Ziya Bünyadov

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ziya Bünyadov
Зия Буниятов
ilustracja
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1921
Astara (Azerbejdżan)
Data i miejsce śmierci 21 lutego 1997
Baku
Przebieg służby
Lata służby 1941–1946
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy Front wschodni (II wojna światowa)
Późniejsza praca historyk, pracownik naukowy
podpis
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Rewolucji PaździernikowejOrder Czerwonego SztandaruOrder Bohdana Chmielnickiego III klasyOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Czerwonej GwiazdyMedal „Za Odwagę” (ZSRR)Medal „Za Obronę Stalingradu”Medal „Za obronę Kaukazu”Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal jubileuszowy „Dwadzieścia lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”Medal jubileuszowy „30 lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”Medal jubileuszowy „Czterdzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”Medal „Za zdobycie Berlina”Medal „Za wyzwolenie Warszawy”50 years saf rib.png60 years saf rib.png70 years saf rib.pngMedal „Weteran pracy”

Ziya Musa oğlu Bünyadov (ros. Зия Мусаевич Буниятов, Zija Musajewicz Bunijatow; ur. 24 grudnia 1921 w Astarze, zm. 21 lutego 1997 w Baku) – azerbejdżański historyk, orientalista, akademik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1939 ukończył 10-letnią szkołę i wstąpił do bakijskiej szkoły piechoty, które ukończył w maju 1941 w stopniu lejtnanta, od czerwca 1941 do maja 1945 uczestniczył w II wojnie światowej jako dowódca plutonu, dowódca kompanii i batalionu. Brał udział w obronie Kaukazu, m.in. w walkach o Mozdok i Tuapse, walczył również na [[Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka|Ukrainie, w Mołdawii, Białorusi i Polsce, a w 1945 uczestniczył w zdobywaniu Berlina. W styczniu 1945 został dowódcą swojej kompanii w stopniu kapitana, brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej i walkach o przyczółek warecko-magnuszewski, na czele kompanii zdobył most na Pilicy i uchwycił przyczółek k. wsi Palczew, zadając duże straty Niemcom, mimo dużych strat poniesionych przez kompanię (90% stanu). W walkach był kilkakrotnie ranny i kontuzjowany.

Od marca 1945 należał do WKP(b), od maja 1945 do maja 1946 był pomocnikiem komendanta dzielnicy Berlina Pankow, w czerwcu 1946 został przeniesiony do rezerwy w stopniu podpułkownika.

W latach 1946–1950 studiował w Moskiewskim Instytucie Orientalistyki, a w maju 1954 obronił pracę kandydacką pt. „Włoski imperializm w Afryce”. Pracował w Instytucie Historii Akademii Nauk Azerbejdżańskiej SRR jako starszy pracownik naukowy, w marcu 1964 obronił pracę doktorską „Azerbejdżan w VII-IX wiekach” (w 1965 została ona przetłumaczona na rosyjski i wydana w 1000 egzemplarzach), od maja 1964 do marca 1981 kierował Wydziałem Historii Średniowiecznej Instytutu Orientalistyki Akademii Nauk Azerbejdżańskiej SRR, a od kwietnia 1981 do stycznia 1986 i ponownie w latach 1988–1990 i od 1992 był dyrektorem Instytutu. W 1965 otrzymał tytuł profesora, w 1967 został członkiem-korespondentem Azerbejdżańskiej Akademii Nauk, w 1976 członkiem rzeczywistym Akademii, a w 1990 jej wiceprezydentem. W 1980 został członkiem Głównej Redakcji Azerbejdżańskiej Encyklopedii Radzieckiej. W 1973 opublikował książkę na temat Dżalal ad-Dina i jego walk z Mongołami, Gruzinami i kalifatem Bagdadu. Łącznie w ciągu 45 lat pracy naukowej napisał ponad 450 prac naukowych. Został zamordowany przez włamywacza w swoim mieszkaniu w Baku w 1997.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]