Zjawisko Ashmana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zjawisko Ashmana
Ashman phaenomenon
zjawisko Ashmana z blokiem prawej odnogi pęczka Hisa widoczne w 13 zespole QRS
zjawisko Ashmana z blokiem prawej odnogi pęczka Hisa widoczne w 13 zespole QRS
ICD-10 I45.9
Zaburzenia przewodnictwa, nie określone

Zjawisko Ashmana (łac. Ashman phaenomenon) – obserwowane w EKG zaburzenie przewodnictwa śródkomorowego pod postacią szerokiego zespołu QRS poprzedzonego przez długi odstęp RR i kończącego krótki odstęp RR. Zjawisko to zostało po raz pierwszy opisane w 1947 roku przez J.L. Gouaux i R. Ashmana[1].

Patofizjologia[edytuj | edytuj kod]

Przewodzenie śródkomorowe przy pobudzeniu kończącym krótki cykl serca następujący po cyklu długim może przebiegać z aberracją, gdyż długi cykl powoduje wydłużenie depolaryzacji i opóźnienie repolaryzacji[2]. Podczas migotania przedsionków często dochodzi do przewodzenia z aberracją, czemu sprzyja niemiarowość rytmu komór[3].

Rozpoznanie różnicowe[edytuj | edytuj kod]

Występowanie sekwencji opisanej sekwencji samo w sobie nie może być podstawą do rozpoznania zespołu Ashmana, czyli różnicowania przewodzenia z aberracją z dodatkowymi skurczami komorowymi, gdyż przedłużenie cyklu może z równym prawdopodobieństwem wyzwolić dodatkowe skurcze komorowe. W takiej sytuacji za dodatkowym skurczem komorowym przemawiają:

  • występowanie dłuższej przerwy poekstrasystolicznej,
  • nieobecność poprzedzającego cyklu przedłużonego,
  • sekwencja cyklów jeszcze dłuższy i jeszcze krótszy w innej sekwencji,
  • nadmierna przedwczesność,
  • stały czas sprężenia.

Znaczenie kliniczne[edytuj | edytuj kod]

Zjawisko Ashmana w większości przypadków przebiega bezobjawowo i jako takie nie jest istotne. Istotne klinicznie są dodatkowe skurcze komorowe, z którymi jest często mylone.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J.R. Gouaux, R. Ashman. Aurical fibrillation with aberration simulating ventrucular paroxysmal tachycardia. „Am. Heart J.”. 34, s. 366, 1947 (ang.). 
  2. Elektrokardiografia praktyczna. Galen S. Wagner (red.) Tadeusz Mandecki (red. I wyd. pol.). Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 1999, s. 401. ISBN 83-85842-34-9.
  3. Postępowanie w migotaniu przedsionków Zaktualizowane wytyczne American College of Cardiology, American Heart Association i European Society of Cardiology (pol.). [dostęp 2013-04-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.