających na rzecz praw człowieka oraz równouprawnienia mniejszości światopoglądowych, seksualnych, narodowych i innych. Większość z nich tworzyła „Grupę Referendalną Zieloni”, działającą w kampanii referendalnej na rzecz przystąpienia Polski do Unii Europejskiej wiosną 2003. Rok 2004 w nazwie Zielonych wiązał się z członkostwem Polski w UE od 1 maja 2004. Partia należy do Europejskiej Partii Zielonych – ogólnoeuropejskiej partii politycznej powołanej 22 lutego 2004 w Rzymie. Zieloni ściśle współpracują z grupą Zieloni – Wolny Sojusz Europejski w Parlamencie Europejskim, której deputowani m.in. protestowali przeciwko budowie rządowego wariantu obwodnicy Augustowa przez dolinę Rospudy oraz doprowadzili do debat i przyjęcia rezolucji Parlamentu Europejskiego na temat homofobii w Polsce i całej Europie (ostatnia 26 kwietnia 2007). W maju 2016 Zieloni dołączyli do koalicji Wolność Równość Demokracja, powstałej pod patronatem Komitetu Obrony Demokracji. Pół roku później zawiesili jednak współpracę w jej ramach. Partia angażowała się także na rzecz zwiększenia legalności aborcji oraz poparła tzw. czarny protest. W lipcu 2017 została sygnatariuszem obywatelskiego projektu ustawy „Ratujmy Kobiety 2017”[10].

Osoby związane z Partią Zieloni[edytuj | edytuj kod]

W różnych okresach działalności Zielonych, związani byli nimi m.in.:

Udział w wyborach[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004[edytuj | edytuj kod]

Pod hasłem „Do Unii po zmiany!” partia startowała w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004. Zarejestrowała listy w 3 z 13 okręgów wyborczych. Uzyskała 16 288 głosów, co dało jej 0,27% poparcia w skali kraju i 17. miejsce spośród 21 komitetów.

Wybory parlamentarne w 2005[edytuj | edytuj kod]

31 maja 2005 Zieloni zawarli porozumienie z Socjaldemokracją Polską i Unią Pracy o wspólnym starcie w wyborach parlamentarnych w 2005 (pod szyldem SDPL). Poparli również Marka Borowskiego w wyborach prezydenckich. Lista SDPL zdobyła 459 380 głosów (3,89% poparcia w skali kraju), z czego sami Zieloni uzyskali 19 644 głosów, co dało 0,17% poparcia w skali kraju (partia przyjęła regułę wystawienia po jednej osobie w okręgu wyborczym). Jedynkami Zielonych w tych wyborach byli ich współprzewodniczący: Magdalena Mosiewicz w okręgu podwarszawskim, w którym uzyskała 2506 głosów oraz Dariusz Szwed w okręgu olsztyńskim, w którym uzyskał 1223 głosy.

Wybory samorządowe w 2006[edytuj | edytuj kod]

Lokalne struktury Zielonych samodzielnie decydowały o formule startu w wyborach samorządowych w 2006 (m.in. dlatego władze krajowe partii odrzuciły zaproszenie do tworzącego się bloku Lewicy i Demokratów). Samodzielna lista Zielonych w Warszawie uzyskała 11 210 głosów (1,68%) i 7. miejsce na 14. Niecały 1% poparcia uzyskały we Wrocławiu i Gdańsku współtworzone przez Zielonych z Młodymi Socjalistami komitety lokalne. W innych miastach osoby związane z partią kandydowały z list lokalnych (głównie niepartyjnych) albo koalicji Lewica i Demokraci.

Wybory parlamentarne w 2007[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2007 partia wystawiła czworo kandydatów do Senatu, rejestrując jednego z nich. Monika Paca uzyskała w okręgu katowickim 21 336 głosów (4,5% spośród głosujących), zajmując 8. miejsce spośród 10 kandydatów.

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2009[edytuj | edytuj kod]

1 lutego 2009 Zieloni wraz z Socjaldemokracją Polską i Partią Demokratyczną – demokraci.pl powołali koalicję Porozumienie dla Przyszłości, która przed wyborami do Parlamentu Europejskiego 13 marca 2009 zarejestrowała Koalicyjny Komitet Wyborczy Porozumienie dla Przyszłości – CentroLewica. KW PdP-CentroLewica zdobył 179 602 głosy (2,44% w skali kraju), w tym 26 002 głosy oddane na kandydatów Zielonych (0,35% w skali kraju). Jedynkami Zielonych w tych wyborach byli ich przewodniczący: Dariusz Szwed otwierający listę w okręgu gdańskim, w którym uzyskał 1758 głosów oraz popierana przez Zielonych Magdalena Środa startująca z pierwszej pozycji w okręgu łódzkim, w którym uzyskała 10 798 głosów.

Wybory prezydenckie w 2010[edytuj | edytuj kod]

W wyborach prezydenckich w 2010 Zieloni poparli Grzegorza Napieralskiego w oparciu o analizę programów najważniejszych kandydatów. Kandydat SLD uzyskał w rankingu Zielonego Indeksu najwyższy wynik: 78 w skali od -200 do +200 punktów[11]. W drugiej turze członkowie partii zachęcali do głosowania, ale nie poparli żadnego z kandydatów, wskazując na ich konserwatyzm światopoglądowy i neoliberalizm gospodarczy[12].

Wybory samorządowe w 2010[edytuj | edytuj kod]

Przed wyborami samorządowymi w 2010 Zieloni podpisali porozumienie z SLD, Partią Kobiet, Unią Pracy i OPZZ[13]. Zieloni startowali z list SLD m.in. w Warszawie[14] i na Śląsku[15]. W niektórych innych miastach, np. Bydgoszczy i Lublinie, Zieloni wystartowali w ramach innych list lewicowych[16][17].

W wyniku wyborów Zieloni zdobyli pierwsze mandaty w samorządzie: 2 w sejmikach wojewódzkich (Małgorzata Tkacz-Janik w śląskim i Ewa Koś w zachodniopomorskim)[18] oraz 3 w radach miast i gmin (Krystian Legierski w Warszawie, Beata Kubica w Opolu i Sebastian Kotlarz w Kątach Wrocławskich).

Wybory parlamentarne w 2011[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2011 przedstawiciele partii ponownie znaleźli się na listach Sojuszu Lewicy Demokratycznej, jednak nie uzyskali żadnego mandatu w Sejmie. Sami kandydaci Zielonych uzyskali 23 421 głosów, co dało 0,16% poparcia w skali kraju. Jedyną jedynką Zielonych był ich przewodniczący Dariusz Szwed otwierający listę w okręgu chrzanowskim, w którym uzyskał 3842 głosy.

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2014[edytuj | edytuj kod]

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 Zieloni utworzyli własny Komitet Wyborczy Partia Zieloni[19]. Start z list komitetu Zielonych zapowiedzieli przedstawiciele Partii Kobiet, Polskiej Partii Socjalistycznej i Młodych Socjalistów[20]. Komitet zarejestrował listy w pięciu okręgach[21]. Komitet Zielonych uzyskał w wyborach 22 481 głosów (0,32%), zajmując 10. miejsce (wyprzedzając m.in. komitet Demokracji Bezpośredniej, którego listy były zarejestrowane w sześciu okręgach).

Wybory samorządowe w 2014[edytuj | edytuj kod]

W wyborach samorządowych w 2014 Zieloni wystawili własne listy do rady miasta w Warszawie i Wrocławiu, w Warszawie wystawiając Joannę Erbel jako własną kandydatkę na prezydenta miasta, a we Wrocławiu popierając kandydata SLD[22][23]. W Krakowie współtworzyli razem ze związkami zawodowymi i ruchami miejskimi komitet Kraków Przeciw Igrzyskom[24]. W Opolu dotychczasowa radna Zielonych Beata Kubica (wybrana w 2010 z listy SLD) kandydowała do rady miasta z listy Mniejszości Niemieckiej[25]. W województwie lubuskim Zieloni współtworzyli razem z Ruchem Sprawiedliwości Społecznej, związkami zawodowymi i ruchami obywatelskimi komitet Nowy Ład w wyborach do tamtejszego sejmiku. Zieloni wystawili również kilkunastu kandydatów w Jednomandatowych Okręgach Wyborczych w całej Polsce.

W wyniku wyborów samodzielne listy Partii Zieloni w Warszawie otrzymały 2,55% głosów do rady miasta. Podobny wynik (2,48%) otrzymała kandydatka na prezydenta miasta Joanna Erbel. Wrocławskie listy Zielonych otrzymały 1,97% głosów do rady miasta. W Krakowie komitet Kraków Przeciw Igrzyskom, współtworzony przez Zielonych, otrzymał 6,7% głosów, co nie przełożyło się na mandaty (Tomasz Leśniak otrzymał poparcie 4,84% w wyborach na prezydenta miasta). Komitet Wyborczy Nowy Ład, współtworzony przez Zielonych, w wyborach do Sejmiku Województwa Lubuskiego otrzymał 0,62% poparcia (był to 10. wynik spośród 11 komitetów). Żaden kandydat Zielonych na radnego w JOW-ach nie uzyskał mandatu[26].

Wybory prezydenckie w 2015[edytuj | edytuj kod]

Kandydatką partii w wyborach prezydenckich w 2015 została ogłoszona posłanka Anna Grodzka[27], która jednak nie zebrała wymaganej liczby 100 tysięcy podpisów[28].

Wybory parlamentarne w 2015[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2015 partia wystartowała wraz z SLD, Twoim Ruchem, Unią Pracy i PPS w koalicji Zjednoczona Lewica, która nie zdobyła mandatów. Sami kandydaci Zielonych uzyskali 39 582 głosy, co dało 0,26% poparcia w skali kraju. Jedynkami Zielonych w tych wyborach byli ich przewodniczący: Małgorzata Tracz w okręgu wrocławskim, w którym uzyskała 14 542 głosy (10. wynik wśród wszystkich kandydatów koalicji) oraz Adam Ostolski w okręgu szczecińskim, w którym uzyskał 6444 głosy. Ze względu na przekroczenie przez Zjednoczoną Lewicę progu 6% tworzące ją partie otrzymały subwencję na działalność statutową (w proporcjach ustalonych w umowie koalicyjnej) – Zieloni otrzymali 2%, czyli ok. 125 tys. zł[29].

Wybory samorządowe w 2018[edytuj | edytuj kod]

W wyborach samorządowych w 2018 Zieloni po raz pierwszy wystawili listy wyborcze do sejmików wojewódzkich w całym kraju[30]. Komitet Wyborczy Partia Zieloni został zarejestrowany pod ogólnopolskim numerem 3. i startował pod hasłem „Odetchnij, Polsko!”. Ogółem zarejestrowano 57 list do 16 sejmików województw oraz 7 list do 1 rady miasta na prawach powiatu[31]. O mandaty ubiegało się 400 kandydatów, w tym 204 kobiety i 196 mężczyzn (odpowiednio 51% i 49%). Kandydaci uzyskali w skali kraju 177 828 głosów (1,15%), zajmując 10. miejsce. Nie zdobyli jednak żadnego mandatu. Najlepszy wynik Partia Zielonych uzyskała w gminie Ośno Lubuskie, w której na kandydatów z tej partii oddano 22,11% głosów w wyborach do sejmiku.

Przewodnicząca partii Małgorzata Tracz kandydowała w wyborach na prezydenta Wrocławia. Uzyskała ósmy wynik z liczbą 3487 głosów (1,35%)[32]. Zieloni wystawili również kandydatów do rad miejskich we Wrocławiu, Kłodzku, Szprotawie, Łodzi, Warszawie, Płocku, Radomiu, Gdańsku, Katowicach, Zabrzu, Poznaniu, Koninie, Koszalinie i Pyrzycach[33].

Wybory do Sejmu i Parlamentu Europejskiego w 2019[edytuj | edytuj kod]

6 listopada 2018 r. na konferencji prasowej Partia Zieloni oficjalne poinformowała o przygotowaniach do startu w wyborach w 2019 zarówno na szczebli krajowym jak i europejskim[34].

Przewodniczące i przewodniczący[edytuj | edytuj kod]

W Zielonych od kół do Zarządu Krajowego obowiązuje zasada parytetu płci we wszystkich władzach, a przewodniczy zawsze jednocześnie kobieta i mężczyzna (dwoje przewodniczących, do marca 2008 nazywanych „współprzewodniczącymi”).

Przewodniczące:

Przewodniczący:

Reprezentacja parlamentarna[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec czerwca 2014 do Zielonych przystąpiła posłanka Anna Grodzka, która wystąpiła z Twojego Ruchu (pozostała początkowo w klubie poselskim TR, jednak trzy miesiące później jej członkostwo w nim wygasło)[35]. Po roku wystąpiła jednak z partii[36].

Kongresy Zielonych[edytuj | edytuj kod]

Głosowanie podczas obrad kongresu Partii Zieloni w Warszawie w lutym 2018 r.
Kongres założycielski, 6–7 września 2003, Warszawa 
Kongres przyjął „Zielony manifest”, będący podstawowym dokumentem programowym powstającej partii[37].
I Kongres, 12–14 listopada 2004, Gdańsk
II Kongres, 24–26 lutego 2006, Katowice
III Kongres, 1–2 marca 2008, Warszawa 
Kongres przyjął poprawki do statutu, zastępując określenia „współprzewodniczący” i „współprzewodnicząca” ich krótszymi wersjami. Zieloni przyjęli również kilka stanowisk dotyczących polityki zagranicznej, m.in. w sprawie wycofania wojska z Iraku i Afganistanu oraz sprzeciwu wobec tarczy antyrakietowej[38].
IV Kongres, 16–18 kwietnia 2010, Warszawa 
Kongres przyjął cztery uchwały programowe: w sprawie ordynacji wyborczej, priorytetów polityki społecznej, polityki zdrowotnej i polityki edukacyjnej[39].
V Kongres (programowy), 2–3 września 2011, Warszawa 
Kongres przyjął pięć uchwał programowych, dotyczących: zielonej gospodarki, ochrony praw pracowniczych, polityki energetyczno-klimatycznej, świeckiego państwa i polityki kulturalnej[40].
VI Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 2–4 grudnia 2011, Warszawa 
Kongres wybrał nowe władze partii[41].
VII Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 2–3 marca 2013, Warszawa 
Kongres wybrał nowe władze partii[42], przyjął również dwie uchwały programowe, dotyczącą polityki europejskiej oraz polityki wspierania odnawialnych źródeł energii[43]. Zmieniono też nazwę partii z „Zieloni 2004” na „Partia Zieloni”.
VIII Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 12–13 lipca 2014, Warszawa 
Kongres ponownie wybrał Agnieszkę Grzybek i Adama Ostolskiego na przewodniczących partii, przyjął również uchwały dotyczące wyborów samorządowych, prezydenckich i parlamentarnych[44].
IX Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 30–31 maja 2015, Warszawa 
Kongres dyskutował o sprawach programowych, wybrał także nowe władze partii[45].
X Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 20–21 lutego 2016, Warszawa 
Kongres wybrał nowe władze partii i przyjął Zielony Manifest 2.0[46].
XI Kongres (programowy), 30 września – 1 października 2017, Warszawa 
Kongres przyjął program Zielone Przesłanie[47].
XII Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 17–18 lutego 2018, Warszawa 
Kongres wybrał władze partii oraz zdecydował o samodzielnym starcie w wyborach do sejmików województw w wyborach w 2018 r., a także podjął uchwałę o potrzebie powołania szerokiej koalicji w wyborach do Europarlamentu (2019)[48][49].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

 Zobacz też kategorię: Politycy Zielonych (Polska).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krzysztof Lepczyński: Dlaczego Zieloni nie odnosili sukcesów? Grodzka: Bo mnie tam nie było. tokfm.pl, 30 czerwca 2014. [dostęp 1 lipca 2014].
  2. Zielone przesłanie – materiał programowy w oficjalnym serwisie Partii Zieloni, dostęp 2018-08-02
  3. Zielona Gospodarka. zieloni2004.pl, 6 września 2011. [dostęp 26 kwietnia 2012].
  4. Zieloni nie chcą umierać za Niceę. wyborcza.pl, 5 października 2003. [dostęp 26 kwietnia 2012].
  5. Stanowisko Zielonych 2004 w sprawie przebiegu trasy Via Baltica przez Dolinę Rospudy. zieloni2004.pl, 21 lipca 2006. [dostęp 26 kwietnia 2012].
  6. Informacja o kongresie w serwisie Partii Zieloni, 2018-02-17, dostęp 2018-11-24
  7. a b c d e f g h i Informacja o władzach Partii Zieloni w oficjalnym serwisie, dostęp 2018-11-24
  8. Biogram Małgorzaty tracz na oficjalnej stronie WWW, dostęp 2018-11-24
  9. Pisownia za: Agnieszka Małocha-Krupa (red.) Słownik nazw żeńskich polszczyzny, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2015, ISBN 978-83-229-3465-4.
  10. Kolejna ofensywa zwolenników legalizacji aborcji na życzenie. Ruszyła akcja zbierania podpisów pod projektem ustawy. wprawo.pl, 3 sierpnia 2017. [dostęp 28 września 2017].
  11. Wspieramy progresywną politykę, walczymy z konserwatywną prawicą. zieloni2004.pl, 18 czerwca 2010. [dostęp 28 lipca 2010].
  12. Zieloni o II turze wyborów prezydenckich: Nie popieramy żadnego z kandydatów!. zieloni2004.pl, 29 czerwca 2010. [dostęp 28 lipca 2010].
  13. Agata Kondzińska: SLD: Bomba poszła w górę. wyborcza.pl, 9 października 2010. [dostęp 9 października 2010].
  14. Warszawscy Zieloni w koalicji z SLD chcą budować miasto na ludzką skalę. zieloni2004.pl, 8 października 2010. [dostęp 9 października 2010].
  15. Zieloni i Partia Kobiet na listach wraz z SLD. onet.pl, 30 września 2010. [dostęp 9 października 2010].
  16. Grażyna Ciemniak kandydatką na prezydenta Bydgoszczy. pomorska.pl, 18 września 2010. [dostęp 13 listopada 2010].
  17. Sławomir Skomra: Izabella Sierakowska stworzy nowy festiwal. gazeta.pl, 18 września 2010. [dostęp 14 stycznia 2018].
  18. Zieloni weszli do samorządów!. zieloni2004.pl, 23 listopada 2010. [dostęp 25 listopada 2010].
  19. Wykaz złożonych zawiadomień o utworzeniu komitetu wyborczego w związku z wyborami do Parlamentu Europejskiego. pkw.gov.pl, 28 lutego 2014. [dostęp 3 marca 2014].
  20. Zieloni w eurowyborach: ekologicznie, socjalnie, równościowo. wyborcza.pl, 1 marca 2014. [dostęp 3 marca 2014].
  21. Komitet Wyborczy Partia Zieloni. pkw.gov.pl. [dostęp 18 kwietnia 2014].
  22. Warszawa: Partia Zieloni startuje do Rady Miasta!. partiazieloni.pl, 15 października 2014. [dostęp 15 października 2014].
  23. Sylwia Jurgiel: KW Partii Zieloni (lista do rady miejskiej Wrocławia). prw.pl, 11 października 2014. [dostęp 15 października 2014].
  24. Wybory w Krakowie: Zieloni razem z ruchami miejskimi. partiazieloni.pl, 9 września 2014. [dostęp 15 października 2014].
  25. Wybory 2014. Radna Kubica i szef znanej firmy na listach Mniejszości Niemieckiej. gazeta.pl, 8 października 2014. [dostęp 15 października 2014].
  26. Zieloni w wyborach samorządowych – podsumowanie. partiazieloni.pl, 3 grudnia 2014. [dostęp 30 grudnia 2014].
  27. Anna Grodzka oficjalnie kandydatką na prezydenta. wp.pl, 7 lutego 2015. [dostęp 9 lutego 2015].
  28. Waldemar Kowalski: Nowicka i Grodzka nie powalczą o prezydenturę. Minął termin składania podpisów do PKW. natemat.pl, 27 marca 2015. [dostęp 27 marca 2015].
  29. Informacja o przewidywanej wysokości subwencji na działalność statutową, przysługujących partiom politycznym w latach 2016–2019. pkw.gov.pl, 25 stycznia 2016. [dostęp 18 sierpnia 2016].
  30. Budowanie fundanentów progresywnej zmiany, „Zielone Wiadomości”, 2018-11-23, dostęp 2018-11-25
  31. Oficjalne dane Państwowej Komisji Wyborczej, dostęp 2018-11-24
  32. Wyniki w serwisie PortalSamorządowy.pl, dostęp 2018-11-24
  33. Informacja o wyborach 2018 w oficjalnym serwisie Partii Zieloni, dostęp 2018-11-24
  34. Zieloni: czas dla Zielonych w Polsce dopiero się zaczyna. Szykujemy się do wyborów do PE, serwis Partii Zieloni, 2018-11-06, dostęp 2018-11-24
  35. Anna Grodzka odchodzi z Twojego Ruchu. bankier.pl, 27 czerwca 2014. [dostęp 28 stycznia 2016].
  36. Anna Grodzka odchodzi z Partii Zieloni. polskieradio.pl, 23 czerwca 2015. [dostęp 23 czerwca 2015].
  37. Zielony Manifest. zieloni2004.pl, 6–7 września 2003. [dostęp 28 lipca 2010].
  38. Bartłomiej Kozek, Karolina Jankowska: III Kongres Zielonych 2004. lewica.pl, 3 marca 2008. [dostęp 28 lipca 2010].
  39. Nowe władze, nowy program. zieloni2004.pl, 19 kwietnia 2010. [dostęp 28 lipca 2010].
  40. II Kongres Programowy za nami!. zieloni2004.pl, 5 września 2011. [dostęp 26 kwietnia 2012].
  41. Radek Gawlik i Agnieszka Grzybek na czele Zielonych. zieloni2004.pl, 5 grudnia 2011. [dostęp 26 kwietnia 2012].
  42. Nowe władze Zielonych 2004. lewica24.pl, 4 marca 2013. [dostęp 2 stycznia 2017].
  43. Zieloni: Polityka może być inna. zieloni2004.pl, 4 marca 2013. [dostęp 7 marca 2013].
  44. Agnieszka Grzybek i Adam Ostolski ponownie na czele Partii Zieloni. onet.pl, 13 lipca 2013. [dostęp 14 lipca 2013].
  45. Zieloni wybrali nowe kierownictwo. Adam Ostolski nadal na czele partii. onet.pl, 31 maja 2015. [dostęp 1 czerwca 2015].
  46. Zieloni po kongresie chcą być samodzielni, ale nie samotni. wyborcza.pl, 21 lutego 2016. [dostęp 21 lutego 2016].
  47. Zielone Przesłanie. partiazieloni.pl. [dostęp 24 lutego 2018].
  48. Zieloni startują do sejmików wojewódzkich i wybierają nowe władze. partiazieloni.pl, 17 lutego 2017. [dostęp 24 lutego 2018].
  49. Zieloni chcą szerokiej koalicji w wyborach do Parlamentu Europejskiego. partiazieloni.pl, 20 lutego 2017. [dostęp 24 lutego 2018].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]