Ziemia krakowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy obszaru średniowiecznego. Zobacz też: województwo krakowskie.

Ziemia krakowska (łac. Terra Cracoviensis) – jednostka terytorialna średniowiecznego państwa polskiego, będąca od 1138 r. główną częścią dzielnicy senioralnej (z czasem księstwo krakowskie). Po 1314 r. ziemia krakowska została przekształcona w województwo krakowskie.

Jan Długosz w dziele z lat 1464–1480, przedstawił, że ziemia krakowska była główną częścią Królestwa Polskiego i metropolią względem pozostałych ziem[1].

Herbem ziemi krakowskiej był orzeł w koronie zwrócony heraldycznie w lewo[2].

Historia[edytuj]

W 1138 r. ziemia krakowska weszła w skład dzielnicy senioralnej. Od 1173 r. należała do seniora Mieszka III Starego. W wyniku buntu przeciw niemu w latach 1177–1191 ziemią krakowską władał Kazimierz II Sprawiedliwy.

Po 1314 r. ziemia krakowska została przekształcona w województwo krakowskie.

Przypisy

  1. Insigniorum clenodiorum Regis et Regni Polonie descriptio. W: Jan Długosz: Insignia seu Clenodia Regis et Regni Poloniae. Z kodeksu kórnickiego wydał dr. Z. Celichowski. Poznań: 1885, s. 15.
  2. Barbara Miodońska, Przedstawienie państwa polskiego w Statucie Łaskiego z r. 1506, w: Folia Historiae Artium, t. 5, Kraków 1968. s. 34.